Posts tonen met het label Australië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Australië. Alle posts tonen

28 maart 2013

Australische cakes etc

Bij mijn vakantie in Zuid Frankrijk had ik tot besluit de rij toetjes. In Australië heb je de meat pie (hierboven) en vooral rijen met cakes, zoals hun Engelse vooruoders introduceerden.
En natuurlijk de Devonshire tea (of koffie tegenwoordig), met de scones plus veel room en jam
een nibble

21 maart 2013

Nimbin

Vlak achter deze drie pieken, de Nimbin Rocks, ligt Nimbin. Dat is een merkwaardig plaatsje, waar de tijd heeft stilgestaan sinds de jaren 70 tot enkele jaren geleden. Men leeft van de hennepcultuur.
Net als Amsterdam heeft Nimbin zijn eigen hennepmuseum. Nimbin is dan ook de hippieplaats van Australië. De diverse vorige keren dat ik in Nimbin was, waren dat bijna allemaal nog hipppies uit de jaren zestig en zeventig, maar deze keer had de plaats zich helemaal vernieuwd: het publiek was veel jonger geworden.

16 maart 2013

Australië nu en vroeger

Gedurende 25 jaar bezoek ik nu om de 4 à 5 jaar familie in Australië.

In de loop der tijden heb ik behoorlijk wat zien veranderen.
Hetzelfde is gebleven dat het een mooi, groot land is met vriendelijke mensen, afhankelijk van grondstoffen en toeristen.

In de begintijden vond iedereen dat je Japans moest gaan leren. Dat had de toekomst. Japanse toeristen overspoelden Australië.

Nu is iedereen ervan doordrongen dat ze enorm afhangen van China en dat ze Chinees moeten leren. In tegenstelling tot rond 1990 en Japans gebeurt nu dat Mandarijns leren wel. Het is een populair vak op school (en vervangt Frans, want wat heb je daar nu aan?).

Vroeger had Australië net als Engeland een theecultuur, compleet met Devonshire Tea scones. Op het menu stonden tal van soorten thee.

Nu is Australië meegegaan met zijn tijd en is er een koffiecultuur. Alles is jachtiger geworden, stressvoller en daar hoort koffie bij. Op het menu staan nu allerlei soorten koffiedranken.
Enigszins minder zie je dat men meer wijn en minder bier drinkt.

Ik heb al een foto laten zien met op het hek van de boerderij in Murwillumbah de waarschuwing: Beware of the Bulls. Daar is men nu (men heeft een minder vervaarlijk soort koeien) niet meer zo bang voor.

Nu hangt er een plaat: weg met schaliegas (Coal Seam Gas). Die pplaten hangen overal overigens. Men is bang voor aardbevingen en denkt dat schaliegas slecht is voor de koeien, nee geen rare gasluchtjes. Geen schaliegas in de eigen omgeving.

 Murwillumbah betekent “waar veel possums zitten”. Dat was inderdaad het geval rond 1990, maar deze keer zag ik er geen een (dat had vooral te maken met het slopen van schuurtjes waar ze vroeger hingen).

 De gifkikker is op zijn retour. Gewone kikkers, ook de oorspronkelijk Australische, zijn weer in opmars. Die gifkikkers was een enorme plaag geworden. Voor bestrijding ongedierte in suikerriet geïmporteerd (daarom heten ze ook cane toads) vonden ze allerlei andere zaken veel lekkerder. Ze hadden aanvankelijk geen tegenstanders en vermenigvuldigden zich exponentieel. Ze werden veter en vetter en groter en groter.

De laatste keren is de plaag op de terugweg en worden ze niet meer zo groot. Vogels en andere dieren hebben geleerd hoe je ze kunt verschalken (je gooit ze op de rug en dan kunnen ze hun gif niet meer op je spuiten).

 Het favoriete programma was vroeger Dokter Who met de opswepende muziek. Nu is het The Kitchen Rules, waarbij deelnemers elkaars kookkunsten mogen jureren samen met rechters. Bij de deelnemers zitten steevast enkele heksen die alles afkeuren en de rechters proberen op allo allo wijzze de Franse samaak te introduceren. Een tje dacht dat dit inhield dat je overal veel meer zout op moest doen.

De natte tijden (februari/juni) worden natter en de droge tijden droger. Zeer vervelend als je in de Australische zomer/herfst op vakantie gaat. Ik heb nooit zo veel regen meegemaakt op de boerderij, maar het was wel het eerste jaar ooit dat ze een vrachtwagen met water hadden moeten laten aanrukken in de droge tijd. Je kunt steeds duidelijker voor inlands geproduceerd voedsel en milieubewust voedsel kiezen (zie de bananen).

 

 

Ondertussen schrijdt de vooruitgang voort. De zandweg op de boerderij is geasfalteerd. Er is een zwembad bijgekomen. Dat airconditioning je zwak maakt, vindt Mary nu lang achterhaald. Het paard is vervangen door een quad om de koeien op te drijven. Je rijdt tegenwoordig op de grasmaaier rond.

14 maart 2013

Australisch wildlife bij de boerderij

Een gifkikker (cane toad). Vroeger stikte het van deze dingen die vanuit hun nek gif kunnen spuiten. Het  is een geïmporteerd beestje dat niet deed wat het moest (suikerriet van bepaald ongedierte vrijhouden)en aanvankelijk geen vijanden kende behalve de mens. Nu is dat anders, vogels en andere dieren weten het beest op zijn rug te gooien en dan is het machteloos (het kan zijn gif slechts de grond in spuiten). Sindsien nemen de aantallen stevig af.
Een bruine slang, zeer giftig, ik was er bijna op gestapt
Er zijn altijd grote spinnen te bewonderen, niet giftig overigens. Als je je schoenen aantrekt moet je eerst even kijken of er een grote spin in zit. Het zijn nuttige beesten, daardoor heb je bijvoorbeeld geen last van kakkerlakken.

9 maart 2013

de kippen en de haan in Murwillumbah


 
Naast koeien zijn er nog wat hobbydieren op de boerderij zoals kippen en eenden.

Dit is de haan die onvermoeibaar vanaf half zes elke dag geduldig aangaf dat er nu toch echt zonlicht aan kwam
Dit waren de kippetjes net nadat Mary ze de vorige keer dat we in Australië waren ze cadeau had gekregen voor de kerst. Het zag er niet naar uit op oudejaarsnacht dat ze het zouden overleven, want de hond Honey had ze zo achterna gezeten dat zij klem was komen te zitten onder een kast en ontzet moest worden. Van de kippetjes ontbrak daarna elk spoor. Maar de volgende dag kropen ze toch weer te voorschijn, bekomen van de schrik en werden ze de een na de ander weer gevonden en op een veilger plek gezet. Met de kippetjes was het vier jaar -zie de foto's- later prima gegaan, maar dat konden we niet zeggen van de hond. Die was blind en doof geworden en als zielig hoopje hond liep ze rond te snuffelen rond het huis.

4 maart 2013

weer in Singapore

Weer terug op de luchthaven van Singapore. Met enig huisbier (dat goed verstopte bier kost S$ 5 in plaats van S$ 10-15 voor de andere bieren) was dat kerosinedamp insnuiven in de cactustuin van de wijnbar la cave.
 Morgen ga ik me weer inlezen wat er allemaal precies is gebeurd in de economische wereld. In Australie word je namelijk niet veel wijzer over de wereld buiten Australie. Je mag meeleven met de overstromingen en de val in de peilingen van Julia Gillard na de innige omarming van de grote vakbondsleider die zijn onvoorwaardelijke steun beloofde aan de erg plat Australisch sprekende eerste minister die heel wat voor elkaar heeft gekregen (wanneer ze met haar (door haar populair geworden) oorbellen schudt, weet men dat het haar menens is, de omgeving moet capituleren), maar er (nog) niet voor gewaardeerd wordt.

Het lijkt erop dat de beurs zich behoorlijk koest heeft gehouden in de weken dat ik in Australie zat, ondanks de schrik dat QE niet zo zeker is als men eerst dacht (ten minste dat waren de ongelovigen in de waarschuwing van Hilsenrath en de toespraak van Stein).
Berlusconi/ Grillo wordt kennelijk gezien als een plaatselijk drama dat niet elders nagevolgd moet worden. De sequester in de VS lijkt een feest te worden voor de beurs, want zo gelooft men weer in meer QE.

Volgens de gelovers in de kortere golven moet maart een slechte maand worden voor de beurzen. Dat moet kennelijk komen door nieuw wantrouwen in meer QE of door tegenvallende winsten over het eerste kwartaal, of misschien door het gele gevaar.

1 maart 2013

slangen op de boerderij in Murwillumbah

In Nederland zien we volgens Ruud alleen de garden snake variant, maar in Australie stikt het van de slangen. De gifkikkers hebben de bruine slang, zeer giftig, heel veel voortkomend gemaakt (de zwarte slang aten ze op). De bruine slang maakt rond de boerderij vooral zijn slachtoffers onder de honden, die er op jagen (dit moet je echt nooit doen). Kathy klaagde dat de remedie voor de hond haar $ 2000 kostte (je kunt je hiervoor verzekeren). Mary vertelde hoe haar hond Lady er ook bijna aan bezweken was.

Hierboven foto's van de carpet snake, de tapijtslang. Deze is niet giftig en niet gevaarlijk voor volwassenen, wel voor kleine kinderen en honden. Een foto is op een boom voor het huis en de onderste op de veranda.

27 februari 2013

De ramp voor Rio Tinto in Mozambique

De Australische kranten en tv reppen niet over Europa of de VS/ Afrika, tenzij er echt iets ergs gebeurt zoals het opstappen van de paus of 19 toeristen die uit een ballon kukelen.
Ze hebben het alleen over Australie en de rampen aldaar.

De financi"ele ramp van Rio Tinto in Mozambique werd vorige week uitgebreid beschreven in The Australian Financial Review: Sold Down the River).
Rio Tinto is onverwachts tegen een afboeking van $3 miljard aangelopen en dat zit de Australiers natuurlijk behoorlijk dwars. Wat een sukkels, natuurlijk moest er bloed vloeien aan de top.
Rio Tinto dacht machtig genoeg te zijn om een en ander te kunnen regelen in Mozambique en bovendien was hun voorstel winstgevender dan dat van de concurrentie.
Maar een en ander pakte heel anders uit dan gedacht. De elektriciteitscentrale die nodig was, was al vergeven aan de Chinezen en uit politieke overwegingen was dat beter dan het voorstel van Rio Tinto.
Het belangrijkste was hoe je de gewonnen kolen etc naar de kust zou kunnen vervoeren. Rio Tinto had hiervoor een goedkoop plan: gewoon over de Zambezi na die bevaarbaar te hebben gemaakt. Een blik op de kaart van Mozambique en waar de mijnen zijn, maakte dat een zeer overtuigend voorstel, maar uiteindelijk mocht het niet.
Tot overmaat van ramp was de kolenreserve die men gekocht had van inferieure kwaliteit (niet geschikt voor cokes, ijzer en staal). Dat was misschien nog wel het minste van de fouten die Rio Tinto maakte (maar ook onvergeeflijk).
De grootste fout was dat ze dachten dat de politiek zou buigen voor Rio Tinto. Zo ging het vroeger kennelijk altijd.
Mozambique was echter betere maatjes met het Braziliaanse Vale (een stelletje onbelangrojke prutsers kennelijk in de ogen van Rio Tinto). Dat verderfelijke Vale had al een mijnconcessie en zij beloofden een en ander per spoor dwars door ook Malawi te gaan vervoeren. Dat is om en schepen zijn goedkoper, maar zo was een en ander tot tevredenheid van Mozambique en Malawi geregeld.
Bij Vale spreekt men Portugees, net als in Mozambique. De oude band met Portugal was een belangrijke bindende factor en Brazili"e moet tot vriend gehoduen worden, bijna net zo erg als China.

Dat transport over de Zambezi mocht niet van Malawi (dan ook geen spoorweg), want het water van de Zambezi inclusief zijstromen was te hard nodig. Milieutechnisch zouden de plannen van Rio Tinto een drama zijn. En zowaar, deze keer won het milieu het: de regering van Mozambique koos voor het plan van China en Brazilie, niet voor de oude koloniale machten Engeland en Australie. Rio Tinot zag in dat ze enorme fouten hadden gemaakt, ze zijn politiek machteloos ten opzichte van Brazilie en vooral China.

koeien geen last meer van vliegen

En zo waar, het dippen van de koeien hielp: er zijn geen vliegen meer te zien op de koeien en de staarten zijn naar beneden, niet nodig om de vliegen te verjagen

24 februari 2013

bijna overstroming op boerderij Murwillumbah

Terug op de boerderij na enkele zeer zonnige dagen in Tamworth was het waterpeil door al die regenbuien rond Murwilumbah flink gestegen. Iets zuidelijker hadden de slagregens overigens heel wat meer toegeslagen. 80 Km zuidelijker in Ballina konden we op onze terugreis geen koffie meer drinken, de wegen waren afegesloten vanwege de wateroverlast. De dag erna werd een flink stuk van de Pacific Highway afgesloten.
Voor de regenbuien was de stony creek die over het land van de boerderij stroomt meer als dit
Een paar dagen verschil.
De cycloon die vanuit Queensland overwaaide naar New South Wales zorgde voor lage temperaturen. 22 graden maximum en dat is genoeg om de open haard aan te steken (je had natuurlijk ook iets warmers dan alleen een T-shirt aan kunnen doen). Het haardvuur was overigens vooral om het vocht te verdrijven.  De was kan dan haast niet drogen.

Ik was juist het boek Moesson van Robert Kaplan uit aan het lezen. Dat tartte het lot kennelijk. Kaplan denkt dat de Indische Oceaan de wereld van de 21ste eeuw gaat domineren, zoals Europa dat deed in de 20ste eeuw. Het is een interessant boek dat in vogevlucht de geschiedenis van heel wat landen rond de Indische Oceaan de revu laat passeren en uitlegt waarom de politiek zo welvaart in de weg staat in de meeste landen ex India, Oman en Indonesi"e. Het treurige verhaal van al die mislukte saten zoals Somali"e, Pakistan, Bangadesh, Birma, Sri Lanka met al hun vertrapte minderheden.
De Nederlanders komen er slecht af bij de geschiedschrijvig, zij waren het meest verschrikkelijk uitscot, veel erger dan de engelsen of Amerikanen. Hier waren twee redenen voor: de Nederlanders waren eerder en toen had je weinig kans heelhuids terug te keren vanuit Indi"e, terwijl Engelsen en Amerikane dat wel mochten verwachten. De tweede reden was dat Nederlanders voor het gewin van aandeelhouders werkten en dat brengt het slechtste boven volgens Kaplan (en enigszins ook Geert Mak, die hij citeert).



19 februari 2013

magic mushrooms in Murwillumbah

De kenner van de magische paddenstoelen weet al dat op een warme plek vol met koeien het welig moet tieren van de magic mushrooms. De koeien eten met het gras namelijk de sporen van de paddenstoelen op en met hun flatsen komt het weer naar buiten en daaruit groeien de paddenstoelen volop.

Op de weiden rond de boerderij staan duizenden van deze paddenstoelen met hun hallucinerende werking. Je hebt hier de blauwe sterke variant en de minder vervaarlijke goldtopvariant (foto).

Naar men mij verteld heeft, krijg je behoorlijk last van je nieren als je een omeletje met magic mushrooms eet. Daarom is er niemand aan verslaafd in Australie. Pubers proberen het uit. In Amsterdam verkoopt men de Mexicaanse variant van magic mushrooms die minder zwaar op de maag schijnt te liggen.

18 februari 2013

het dippen van de koeien op de boerderij in Murwillumbah

Het dippen van de koeien van de boerderij is altijd een heel gedoe. Ongeveer elke maand moeten de koeien een behandeling krijgen tegen teken en ander ongedierte. Als de plaatselijke Gezondheidsdienst voor Dieren teken etc aantreft dan zwaait er wat, dan gaat de hele omgeving in quarentaine.
De koeien moeten uit de gewone wei naar de dip-yard gedreven worden. Dat gaat niet meer met paarden, maar met de quad tegenwoordig.
Een stukje over de straat (dit was heel vroeger de Pacific Highway, nu een eind verder gelegd en 6 tot 8-baans). Het verkeer wacht geduldig (niet altijd, soms denken ze dat toeteren en foeteren helpt), gewaarschuwd door klaargezette verkeersborden door Mary.
Meestal moeten de koeien naar een nauwe gang geleid worden en dan naar beneden geduwd worden zodat ze in een plas met dip tegen teken vallen.
Daar houden ze niet van. Vandaag was het de behandeling tegen o.a. de Buffalo-vlieg, ge"importeerd vanuit Azi"e. Daar hadden ze niet zo'n schrik voor. Elke koe/kalf/stier kreeg de volle laag met het goedje dat Steven koe per koe uitspoot.
Bovenstaande kalfjes/onderstaande koe hadden heel wat vliegen.

11 februari 2013

Naar Australië


Ik ga een paar weken naar Australië en zal daarom wel niet veel bloggen.

Ik heb een vakantieplaatje bij de ingang van de oprijlaan naar de boerderij van mijn schoonouders in Australië geplaatst (van een tijd geleden toen ik nog blond was), met op de achtergrond Mount Warning.
Oppassen voor de bulls moest je toen zeker, want de koeien die ze toen hadden (speciaal geïmporteerd omdat ze goed tegen hitte konden en groot (=veel vlees) ) waren, waren erg wild en hadden flinke hoorns (ja ook de dames). Als je alles van de zonnige kant ziet en dat was natuurlijk het geval toen de foto genomen werd dan moet je oppassen: mooier kan het niet worden, dus...