Posts tonen met het label occupy wall street. Alle posts tonen
Posts tonen met het label occupy wall street. Alle posts tonen

2 augustus 2013

Henry Blodget vindt winst weer vies: draait de tijdgeest?

Op zijn populaire site Business Insider is Henry Blodget, de vroeger in de IT-bubbel zo vermaarde IT analist die in emails zich vrolijk maakte over zo veel onbenul bij zijn klanten die maar doorkochten tegen de meest ongelooflijke prijzen, een kruistocht begonnen tegen de graaicultuur in de VS: de winstquote is veel te hoog geworden en de loonquote asociaal laag.
(http://www.businessinsider.com/profits-high-wages-low-7-2013?nr_email_referer=1&utm_source=Triggermail&utm_medium=email&utm_content=emailshare
Business Insider More: America USA Inc Inequality Profit Margins; Henry Blodget put zich de laatste tijd uit met posten over deze onderwerpen)

Het plaatje hierboven laat de dalende loonquote in de VS zien. Dat is niet iets dat unike is voor de VS, in Zuid-Europa is de daling nog veel groter.

Het is tijd ook naar andere dingen te kijken dan alleen winstmaximalisatie. Hij zet zich af tegen het zien van personeel als louter kostenpost.

In de commentaren op zijn post  lees je dat sommige mensen vinden dat je niet goed bij je hoofd bent als bedrijf als je niet naar winstmaximalisatie streeft. Men neemt voetstoots aan dat dit altijd de enig zaligmakende doelstelling van het bedrijfsleven is geweest. Men kan zich niet voorstellen dat het ook anders kan, of dat het anders geweest is in een kapitalistische samenleving.

Toch was dit zo. Toen ik ging studeren in Tilburg werd er neergekeken op die akelige rechtse mensen die winstmaximalisatie als belangrijkste doelstelling van een bedrijf zagen. Dat was toch wel erg asociaal gedacht, de mensen zijn toch belangrijker. Meebeslissen door de mensen, zelfontplooiing en continuïteit voor de lange termijn waren immers veel belangrijker. Nivellering was een belangrijke doelstelling. Winst is vies. Dit bereikte een hoogtepunt onder de begeesterde, vol mooie idealen zittende ministerpresident Den Uijl. In Amerika had je de rechtse Nixon die het meest linkse beleid sinds de Tweede Wereldoorlog uitstippelde.



26 oktober 2011

Capelli: Veel moeilijk vervulbare vacatures in VS: men leidt niet genoeg op


Het meest populaire artikel in de Wall Street Journal is op het ogenblik: Why Companies Aren't Getting the Employees They Need van Peter Capelli.
Zelfs bij de huidige enorme werkloosheid kunnen bedrijven in veel gevallen niet het juiste personeel krijgen. Er zijn veel moeilijk vervulbare vacatures. In een ver verleden heb ik onderzoek gedaan naar moeilijk vervulbare vacatures (eind jaren zeventig). Ook toen zat men zich te verbazen en te ergeren dat de nodige vacatures zo moeilijk te vervullen waren, terwijl de werkloosheid zo op aan het lopen was.
Eigenlijk is de oorzaak van al die moeilijk vervulbare vacatures nog steeds hetzelfde: bedrijven vragen steeds meer, voor steeds meer gespecialiseerde banen, maar leiden zelf veel te weinig mensen hiervoor op.

In de VS is er nu een extreme situatie ontstaan dat je alleen maar makkelijk aan een baan kunt komen als je al een baan hebt. Bedrijven leiden hun eigen personeel onvoldoende op, omdat men na opleiding het bedrijf verlaat en men die kosten niet meer wil nemen nu de werkloosheid zo groot is. 52% van de bedrijven in de VS zeggen nu dat ze problemen hebben om de juiste mensen te vinden, en dat bij de huidige enorme werkloosheid. 2/3 van de vacatures worden vervuld door mensen van buiten het bedrijf, terwijl dat een paar decennia geleden maar 10% was. Toen vulde men vacatures op door interne promoties en horizontale verschuivingen van mensen naar nieuwe functies. Dat deed men door opleiding binnen het bedrijf. Men had veel meer vertrouwen in de eigen werknemers dan nu. Om promotie te krijgen moet je nu naar een ander bedrijf, het eigen bedrijf geeft weinig kans, alleen als je perfect duidelijk kunt maken dat je aan promotie toe bent zonder nieuwe extra opleiding en ervaringen.
Capelli en vele anderen zien dat als een falen van het Amerikaanse systeem.
In Europa wordt veel meer geïnvesteerd in de eigen mensen en zijn er in landen als Duitsland veel meer mogelijkheden in het eigen bedrijf.

Het gevolg is dat men in de VS gratis stages en opleidingen op eigen kost moet doen om aan werk te kunnen komen waar een beperkte nieuwe hoeveelheid kennis en ervaring nodig is. Volgens Capelli overschat men de investeringen die nodig zijn om het eigen personeel geschikt te maken voor een nieuwe baan binnen het bedrijf. Men trekt daardoor personeel van buiten aan dat minder geschikt is dan mensen binnen het eigen bedrijf die met extra training en hun betere kennis van het bedrijf en de klant beter kunnen zijn. Capelli raadt daarom bedrijven aan mensen zo veel mogelijk in te schakelen bij speciale projecten zodat ze nieuwe vaardigheden op kunnen doen.

Dit artikel heeft duidelijk een gevoelige snaar geraakt, gezien de vele honderden commentaren en de enorme aantallen keren dat men dit artikel heeft doorgemaild. Heel veel mensen herkennen de situatie, ook in Nederland. Allerlei frustraties komen boven van mensen die vanwege de verkeerde redenen kansen hebben gemist of niet aan het werk kunnen komen vanwege de extreme eisen van bedrijven (tientallen jaren ervaren van jonge enthousisate economen, dogmatisch vasthouden aan bepaalde universitaire opleidingen terwijl de kandidaat zijn kwaliteiten op andere wijze heeft laten zien, discriminatie van ouderen, vrouwen, diverse groepen).
Tegen dit soort praktijken demonstreren heeft meer zin dan occupy wall street denk ik.

19 oktober 2011

Occupy Wall Street in de wereld volgens Economist en BCA



De Occupy Wall Street beweging krijgt veel pers, maar is al voorafgegaan in de nodige landen en wel in veel grotere aantallen.
The Economist bracht een en ander in beeld via de jeugdwerkloosheid, de tekorten van de overheden en de overheidsschulden. Opstand in Griekenland en Spanje ligt voor de hand.
BCA had een special, waarin o.a. dit plaatje van de inkomensongelijkheid stond. Dat betekent opstand in de VS en China (alleen de 1% rijken gaan er op vooruit, de rest niet in de VS).
Het lijkt nog het meest op 1968, waarbij de eisen van de jeugd ook niet zo duidelijk om te zetten waren in daden. Het enige is de afkeer van de financiële wereld en soms politici die de huidige crisis veroorzaakt hebben.
De politiek weet nog niet hoe ze op een en ander moeten inspringen. De linkse kerk voelt sympathie, maar weet dat de zwijgende meerderheid juist uit angst voor Occupy Wall Street op rechts zal stemmen aldus BCA.

BCA haalde Cain aan die Reagan aanhaalde om het verschil tussen culturen aan te halen: "er staat een vader langs de weg en er komt een Rolls Royce aan. In Engeland zegt de vader: er komt een dag dat we de bestuurder uit zijn auto gaan sleuren. In de VS zegt de vader dat er een dag komt waarbij zijn zoon in de Cadillac zal zitten".
Occupy Wall Street is een teken van het einde van de Amerikaanse droom van de middenklasse. Men krijgt geen reële loonstijging en kan zijn welvaart niet meer aanvullen door zich te pletter te lenen met hypotheken op in waarde stijgende huizen. Daarom neemt men het niet meer. De Amerikaanse droom veroorzaakte dat men lage belastingen voor de rijken electoraal acceptabel vond, maar nu de droom uit is vindt zelfs 53% van de republikeinen dat de belastingen voor de zeer rijken best wel verhoogd kan worden. De Tea Party heeft het pleit nog niet beslist, maar de democraten ook niet zo lang ze een toonbeeld blijven van besluiteloosheid.

Het wachten is op het uitkristalliseren van gedachten van al die opstanden. Alleen weg met de bankiers is niet genoeg. Baby boom bashing ligt ook voor de hand om de angsten voor onvervulbare wensen van de (bijna) gepensioneerde ouderen te reduceren.
Duidelijk is dat er iets gedaan moet worden aan de jeugdwerkloosheid in veel landen en dat kan via beter onderwijs (hoog opgeleiden zijn veel minder vaak werkloos (maar in deze tijden is ook onder hoog opgeleide jongeren wel de nodige werkloosheid)) en via meer infrastructuurinvesteringen, die bij een lage rente al snel rendabel zijn