16 april 2015

de rentebubbel en de te hoge risico's

We leven in een wondere wereld. Toezichthouders eisen allerlei extra onderpand voor nieuwe wetgeving om risico's te beperken en melden dan dat de situatie daardoor extra illiquide wordt en gevaarlijker.
Iets minder raar is dat DNB meldt dat de rente nu harder is gedaald dan in 2013 in het stressscenario voor verzekeringsmaatschappijen werd mogelijk gehouden.
Dat is dus riskant. Als de rente niet aantrekt, dan hebben pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen meer beloofd dan ze kunnen waar maken.
Eerst was het gat 0,75% met de UFR en nu 1,6%. Dat moet goed gemaakt worden door extra rendement op risicovolle beleggingen. De returnportefeuille dus. Als die de helft van de portefeuille is en er een risicopremie van 2% is dan ging dat goed in de oude situatie en niet langer in de nieuwe situatie. Nieuwe tegenvallers omdat men veel te lang leeft zijn haast niet meer op te vangen.
150% solvabiliteit voor verzekeraars leek eerst volstrekt veilig, maar nu mag het wel een onsje meer zijn.


De centrale banken dwingen nu iedereen veel te veel risico te nemen, de prijzen van beleggingen op te drijven tot ver boven wat ze waard zijn. Ondertussen investeert men toch maar niets omdat het te gevaarlijk is. Geloven in de centrale banken is veel veiliger voorlopig.
Ondertussen lopen de discussies hoog op tussen economen over secular stagnation/ saving glut en vergrijzing, te hoge schulden, banken die failliet zijn.
Toch ziet men de FED de rente verhogen, ziet men gevaren voor Emerging Markets en high yield. Gevaren overal.
Kortom de wall of worry is erg hoog en de koersen lopen op.


15 april 2015

blikje weg versperd: Griekenland weg kwijt

Kick the can down the road. Maar dat lukt na eind april niet meer. Er is geen weg meer.
Syriza krijgt enorme bijval in Griekenland voor het verhogen van de minimumlonen, herstellen van de pensioenen en verhinderen van privatiseringen. Brr, denken de mensen bij de spoorwegen, wij hebben drie maal zo veel personeel als een normale spoorwegmaatschappij, dat gaat niet goed aflopen bij privatisering. Belastingverhoging? Niemand die dit gelooft voor de rijken, ook Varoufakis was stomverbaasd dat Dijsselbloem dit een mogelijke hervorming vond, dat hogere belasting in Nederland kon was voor hem gewoon niet voor te stellen.
Syriza wordt steeds meer gedwongen zich te houden aan de verkiezingsbeloften.
Men begint nu steeds meer te suggereren dat Syriza inderdaad eind van de maand niet gaat betalen, zelfs niet aan het IMF.http://www.zerohedge.com/news/2015-04-14/greece-out-funds-month-end-%E2%80%93-default-and-drachma-imminent met enige steun vanuit FT alphaville. Zerohedge is natuurlijk niet een geweldige bron, want zij zien alleen maar ellende, dat zien ze als hun bestaansrecht.
Toch zegt de logica dat er iets mis moet gaan met Griekenland. Duitsland is het zat. Met die clown van Varoufakis gaat men geen zaken meer doen. Griekenland moet het zelf maar uitzoeken.
Ondertussen is het overschot op de overheidsbegroting van Griekenland exclusief rentebetalingen weer fiks negatief aan het worden.
Zonder hulp van de ECB en de EU kan Griekenland niet te betalen.
Wat gaat er dan gebeuren?
1. Syriza gaat pensioenen verlagen, minimiumlonen verlagen en doet alles om Duitsland te behagen en wordt dan overladen met gelden vanuit Europa
2. Syriza houdt zich aan de verkiezingsbeloften. Geen geld uit Europa.
3. Men houdt een referendum om de euro te behouden met als consequentie naar de pijpen van Duitsland te dansen of invoering drachme.
4. Griekenland betaalt niet op tijd maar zegt te hopen ooit te gaan betalen via wonderbaarlijke inkomensbronnen

Scenario 4 is de voorlopige inzet, maar Duitsland is dat zat. Dat leidt tot scenario 3, een referendum. Als dat snel gehouden wordt leidt dit tot grexit, anders komt de oude regering terug die scenario 4 wel geloofwaardig kan verkopen.

Ondertussen zien we dat de Spanjaarden wat minder overtuigd raken van de geneugten van Podemos, hun Syriza. Het is de Spaanse, Italiaanse en Portugese regering veel aan gelegen Syriza te laten verongelukken. Met de hulp van Duitsland en een boos IMF (iedereen betaalde tot nu aan heet IMF, een Grieks precedent is zeer gevaarlijk) moet een en ander mogelijk zijn.

Markten kijken uiterst zonnig tegen Griekenland aan. Men ziet geen enkel kwaad voor de europeriferie ex Griekenland. De markt heeft altijd gelijk zeggen ze, maar als dat niet zo is...

Hitler versus Poetin

Op de Belgische tv is er een reeks documentaires bezig over Hitler. Hoe kon hij zo veel mensen achter zich krijgen?
In de eerste aflevering zie je hem als de loser die een extreme beweging op touw zet, opgeborgen wordt in de gevangenis en de tijd heeft Mein Kampf te schrijven.
Eerst wordt hij als veel te extreem gezien en krijgt hij niet veel mensen achter zich.
Dan ineens wel en even later wint hij de verkiezingen in 1933. De gevestigde orde (von Papen) staat toe dat hij de macht grijpt, hij denkt dat Hitler eenvoudig in toom te houden is. Je ziet Hitler als een begenadigd redenaar, alhoewel je nu je niet voor kunt stellen dat mensen al dat bombasme en extreme taal zo meeslepend vonden. Maar je zag het wel.
Dan de tweede aflevering. Hierin zie je Hitler extreem scoren. Zijn economisch beleid is een doorslaggevend succes. Duitsland komt militair kijken in Oostenrijk en Oostenrijk sluit zich met groot enthousiasme aan bij Duitsland. Idem voor de Sudetenduitsers in Bohemen. Zeer vrijwillig allemaal, men dacht zo betere tijden tegemoet te gaan, net als in Duitsland was gebeurd.
De media waren zo pro Hitler dat enorme aantallen mensen echt heulden met Hitler. Men was verontwaardigd in Duitsland/Oostenrijk dat niet de hele wereld Hitler geweldig vond.
Hitler wilde de grenzen van 1918 herstellen, het onrecht, de catastrofe ongedaan maken.
Daarna pakte Hitler Polen. Heel eenvoudig, maar Engeland en Frankrijk verklaarden Duitsland de oorlog. Duitsland pakte daarna de Benelux en via een Blitzkrieg vermaalde hij het Franse leger. Een enorme militaire prestatie. Hitler werd op handen gedragen. De militaire leiding had zich verzet om Duitsland naar een oorlog te leiden, vooral ook omdat men dacht dat Duitsland die niet kon winnen. Hitler dacht dat het regiem van Engeland snel zou instorten, gezien het handelen van o.a. Chamberlain. Dat viel vies tegen.


Het interessante is de parallel met Poetin. Hij bracht economische groei na een enorme depressie. Ook hij heeft wrok tegen het onrecht van vroeger, het uit elkaar vallen van de Sovjet Unie en wil ook de grenzen terug. Hij krijgt enorme steun van de mensen in Rusland, die zich steeds meer verbazen dat de rest van de wereld Poetin niet als grote leider ziet. Hij pakt De Krim. De mensen daar vinden het geweldig. Nu maar hopen dat de parallel niet te ver doorzet.  

14 april 2015

fase in de economische cyclus per land

Fase 1 is waar je wilt zitten met je asset allocatie, fase 4 moet je vermijden

Ik heb de fases 1234 toegevoegd aan het plaatje
1=groei beneden gemiddeld, maar aantrekkend. Hier zit het grootste deel van de wereld
4=groei beneden trend en afzwakkend 
de regel is niet feilloos. Russische aandelen doen het goed (na de grote val)

13 april 2015

beurs China correleert nergens mee

Sinds kort mag iedere niet Chinees in Chinese A aandelen beleggen.
Dat schreeut om nieuwe beleggingsfondsen en uiteraard om iShares. Uit hun brochure (TER 0,65%, niet goedkoop dus) de correlatie van de Chinese beurs met aandelen Emerging Markets. Die met MSCI World is zelfs nog lager.
De Chinese beurs correleert nergens mee, ook niet met de Chinese economie.
Ortec had als plaatje van de week of de Chinese beurs een bubbel is, omdat daar technologieaandelen duurder zijn dan de Nasdaq in 2000.
Het verband met olie was heel positief, maar is sinds de techbubbel negatief.
Men is erg veel in Chinese aandelen aan het handelen

12 april 2015

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Goed gemutst zetten de beleggers de beurzen hoger en zelfs de rente steeg een klein beetje. Credit spreads konden veelal iets dalen. De Nikkei wist na vijftien jaar de 20.000 weer te doorbreken en de AEX staat weer boven de 500.

Er was betrekkelijk weinig economisch nieuws. Men verteerde de gemiddeld redelijk goede PMI's van de vorige week wereldwijd en men liet zich bij nader inzien niet uit het veld slaan door de tegenvallende groei van de werkgelegenheid in de VS vorige maand. Men had iets meer zorgen over Iran, maar minder over IS ook al rammelt die aan de poorten van Damascus. De handdruk tussen Obama en Castro signaleert dooi in de verhoudingen. Tsipras paaide Poetin, maar kreeg niets concreets voor elkaar. Via het beroven van semistaatsfondsen kon hij de betaling aan het IMF nog verrichten, maar Griekenland blijft ernstige betalingsproblemen houden.

Cijfers over de dienstensector waren weer goed, al was de non manufacturing ISM iets achteruit op een nog steeds goede 56,5. Het markit MI cijfer ging wel omhoog naar een zeer sterke 59,2.
Initial claims voor werkloosheid stegen licht na de grote daling van twee weken geleden, maar bleven erg laag. Jolts, job openings stegen weer mooi door. Dat bluste de angsten voor een keer in de werkgelegenheidsgroei.
Consumentenkrediet is flink aan het stijgen en het aantal hypotheken om een huis te kopen ook. 

Dudley hield een duifachtig verhaal en vulde zoals altijd Yellen weer aan. Als de markt geen hogere FED rente wil omdat het economisch scenario slechter is dan de FED denkt, dan komt er geen renteverhoging of minder renteverhoging zeggen ze. De notulen van de FED werden iets havikachtig uitgelegd, maar waarom is niet zo duidelijk.

In Europa gaat het iets beter, vooral in Italië nu eindelijk ook. Nieuwe orders in Duitsland daalden echter (volatiel cijfer).
De handelsbalansen van de eurozone en Japan verbeterden verder in februari.
In Japan worden enige bescheiden vorderingen gemaakt met de derde pijl van Abenomics

Bernanke is aan het bloggen geslagen en dat maakt de nodige discussies los. 'Secular stagnation' moet samen gezien worden met de 'saving glut' en die moet aangepakt worden door notoire overspaarders zoals Duitsland (en Zwitserland en Nederland) aan te pakken. Daar moet het geld meer gaan rollen, anders blijven we maar schrijven over 'secular stagation' en 'natural interest rates' die onder 0 liggen. En in Amerika moeten ze meer in infrastructuur gaan investeren zoals de oom van Summers (Samuels)  al aangaf.

goed nieuws van de afgelopen week: charts die omhoog wijzen, ECRI, wereld PMI


Bullish setup for MSCI ACWI 
Bank of America Merrill Lynch – April 9th 2015
Josh Brown haalde bovenstaand plaatje van Suttmeier aan http://thereformedbroker.com/2015/04/09/chart-o-the-day-global-equity-breakout-imminent/ Een bullish triangle break out. Josh Brown heeft de laatste jaren vaak gelijk gekregen.
Wie weet. Nog maar kort geleden voorspelde Suttmeier een flinke correctie http://beleggenopdegolven.blogspot.nl/2015/03/suttmeiers-10-maands-bear-markt.html

In Nederland hebben we natuurlijk Tostradamus. Die is zo mogelijk nog optimistischer.
http://www.iex.nl/Column/152247/AEX-kan-naar-600.aspx
Tostrams is vaak voorzichtig. Hij heeft vaker goed dan fout gezeten. Bij het artikel in IEX wordt een verwijzing gemaakt door iemand (niet ik) naar een foute, te pessimistische voorspelling beleggenopdegolven.blogspot.nl/2011/1... van Tostrams.
Alleen op basis van technische analyse beleggen is een te hachelijke zaak.  Je moet ook naar de fundamentals/ kwantitatieve modellen kijken en vooral niet zondigen tegen je risicobeleid.

Strategas ziet de opmars van mid/small caps als reden om meer optimistisch te zijn, het is een teken voor risk-on (met rem op optimisme door tegenvallende ontwikkeling van transports)

De centrale banken hebben ook de afgelopen week enorm hun best gedaan om beleggers ervan te overtuigen dat ze de beste vrienden zijn. Als de markt bang is voor renteverhogingen, dan buigen we zo stelt Yellen nu. Als de scenario's voor groei en inflatie van de FED te optimistisch zijn, dan gaan we de rente niet of minder verhogen of straks wie weet wel verlagen. De renteverhogingen kunnen lager zijn dan de voorspellingen van de FED aangeven, zo roept de FED nu zelf ook, in navolging van wat de markt inprijst.

Het winstseizoen met de cijfers over het eerste kwartaal is aan het losbreken in de VS. Er is uitzonderlijk veel gewaarschuwd voor tegenvallende winsten en de winsten dreigen voor het tweede kwartaal op rij te dalen. Men is bang voor deze winstrecessie, overigens uitsluitend veroorzaakt door de lagere winsten in de energiesector en grondstoffen (materials). Dat enorme aantal waarschuwingen is een contrair signaal. De beleger heeft zich nu op het ergste voorbereid. De winsten vallen dus mee, maar de omzetten, die vallen tegen door de sterke dollar en de ongeveer 0-groei van de Amerikaanse economie. Of men hier doorheen kijkt blijft de vraag natuurlijk, het verbaast me dat men kennelijk altijd verrast is door de invloed van de valuta's op de winstcijfers.
Een winstrecessie zal de bears versterken in hun geloof dat de winstmarges gepiekt hebben.

Vooralsnog denk ik dat de economische groei weer keurig gaat aantrekken in het tweede en derde kwartaal in de VS en dat het in de eurozone en Japan en ook China beter zal gaan.

Initial claims voor werkloosheid in de VS blijven erg laag en trend van openstaande vacatures is krachtig omhoog. Doorgaande groei van de werkgelegenheid dus. Men gaat minder sparen en vorige week blogde ik al dat het ineens een stuk beter gaat met de Amerikaanse huizenmarkt door de lage hypotheekrente en plotseling de sprong in het aantal nieuwe gezinnen.
Het gaat wereldwijd reuze goed met de dienstensector en niet slecht in de industrie. Vroeger leek de industrie het BNP te leiden, nu sinds enige jaren lijkt de dienstensector iets te leiden.

Een onverwoestbare optimist als Scott Grannis weet ook voortdurend opbeurende plaatjes te maken. Het zit goed met de trends in de VS (via a dash of insight). Een lichte acceleratie, maar niet te erg om de FED niet langer je beste vriend te maken.

En het verhaal van ECRI s wat minder negatief aan het worden. doug Short heeft altijd een uitgebreid verhaal hierover elke week http://www.advisorperspectives.com/dshort/updates/ECRI-Weekly-Leading-Index.php

Voordat er een recessie komt moet de ECRI eerst een piek zetten volgens Doug Short. Zo ver zijn we nog lang niet.

Goed nieuws is dat de ouderdom niet alleen maar met gebreken komt, maar ook met meer wijsheid. Wetenschappelijk is men dat aan het aantonen http://www.nytimes.com/2015/03/17/health/older-really-can-mean-wiser.html?WT.mc_id=2015-APRIL-INYT-INTL_REG_ENG-0407-0411&WT.mc_ev=click&ad-keywords=IntlAudDev&_r=0


11 april 2015

de G20 in 2030

de schattingen van het Amerikaanse ministerie van landbouw voor de omvang van de BNP's van de grote landen in 2030 in dollars, niet in koopkrachtpariteit (dan is China al groter dan de VS).
Nederland nog in de G20. Daarin zou ik in 2030 in ieder geval Zuid Afrika verwachten en misschien  Iran, de Filippijnen en Pakistan en vooral nu al Taiwan. Kennelijk in 2030 als onderdeel van China gezien. Egypte en Bangladesh niet. Maleisië misschien. Colombia. Venezuela heel misschien.

De inktzwarte inschattingen van JP Morgan voor potentiële groei in Amerika met subjectieve bijstellingen, eigenlijk tegen beter weten in

Ik heb veertig minuten zitten luisteren naar de podcast van JP Morgan over hun inschattingen van de potentiële groei in de wereld. Ik had het verhaal eigenlijk al gelezen en ik heb er zelfs al over geblogd http://beleggenopdegolven.blogspot.nl/2015/04/potentiele-groei-03-in-europa-en-09-in.html.

Toch was het schokkend voor mij. Als je het hoort, komt het harder aan.
Zo'n Loeys die dan uitlegt dat je overwogen lange staatsleningen moet zijn in de VS, want het wordt nooit meer iets met de rente. Winstgroei is zo iets van de 20ste eeuw. In de 21ste eeuw is er nauwelijks nog winstgroei en dat is nog knap ook bij zo'n lage nominale groei van het BNP.

JP Morgan heeft de schattingen voor potentiële groei in de wereld flink verlaagd, van 3,2% in de wereld naar 2,6%. Dat gebeurt terwijl het gewicht van de snelle groeiers zoals China en India flink toeneemt. Met vaste landengewichten is de daling nog 0,5% meer.
Zo’n daling is al niet best. Maar de reden is erger dan ik dacht. Ik dacht eerst dat we sinds de kredietcrisis alleen maar een vraagprobleem hadden. In de kredietcrisis werd duidelijk dat we niet door konden gaan met meer schulden maken ten opzichte van ons inkomen, iets dat we al meer dan zestig jaar deden en zo goed leek te gaan. Nu bleek dat ineens niet nog verder te kunnen gaan. Je moest schulden afbouwen. Heel onamerikaans.
Door afbouw van schulden, deleveraging, kun je niet meer extra uitgeven dan je inkomen stijgt.
Dat kwartje was wel gevallen de afgelopen jaren. De vraag op de pof, dat was dus einde oefening. De economie had dus een enorm vraagprobleem.
Daar was iedereen het over eens. Men handelde er ook naar. Overheden begonnen nog veel meer uit te geven dan ze binnen kregen. Centrale banken begonnen een stimuleringsbeleid dat zijn weerga niet kende. En toch werd het maar niets met economische groei. Schulden in de economie versus BNP stegen maar door ook al nam de consument niet nog meer schulden op zich in de VS, maar nee, de economische groei kwam niet terug op het oude niveau.

Er is kennelijk meer aan de hand dan een vraagprobleem van de consument. Er is ook een enorm probleem aan de aanbodkant van de economie. Dat was het schokkende voor mij. Ik dacht dat alle problemen van de te lage groei van de laatste jaren aan de vraagkant lagen.
Waaraan zie je de problemen aan de aanbodkant. De aandacht van de meeste verhalen van de afgelopen tijd was dat het misging met de demografie. Vergrijzing komt op ons af en daarmee valt de groei van de beroepsbevolking stil of gaat zelfs in de achteruit zoals in Japan en in delen van Europa. Dat leidde tot allerlei verhalen met lagere schattingen van de potentiële groei, zoals door het IMF.
Dat is geen echt nieuws en daarom niet iets om extra depressief van te worden. Het slechte deel van het verhaal is dat de groei van de productiviteit is weggevallen.

Je kunt de groei van de productiviteit opsplitsen in total factor productivity, capital deepening en betere opleiding. Zelfs capital deepening is nu negatief, zo blogde ik al http://beleggenopdegolven.blogspot.nl/2015/04/fernalds-opsplitsing-van.html. Kapitaal versus BNP kan niet altijd toenemen [denk aan Japan 1990 en China 2018 en wat een ellende dat gaf/ zal gaan geven]. Op lange termijn hangt alles af van TFP, de groei van de total factor productiviteit.
JP Morgan zet dat subjectief op 1,1% omdat er cyclische tegenwinden zijn die de groei van de productiviteit drukten en nog wat dingen die hopelijk beter gaan en dat levert 0,3% extra op.
Dat is veel hoger dan wat ze vinden op basis van hun Okun potentiële groei. De groei van de werkgelegenheid en de daling van de werkloosheid hebben veel minder economische groei opgeleverd dan voor 2010 het geval was. In 2008 en 2009 waren er nog goede cijfers voor de productiviteitstijging door de val van het aantal minder productieve banen in de bouw.

Die 1,1% stijging van de total facor productivity kan daarom een veel te optimistisch verhaal zijn. Overheden hebben hun schulden enorm uitgebreid en dat verhinderde het ontstaan van een depressie à la de jaren dertig. Maar daardoor hebben we een groei gehad die boven onze stand was. Er was inclusief de overheid een doorgaande leveraging en dat moet stoppen daar de demografie dit niet meer verdraagt. Het demografische draagvlak verzwakt en dan moet je niet meer schulden maken. Toch blijft de overheid maar meer uitkeringen doen. Het lijkt het dividendbeleid van de VOC rond 1780 wel.
De groei van de arbeidsmarkt is door de vergrijzing verdwenen. Ouderen werken meer door, maar in deeltijd en minder productief. Dit zorgt al voor vermindering van de productiviteit, maar ook het leereffect wordt bijna nul, wellicht negatief van oude werknemers.

Vreselijk verhaal. We hebben lage groei gehad en volgens de wet van Okun was deze ver boven trend. Als de groei van de werkgelegenheid afzwakt, dan gaat de economische groei terugvallen in de VS en Europa volgt dan zoals altijd waarschijnlijk gedwee.
We zitten veel dichter bij een recessie in de VS dan ik dacht. Winstgroei staat door een en ander onder grote druk. We hebben zo’n 3,5% nominale groei gehad in de VS en dat leidde tot 4,5%+ nominale winstgroei en 2% loongroei. De lage loongroei leidde tot goede groei van de werkgelegenheid.
Nu lijkt een en ander te verergeren richting 3% nominale groei en 2%- winstgroei en 2,5% loongroei.
Stagflatie ligt met meer kans dan ik dacht op de loer. Als de prijzen niet gaan stijgen, dan gaat het helemaal mis met de winsten, zelfs bij lage loongroei. Als de prijzen wel gaan stijgen, gaat de FED een recessie forceren zelfs al was dit niet het plan.

Wat gaat tegen dit verhaal in?
  • ·         De mooie groei in Engeland. Waar halen die toch ineens bijna 3% groei vandaan. Er was en is daar geen geweldige groei van de productiviteit. Overigens was in het VK de productiviteitsgroei het afgelopen decennium het hoogste van de westerse wereld, samen met Japan (!) en de VS.
  • ·         De sprong in kennis in de wereld. Human capital is daardoor krachtiger geworden. De smartphone levert veel meer consumptiekracht op dan wat je ervoor moet betalen. Idem voor nieuwe medicijnen die wel werken. Zo zijn er meer voorbeelden te geven dat het beter met de wereld gaat dan de inkomensontwikkeling aangeeft.
  • ·         Schalieolie die slechts met idiote moeite te winnen is, maar wel rendabel kan zijn. Dit drukt waarschijnlijk de groei van de productiviteit in de VS enorm. Met heel veel moeite wordt olie gewoonenn, maar veel oneconomischer dan met conventionele olie. Toch is schalieolie een bidrage voor de economie geweest in de VS.
  • ·         Ouderen die werken is een plus, ook al is het maar in deeltijd met matige gemiddelde productiviteit (vergelijk Nederland en al onze deeltijdbanen die voor enorme welvaart hebben gezorgd en een dalende productiviteit per werkende)
  • ·         Het verhaal van Woody over infrastructuur en animal spirits. De Amerikaanse overheid kan de investeringen in infrastructuur nog enorm uitbreiden. Dat is rendabel bij een rente van 0%. In de eurozone zijn de animal spirits vrijwel verdwenen. De millenniumgeneratie lijkt meer animal spirits te hebben. Met enig geduld beginnen zij succesvolle zaken op te zetten en komt er toch een betere groei van de productiviteit. 

9 april 2015

economische verrassingen volgens Citigroup Economic Surprises Index in VS, eurozone, China en Japan

.Hieronder enige plaatjes die aangeven of het economische nieuws aan het mee- of tegenvallen is. Dat kun je op allerlei manieren bijhouden. Bepaald nieuws is belangrijker. Recente cijfers zijn belangrijker. De index van Citigroup is erg populair en die wegen de cijfers van de afgelopen drie maanden mee. Daardoor lopen sommige andere indexen die alleen aar de recente cijfers kijken vaak iets voor.
Maar de index van Citigroup heeft als voordeel dat door geheimzinnige krachten de index naar verloop van tijd steeds onder -60 en boven +70 gezogen wordt. Dan is men overdreven negatief of positief en kun je gaan rekenen op een omslag. Dan valt he nieuws nog steeds tegen (of mee). Pas bij 0 is een en ander in evenwicht.
Van tijd tot tijd gaan beurzen en valutakoersen en rentes erg mee met de economische verrassingen, soms ook helemaal niet. Dus je moet je niet alleen afvragen of de trend van nieuws gaat mee- of tegenvallen maar ook of de beurs zich daar veel van zal aantrekken of , interessanter nog, vertraagd op zal reageren. Helaas: meestal loopt de beurs voor. Niet altijd.
Het economisch nieuws is maximaal tegengevallen in de VS. De trend verbetert nu. De obligatiemarkt had dit al aangegeven
In de eurozone valt het nieuws ongeveer maximaal mee. De daling van de euro deed wonderen.
Na een zeer zwak eerste kwartaal is het economisch nieuws in China aan het meevallen, in lijn met het herstel van de koperprijs
In Japan valt het economisch nieuws al een hele tijd iets tegen. Geen hulp van de yen.

samenvatting notulen fed


het veranderende model van auto rijden in de komende decennia

Musk van Tesla stelt dat het over twintig jaar verboden zal worden dat mensen nog een auto mogen besturen. Dat geeft wel aan dat ons model van autorijden flink op de tocht staat. Het is een voorbeeld van creatieve vernietiging à la Schumpeter, van disruptive technology (we hebben er nog geen goed Nederlands woord voor, ontregelend, verstorend, dat is niet de juiste vertaling, het is totaal verstorend, al het oude in de war schoppend)
Bovenstaand plaatje is van Morgan Stanley, van Jonas.
We zijn de afgelopen 100 jaar gewend geraakt aan het model dat we zelf onze auto bezitten en zelf dat koekblikje besturen. Daarmee benutten we ons voertuig maar 4% van de tijd. Dat is schandalig weinig en roept om iets beters.
Dat kan op twee manieren gebeuren. Het kan gaan richting een decadent speeltje dat we nog bezitten en niet meer echt zelf hoeven te besturen.
Het kan gaan richting een goedkope taxi zoals Uber. Dat is een krachtige trend gezien die 4% benutting, ondanks de welgemeende pak rammels die minder goedwillende taxichauffeurs in petto hebben voor Uber en alle verboden die ze als vested interests nog voor elkaar krijgen.
 Dat is maar een tijdelijke oplossing. Uiteindelijk gaan we naar de auto die zichzelf bestuurt en die we niet bezitten. Ook al springen alle taxichauffeurs uit hun vel, dat is het te verwachten basismodel voor het grootste deel van het autopark in de toekomst. Het is veiliger en bespaart veel kosten, zowel door de betere benutting als door veiligheid en betere besteding van je tijd.

plotseling herstel op de Amerikaanse huizenmarkt

(plaatje Strategas). Het aantal hypotheekaanvragen om een huis te kopen is sterk aan het stijgen sinds begin dit jaar. In 2014 was er een daling van meer dan 10% en daarom viel de bouw wat tegen. Het herstel van de huizenmarkt viel tegen in 2014.
Nu lijkt het omgekeerde te gebeuren. Daarom is er een sterk geloof dat de zwakte van de groei in het eerste kwartaal maar een soft patch was.
Een en ander wordt bevestigd door de gezinsvorming. Die viel enorm tegen in 2014, maar nu is er plotseling een nog enormer herstel. Voor een deel gaat men huren, voor een deel kopen. De  voorraad aan te koop staande huizen is te klein geworden en daarom zal er meer gebouwd moeten gaan worden.
Geen wonder dus dat de huizenbouwers het ineens weer relatief goed doen in de VS.

8 april 2015

small cap value vaak winnend op lange termijn

tabel van Strategas
met uitzondering van de jaren 30 kon je meestal het beste beleggen in small cap value
niet altijd dus (niet in 2014 bijvoorbeeld)