Na enig gedoe met de nodige surveys is Hatzius er uit: de loonstijging gaat accelereren in de VS. De inflatie heeft er voorlopig nog niet zo'n last van, maar de FED kan daardoor wel eens op duistere gedachten gebracht worden om de rente eerder te gaan verhogen dan juli 2015.
Het verhaal van Handelsbanken houdt in dat de FED straks de rente verschrikkelijk gaat verhogen.
Het 1994-scenario staat voor de deur. De duiven van de FED zijn ingekapseld nu Yellen chairwoman moet spelen en niet langer duif maar het gemiddelde van de FED moet zijn. Fisher en Stein gaan duidelijk maken dat QE zo 2013 was en zo snel mogelijk achter het behang geplakt moet worden. Een nieuwe baas van de FED krijgt de laatste keren steeds een flinke crisis te verduren. Yellen zou wel eens slachtoffer kunnen worden van de haviken vanwege goede groei in de VS, stijgende inflatieverwachtingen en zo een 1994-scenario creëren. Op naar de 2% FED rente in 2015 en 4% in 2016.
Achtergrond bij Beleggen op de golven Waar zijn we op de golven? Waarom gaan de aandelenkoersen al lang zo veel omhoog? N.B. dit blog is à titre personnel en hoeft de visie van BMO Global asset Management niet weer te geven
Posts tonen met het label 1994 rentecrash. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 1994 rentecrash. Alle posts tonen
12 maart 2014
9 maart 2011
Denktank Medley: “extended period” waarbinnen FED rente niet verhoogt op de tocht?

Het Medley Report, aldus een artikel in de WSJ, meldt: members of the FED "grow restless " on an open-ended commitment to ultralow rates.
Een groeiende schare schapen van de Fed begint onrustig te worden, al steunen ze nog wel allemaal het beleid om kwantitatief te verruimen. Dat zet de terminologie dat er oneindig lang niet verhoogd gaat worden in de verklaring van de FED bij hun rentebesluit in de etalage voor een andere aankleding (alhoewel ik de term “grow restless” prachtig vind, vermoed ik dat ze extended period gaan koppelen aan een economische groei- en inflatieverwachting die niet te veel positief verrast). De euro en de yen werden prompt zwakker tegen de dollar op het artikel in de WSJ.
Men begint bang te worden dat de FED een lange mars (of zoals ik ook wel las een long goodbye) aan het inzetten is om ultraruim monetair beleid om te zetten in ultrakrap.
De term extended period heeft recentelijk al ingeboet aan zekerheidswaarde, omdat de FED al heeft laten doorschemeren dat als de term extended period is gesneuveld men vroeger dan anders, al vrij snel, zal overgaan tot renteverhogingen.
Onder de huidige voorspellingen van de FED voor de economie en werkloosheid, zal men niet verhogen voor 2012. Maar het begint er naar uit te zien dat de economische groei/ groei werkgelegenheid veel beter en inflatie(verwachting) hoger worden dan gedacht. Dat geeft de opening aan de FED eerder het rentewapen van stal te halen (vierde kwartaal?).
(N.B. cartoon van Hein de Kort uit FD)
16 december 2010
1994 rentescenario (2)

Er beginnen nu de nodige verhalen los te komen over de vergelijking van de rentestijging nu met die in 1994.
ASR stelde dat er nu veel overeenkomsten zijn met toen: de economische indicatoren verbeterden ineens (ISM orders vloog omhoog), het tweede herstel na de recessie van 1990-1991 kwam op gang in de VS (net als nu). Na de recessie voerde de FED een zeer royaal monetair beleid, o.a. om het bankwezen dat enorme klappen had gekregen van de onroerend goed crisis begin jaren 90, te laten herstellen (net als nu).
De markt was eind 1993 totaal niet voorbereid op een verkrapping van het monetaire beleid (net als nu). De economische cyclus gaf echter aan dat het nodig was (nu is dat nog niet nodig, maar QE2 zou kunnen tegenvallen)en Greenspan begon te verkrappen. De rentestijging die volgde was overdreven, maar voor een groot deel wel terecht. Ondertussen herstelde de economie verder, kwam er zelfs een doorbraak naar een tijdperk van structureel hogere productiviteitsstijging in de VS. De aandelenmarkten gingen daarom tijdens de rentestijging eerst verder omhoog, vooral in Europa. en dat in een tijd dat de opbrengsten van de aandelenmarkten nog (tot 1998) negatief correleerden met die van de de obligatiemarkt.
Dat brengt menig strategist tot de conclusie dat je nu net als toen je vol moet laden met cyclische aandelen.
Ik weet niet of dat wel zo verstandig is. Veilige groei zoals voeding en farmacie zijn wel erg goedkoop op het ogenblik. De retail sales gaan nu harder dan de trend van het inkomen, wat betekent dat de ISM over enige tijd wat terug moet vallen.
Albert Edwards ziet uiteraard een veel grotere terugval van de groei en zegt dat je nu dus uit aandelen moet en in obligaties. Hij geeft o.a. bovenstaand plaatje. Hij veronderstelt dat we nu niet krijgen wat we in 1994 kregen: het einde van deleveraging. Amerikanen hebben immers te veel schuld en besteden weer meer door de credit card overuren te laten werken.
Ik denk dat de vergelijking met 1994 zoals door Edwards gesignaleerd heel sterk is: deleveraging is aan het stoppen, zowel bij het bedrijfsleven als de consument. Het bedrijfsleven is al enige tijd steeds minder snel aan het deleveragen. Men investeert nu eindelijk weer meer dan de afschrijvingen. Deze trend zal doorzetten: het bedrijfsleven gaat meer investeren en tegelijkertijd meer op het overnamepad, het gaat meer eigen aandelen inkopen en meer dividend uitkeren. D.w.z. releveragen na excessief veel sparen waardoor men nu op recordhoge bergen cash zit.
De particulieren, de consumenten, hebben vermoedelijk ook de top in hun besparingen gezien. Ook de consument is in lager tempo aan het deleveragen (zie post over MEW hypotheken hieronder). De particulier is na een lange pauze weer duurzame consumptiegoederen (zoals auto's, iPads, iPhones, koelkasten etc) aan het kopen. Daarbij hoort meer consumentenkrediet en dat kan ook, omdat consumentenkrediet versus inkomen laag is geworden terwijl de rente daarbovenop ook nog eens een keer laag is.
Dus deleveraging stopt bij de particulieren, vooral als gaandeweg in 2011 de werkgelegenheidsgroei in de VS verbetert.
Dus het bedrijfsleven in de VS spaart minder, de consument spaart minder en de Amerikaanse overheid heeft een nog even groot gat in de hand als in 2008 en 2009: hoe komt het toch dat men van zijn stoel rolt van verbazing dat de rente stijgt? Je hoort ze in China van Gaal napraten: we zijn toch niet gek om tegen deze prijs staatsleningen te kopen?
N.B. ik denk dat de rentestjging kleiner wordt dan in 1994, omdat het output gap nu groter is, de FED door kwantitatief verruimen minder kan verhogen dan ze normaal zouden vinden gezien de economische cyclus en de werkgelegenheidsgroei in de VS in 2011 niet zo mooi kan worden als in 1994. De rentestijging kan wat langzamer gaan, maar wellicht veel langer aanhouden.
14 december 2010
Rente in 1994 scenario?

In vorige posten heb ik laten zien dat de rente wel erg veel is gestegen in een krte tijd. Volgens het prijsmomentum is de obligatiemarkt oversold.
De vigilantes beginnen echter te waarschuwen dat er een 1994 rentebeweging plaats aan het vinden is. Aan het plaatje kun je dan zien dat de gifbeker van rentestijging pas voor ongeveer 1/3 leeg is (het gif is overigens wel een goed medicijn voor de dekkingsgraad van Nederlandse pensioenfondsen).
Die rentestijging in 1994 kwam eigenlijk uit de lucht vallen. De rente zat in een mooie dalende trend na de recessie van 1990. Greenspan wilde een beetje de inflatieangst wegnemen door de Fed rnte met 1/4 % te verhogen. dan zou de lange rente niet veel hoeven te stijgen. Dat pakte heel anders uit. De rente ging stijgen en bleef maar door stijgen.
Niemand wist wat er aan de hand was dat de lange rente zo veel moest tsijgen, maar het gebeurde. Ik had in die tijd wel eens geroepen dat de rente naar 7,5% kon stijgen, maar ik geloofde het zelf niet meer toen dat echt gebeurde (Paul Vermaas een voormalige collega ging in die tijd naar de PGGM en geloofde wel dat de rente heel veel zou stijgen en zei toen tegen me: dat had je vroeger toch gezegd...).
Juist omdat niemand meer wist waarom de rente maar door bleef stijgen kon de rente zo ver doorstijgen. Als er te veel onzekerheid is dan wordt de trending excessief.
Dat dreigt nu weer. De enorme uitbreiding van de balans van de Fed en ECB hoort te leiden tot rentestijging, omdat die uitbreiding op zeker moment moet worden teruggedraaid. Datgebeurt op een moment dat de banken er zin in krijgen krediet te verstrekken en iedereen er aan toe is wat meer te lenen en zich niet al te snel laat afschrikken door een wat hoger renteprijskaartje.
Een scenario als 1994 voor de rente is mogelijk, maar nu al, dat zou ik toch wel heel kras vinden. Maar wie weet, er gebeuren de laatste jaren wel meer heel extreme dingen. Misschien wil China echt geen Amerikaanse staatsleningen kopen en in hun kielzog vele andere beleggers ook niet. De rentebubbel slaat dan om in het tegenovergestelde. Kleine kans dat dit gebeurt, maar het kan wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)

