In ons boek hadden we het ook over een pessimistische kaart van de Kondratieffgolf (2009). Ondertussen heeft zich dit in geen velden of wegen voorgedaan.
Je kunt de stijging van de Amerikaanse koersen ook anders uitleggen, pessimistischer dan Piketty doet. In heel lange periodes ga je dat reële rendement van Piketty gewoon niet halen, zelfs niet als je alles in aandelen belegt.
Bij een dividendrendement van 2% op de S&P500 heb e 3% reële koersstijging nodig en die was er langdurig niet in de VS.
In 1890 stond de reële S&P500 even hoog als in 1949. Er was 70 jaar lang gemiddeld geen reële stijging van de aandelenkoersen geweest in Amerika en dat in een tijd dat de Amerikaanse beurs bijna de beste beurs ter wereld was.
Daarna krijg je een periode van 50 jaar waar de reële koersen enorm stegen. Eest kwam dit door de gouden voorspoedjaren na de Tweede Wereldoorlog met groeicijfers voor de westerse landen die nooit daarvoor en daarna gehaald zijn.
Na de inflatoire ramp van 1965-1982 komt er een nieuwe glorietijd voor aandelen met sterk stijgende waarderingen en mooie winststijging door afbrokkeling van het aandeel dat arbeid op kan eisen van het BNP.
De periode 1950-2000 was heel bijzonder, dat vindt Piketty overigens ook, vooral 1949-1982 waarin de ongelijkheid van inkomens afneemt, een volgens Piketty ongebruikelijke zaak, alleen mogelijk bij torenhoge economische groei en die zit er de komende decennia niet in (al was het maar vanwege de demografie).
Het zou heel goed kunnen dat we sinds 2000 in een zeer lange periode zijn terechtgekomen met gemiddeld geen stijging van de reële S&P. Volgens de kaart boven aan het blog duurt die periode tot minstens 2035. Wie weet wel 50 jaar.
Eris natuurlijk wel hoop dat je wel meer krijgt dan het dividendrendement door de inkoop van eigen aandelen. Reken daar maar niet op stelt de club van pessimisten.
Achtergrond bij Beleggen op de golven Waar zijn we op de golven? Waarom gaan de aandelenkoersen al lang zo veel omhoog? N.B. dit blog is à titre personnel en hoeft de visie van BMO Global asset Management niet weer te geven
Posts tonen met het label piketty. Alle posts tonen
Posts tonen met het label piketty. Alle posts tonen
3 november 2015
24 september 2015
MorganStanley: het einde van de dalende rente, globalisering, toenemende ongelijkheid van inkomens
Morgan Stanley ziet het einde van drie trends die decennia geduurd
hebben –zoals Ter Veer en ik het zien de opgaande fase van de Kondratieffgolf
gezien door de bril van het bedrijfsleven.
Zij bespreken dit in: Could
Demographics Reverse Three Multi-Decade Trends?
De drie trends zijn:
1.
De dalende trend van de (reële) rente
2.
De dalende trend van de arbeidsinkomensquote
3.
Toenemende ongelijkheid van inkomens
Dit zou dan vooral samenhangen met demografie en globalisering.
Sinds 2008 is er een eind gekomen aan het demografische dividend. De
enorme groei van de beroepsbevolking is omgeslagen in krimp, vergrijzing. Dat
veroorzaakt inflatie (hogere zorgkosten) bij een dalende spaarquote (vergelijk
Japan). De toenemende omvang van de besparingen in China heeft wereldwijd
inclusief Japan gezorgd voor dalende reële rentes. Dat is aan het keren.
De dalende trend van de arbeidsinkomensquote is veroorzaakt door de
groei van de beroepsbevolking in het Westen gecombineerd met een veel hogere
groei van het aantal arbeiders in Emerging Markets. Dat keert en daarmee ook de
inkomensongelijkheid.
.Sinds 2008 groeit de wereldhandel nauwelijks sneller dan het BNP en in
2015 zelfs langzamer. Dat wijst op afname van globalisering (en tegenvallende
economische groei versus verwachtingen).
Globalisering heeft ervoor gezorgd dat de daling van de
arbeidsinkomensquote in het Westen niet gerepareerd kon worden. Er was een
wedloop naar lagere vennootschapsbelasting in de wereld.
Dit plaatje is niet in lijn met de data dat men na 55 minder consumeert
aan goederen. Pas na 70-80 gaan de kosten voor gezondheidszorg steeds sneller
omhoog tot zorgelijke hoeveelheden (overigens, dan bijna helemaal betaald door
de overheid, vooral in Nederland).
Verder zien we een keer in hoe men QE denkt in te zetten: niet alleen om
banken en rijken te helpen, maar ook om overheden meer te laten investeren in
infrastructuur en potverteren in uitkeringen etc. QE heeft vooral de rijken
geholpen via het oppompen van de waarde van assets. De asset economy had de
economische groei moeten helpen volgens de motivatie van de FED (Bernanke). Dat
is nauwelijks gebeurd. Er was ook in de VS geen inkomensstijging voor de modale
werknemer en de modale werknemer heeft geen of weinig aandelen. De huizenprijs
is nog steeds niet op een all time high, al helemaal niet in reële termen.
Tot op heden is consumptie uit toegenomen bezit teleurstellend laag
geweest. Ten dele is dit, omdat men niet gelooft dat de waardestijging
permanent is, het is opgeklopt via QE en dat is tijdelijk. De laatste tijd
komen er echter signalen dat men begint te geloven dat assets permanent meer
waard zullen blijven http://www.bankrate.com/finance/consumer-index/financial-security-charts-0915.aspx?
Je ziet overigens enige ontwikkelingen dat millenials optimistischer
worden over hun baanzekerheid en financiële omstandigheden. Bij 50+ is er door
de lage rente meer angst dat men onvoldoende heeft gespaard.
De groeiende tijd die men met pensioen is, kan niet al te veel verder
groeien, anders wordt de financiering hiervan onhoudbaar. Dan wordt er te veel ontspaard en gaat de rente omhoog.
de rijkdom is toegenomen (plaatje doug Short), maar dat heeft niet tot grote stijging van inkomens geleid, wat de bedoeling was van QE
Sinds de opkomst van Corbyn begint men anders te denken over QE. Het
monetaire beleid moet niet de banken en de rijken helpen, maar de overheid. Centrale
banken moeten overheden financieren die dat geld gebruiken voor infrastructuur
en andere zaken zoals hogere uitkeringen, meer zorg, meer defensie, meer en
meer in ieder geval.
Het wordt nu geopperd door anderen. Bij de Citibank vinden ze in ieder
geval dat een nieuw ronde QE dit tot gevolg zal hebben.
Een en ander geldt met name voor de millennials. Dus loonstijging. Dit
is de afgelopen jaren vooral geremd door lagere aanvangssalarissen voor
millennials (en geen loonstijging voor ouderen). Deze te lage
aanvangssalarissen worden nu dus weggewerkt. Loonstijging gaat de komende jaren
aan de hoge kant verrassen (ik noem het niet positief, want het is niet goed
voor beurzen, maar het zou de FED wel eens op andere gedachten kunnen brengen
en de rente meer verhogen).
31 mei 2015
Nee Piketty, je wordt niet rijk met rentenieren maar met ondernemen
Piketty
suggereert dat de rijken vanzelf steeds rijker worden, omdat beleggen zo veel
meer opbrengt dan de groei van het BNP.
5% reëel
rendement zou voor het grijpen liggen op lange termijn bij beleggen.
No way. Zeker
niet na belastingen, oorlogen en andere rampspoed.
Het plaatje laat
zien hoe de meeste miljardairs aan hun geld kwamen: door ondernemer te zijn (en
daarin fantastisch succesvol te zijn), niet door het erven van familiekapitaal.
Dat helpt natuurlijk wel, maar het is niet hoe Bill Gates de rijkste man ter
wereld werd.
Rentenieren is
niet de hoofdbron van inkomsten en kapitaal geweest bij de miljardairs. Voor de
wat armere lieden geldt dit meestal ook.
Wel is het zo dat
eigenaren van hedge funds tegenwoordig goed vertegenwoordigd zijn onder de
miljardairs. Zo’n 30% van de Amerikaanse miljardairs heeft via ondernemen in de
financiële sector zijn vermogen gemaakt.
21 maart 2015
De salarisverhoging van de top van ABN AMRO
Een ton erbij, terwijl het personeel niets erbij krijgt. Dat
was al jaren eerder vastgelegd. Zalm vindt het bitter nodig om de structurele
verslechtering van de toplonen enigszins te verzachten.
Dat valt natuurlijk niet goed. Zo veel geld erbij voor
semiambtenaren die echt geen ondernemer zijn, maar wel de nodige tonnen willen
opstrijken.
Het staat bijvoorbeeld ook kritisch behandeld in het nieuwe
boek van Jaap van Duijn: Uit Balans
Begeleid met een grafiek (blz 66)waarin je kunt zien hoe
veel harder (ruim 70%) de salarissen in de financiële sector harder zijn
gestegen dan het gemiddelde sinds 1980.
Tot ongeveer 2001 stijgt de werkgelegenheid fors bij de
banken, daarna zorgt de automatisering voor een enorme berg ontslagen. Men gaat
enorm op de kosten besparen, maar doet dit alleen via ontslaan, niet door
loonmatiging. Door het te dure personeel blijven de banken in problemen zitten.
Van Duijn spreekt over buiten proportionele beloningtoenames tussen 1990 en
2007. De correctie hiervan zal lang duren, zo’n tien tot vijftien jaar denkt
van Duijn. Dat zou goed
kunnen.
Op het ogenblik heeft Dijsselbloem c.s. de strengste wet
ingevoerd qua beloning met bonussen (maximaal 20%; in Duitsland bijvoorbeeld
kapt men af bij 50%, diverse andere landen op 100% en in Londen is er geen
grens; en nog curieuzer, voor buitenlandse deelnemingen geldt het (meestal) niet (helaas voor F&C Netherlands waar ik werk: dat is een Nederlandse BV, dus ook wij vallen onder de wetten van Dijsselbloem; ik heb helaas geen salarisreparatie ontvangen à la ABN AMRO).
Die wet gaat voor nieuwe mensen meteen in, voor de zittende massa pas
volgend jaar. Men wil de lagere bonussen dus kennelijk over meerdere jaren
repareren. Dit jaar was de loonstijging eigenlijk nog niet nodig, want men (bijvoorbeeld
bestuur ABN AMRO) krijgt gewoon nog een torenhoge bonus dit jaar, de pijn komt
pas ect volgend jaar. Maar ineens tonnen extra, dat kun je volgend jaar
helemaal niet maken. Dit jaar ook niet. Ook al verdient men in Londen veel meer
en bij multinationals in de top ook.
18 maart 2015
Branko Milanovic: geen vooruitgang in tig jaar voor vele landen
http://glineq.blogspot.nl/2015/03/v-behaviorurldefaultvmlo.html
Op zijn blog over ongelijkheid van inkomens had Milanovic een leuke tabel over hoe lang het al geleden is dat de huidige inkomens per hoofd hetzelfde was als in 2013. (gevonden via Lukas Daalders blog)
Hierboven staan wel de slechtste jongens van de klas vermeld. Maar de situatie is eigenlijk nog erger dan de tabel aangeeft. In de meeste landen is de inkomensongelijkheid toegenomen. Het mediane inkomen is dan (meer) lager dan het gemiddelde inkomen.
Op zijn blog over ongelijkheid van inkomens had Milanovic een leuke tabel over hoe lang het al geleden is dat de huidige inkomens per hoofd hetzelfde was als in 2013. (gevonden via Lukas Daalders blog)
Hierboven staan wel de slechtste jongens van de klas vermeld. Maar de situatie is eigenlijk nog erger dan de tabel aangeeft. In de meeste landen is de inkomensongelijkheid toegenomen. Het mediane inkomen is dan (meer) lager dan het gemiddelde inkomen.
Saoedi-Arabië terug op het niveau van 1972, van voor de oliecrises, dat is moeilijk voor te stellen. De bevolkingsexplosie sindsdien heeft wel erg
drukkend gewerkt op inkomen per hoofd. Daarom zijn er veel revolutionaire krachten in Saoedi-Arabië. de jeugd vindt dat ze het te slecht hebben.
Milanovic meldt:
Or take another, perhaps extreme, example.
In 1974 when Muhammad Ali went to Kinshasa for his “rumble in the jungle” DR
Congo and Indonesia had exactly the same GDP per capita, around $2,000. Now,
Indonesia’s GDP per capita is about to reach $10,000, and Congo’s is down to
$500. The gap is now 20 to 1, in a span of two generations.
Colombia is in sneltrinvaart rijker aan het worden dan Venezuela dat zich om aan het toveren is in een socialistische heilstaat naar Cubaans model maar zonder de charismatische leider.
Dan de twee grootste rampen, nog erger dan zimbabwe en haiti (misschien alleen vanwege het gebrek aan cijfers in die landen).
De democratische (?) republiek Congo is recentelijk wel enige vooruitgag aan het boeken, maar onder het Belgisch juk hadden ze het beter. Moboetoe roofde meer dan de beruchte koning Leopold. Waarom Madagscar zo'n ramp is weet ik eigenlijk niet zo goed.
4 januari 2015
Piketty over Japan: ongelijkheid tussen generaties, de te grote staatsschuld die klein is in hun asset economy
Er stond een interview
in de Asia Nikkei Newsweek http://asia.nikkei.com/Politics-Economy/Economy/The-new-inequality-is-between-generations met
Piketty, waarin hij enkele interessante toelichtingen op zijn theorieën geeft
via Japan. Hij verheugt zich straks te gaan zien hoe het er in Japan toegaat.
Sinds zijn boek is zijn leven flink veranderd. Daarvoor had hij nauwelijks een
voet buiten Frankrijk gezet en nu reist hij de wereld af. Als socialist wordt
hij nu overspoeld met geld en toch zal hij doorgaan met zijn theorie dat hoge
inkomens en vooral vermogens meer belast moeten worden.
Ik lees veel
Amerikaanse blogs en economen en die bestrijden Piketty meestal met vuur en
zwaard. Piketty heeft een gevoelige snaar geraakt. De rijken betalen al bijna
alle inkomstenbelasting in de VS, veel meer van hun inkomen gemiddeld dan de
lagere inkomens (stel voor dat het andersom was; alhoewel: je hebt dat verhaal van de secretaresse van Warren Buffett die een hoger % belasting betaalde). De Laffercurve heeft zijn
gelijk bewezen: te veel belasting heffen veroorzaakt een zo veel lager nationaal
inkomen dat de totale belastinginkomsten gaan dalen. The American Dream geeft
uitzicht aan elke (blanke en gele) Amerikaan om tot die rijkste 1% te gaan
behoren die zo extra getroffen zou gaan worden door de plannen van Piketty. In
oude polls die ik me herinner denkt ongeveer half Amerika ooit tot die rijkste
1% te kunnen gaan behoren als alles meezit. Nu zal dit wel minder zijn, maar er
zijn nog genoeg Amerikanen die er zo over denken, anders kun je de grote
verkiezingsoverwinningen van de republikeinen moeilijk voorstellen. Verhoging in Frankrijk van toptarief naar 75% bracht nauwelijks iets op en is geschrapt. De prikkel om minder belasting te betalen voor de superrijken was gewoon te groot: men vond voldoende manieren die 75% te ontwijken.
Ik denk dat ze wel een
punt hebben dat je voorzichtig moet zijn met belastingverhogingen, maar dat ze
wel nodig zijn om de ongelijkheid niet te ver uit de hand te laten lopen en de
overheidsfinanciën enigszins te helpen.
Dat zou dan vooral hogere successierechten moeten zijn. Dat is niet populair om
het maar eens voorzichtig te stellen. Kinderen hebben meer recht op het
vermogen van de ouders dan de staat. Maar toch, het zal straks moeten.
Drie punten uit het
interview vind ik de moeite waard meer aandacht te geven
1. De titel van het interview: de nieuwe ongelijkheid is die tussen de
generaties
2. 2. De ongelijkheid van inkomens en de hoogte van vermogens in Japan nu
de groei al enige tijd lager is
3. 3. Hoe kan Japan van zijn 200%+ staatsschuld versus inkomen afkomen
De nieuwe ongelijkheid
is tussen generaties
Sinds de Industriële
Revolutie is het verschil in inkomens tussen het rijke Westen en de arme rest
van de wereld bijna voortdurend gegroeid. Pas na 1998 zie je een kentering. De
Opkomende Landen zijn ineens harder gaan groeien en vooral na 2006 vindt
iedereen dat dit zo zal blijven, al gelooft men sinds kort niet meer dat het
verschil in groeitempo zal toenemen. Het is vooral de opkomst van de middenklasse
in die Emerging Markets die deze snelle groei mogelijk maakt. Anders dan in
andere Kondratieffgolven zorgt deze opkomst voor problemen voor de Developed
Markets. Daar heeft de jonge middenklasse die moet concurreren met top van de
middenklasse in landen als China en India het zwaar. Twee eeuwen lang was het
een van de hoogste wijsheden dat je beter gemiddeld in Amerika kon zijn dan
briljant in landen als China. Dat is niet langer zo en wereldwijd gezien
terecht.
Een en ander raakt de
belangen van de gevestigde orde (bedrijfsleven, overheid en arbeid) en die weten dan altijd veranderingen met
succes te traineren.
Daar stuiten we op een van de redenen waarom de vakbond het
zo moeilijk heeft: ze behartigen vooral de belangen van generaties die het zo
veel beter hebben dan die van de jongere generaties. De babyboomer (en ook de wat ouderen) heeft
goedkoop het huis gekocht, mocht deels eerder met pensioen, profiteerde van de gasbel
en had een vast arbeidscontract zelfs als hij geen universitair diploma had. Hun
kinderen zitten met de gebakken peren. Ze hebben een te duur huis gekocht,
krijgen 0% rente op hun spaargeld, moeten later met pensioen en zitten met de
gevolgen van klimaatverandering opgescheept. Voor het eerst sinds 1800 hebben
ze het slechter dan hun ouders (al zal dit denk ik uiteindelijk wel weer goed komen) .
Een deel heeft het straks goed, als ze erven van hun ouders. Daardoor neemt ongelijkheid toe.
Door globalisatie van ook de belastingtarieven betalen heel wat rijken minder belasting
dan de middenklasse. Dat brengt het normale sociale contract in de samenleving
in gevaar.
De ongelijkheid van inkomens nu de groei in Japan al geruime tijd lager is
In Japan is de inkomensongelijkheid ongeveer vergelijkbaar met die in Europa en de toename van de ongelijkheid ook.
De economische groei in Japan was niet zo laag, niet veel anders dan het gemiddelde sinds 1700 in Europa. Sinds 1700 was er gemiddeld 1,6% groei, waarvan 0,8% door bevolkingsgroei. Dat was genoeg voor een vertienvoudiging van de welvaart per hoofd.
Japan kwam straatarm de oorlog uit en groeide daarna enorm. Daardoor had men rond 1960-1979 nog niet zo veel geld opgepot. Bezittingen waren twee à drie maal het BNP. Na de terugval van het economische groeitempo na 1970 begon die verhouding te stijgen en dat zette zelfs na 1990 nog door. Nu heeft men ongeveer zes à zeven keer meer asets, bezittingen dan de omvang van het BNP. Dan heeft een terugval van de huizenmarkt veel grotere gevolgen. Een over het hoofd geziene positieve ontwikkeling is dat die bezittingen veel harder gestegen zijn dan de staatsschuld. (Iets dergelijks zag je ook in Italië waar de verhouding assets/ economy ook heel hoog is, in lijn met de lage groei en reltief hoge besparingen, net als Japan).
Hoe komt Japan van die 200%+ staatsschuld af
Die staatsschuld is niet zo groot gezien de totale bezittingen van het land. De overheid bezit ook veel zaken, de netto schuld is een stuk kleiner. Als de inflatie laag is en het uit de groei moet komen, dan duurt het heel lang. Engeland had in de 19de eeuw ook meer dan 200% schuld, maar het duurde meer dan zestig jaar om onder de 100% te komen.
Duitsland en Frankrijk hadden na de Tweede wereldoorlog ook meer dan 200% staatsschuld. Daar verdween die door zeer hoge inflatie (ongeveer . 50% per jaar tot 1950 in Frankrijk) in vijf jaar.
Zonder inflatie gaat het lang duren en daarom is het goed dat Abenomics naar 2-4% inflatie streeft(daar laat Piketty een stokpaardje van socialisten zien: bij 4% inflatie wordt deze oncontroleerbaar, deze mag slechts tijdelijk boven 3% uitkomen).
Omdat de bevolking van Japan krimpt is er weinig kans dat men zonder hyperinflatie van die staatsschuld af kan komen. Daar hyperinflatie de asset economy hard raakt, is hyperinflatie zeer onaantrekkelijk voor Japan dat (nu nog) bol staat van de assets.
De enige echte eye opener was dat de Japanse overheidsschuld zo veel minder was gestegen dan de totale asset economy. Daardoor kon de rente zo enorm laag blijven. Voor de toekomst is het zeer de vraag of de asset economy in Japan harder zal groeien dan de overheidsschuld gezien het enorme overheidstekort dat door hogere zorgkosten enorm blift en dat bij een demografisch afgedwongen ontsparing waardoor ook minder assets worden vergard (zelfs netto verkocht moeten worden).
23 december 2014
demografie en 0% rente
Rober Belinsky van Strategas had bovenstaand plaatje als een van de belangrijke plaatjes van wat er na 2010 aan de hand is.
Het aantal 65+ is door de babyboomgeneratie die 65 aan het worden is enorm aan het stijgen.
Bovendien werden ze plotseling ermee geconfronteerd dat ze niet genoeg gespaard hadden voor hun pensioen. Bij een 0% rente is een lijfrente kopen enorm duur. De overwaarde op het huis was plotseling niet meer genoeg om de hypotheek te verhogen (mortgage equity withdrawal werd negatief).
Tot 2013 was er alleen maar groei in het aantal oudere werkenden. Onder 55 daalde het aantal werkenden. Sinds 2013 groeit het aantal werkende 25-55- jarigen gelukkig wel flink.
Omdat na 55 het gemiddelde inkomen daalt, was er vergeleken met het groeiend aantal werkenden een tegenvallende groei van het inkomen voor de VS als geheel.
http://www.advisorperspectives.com/dshort/updates/Household-Incomes-by-Age-Brackets.php
Dat doorwerken van ouderen verklaart ook waarom de groei van de werkgelegenheid zo veel harder groeit dan de arbeidsmarkt in totaal. Werkloosheid zou constant moeten blijven bij ongeveer 70.000 nieuwe banen zo berekent men, terwijl er meer dan 200.000 banengroei is.
Die ouderen voorkomen grote banengroei voor de jongeren en dat houdt de loongroei tegen.
(Tot op heden, de vooruit kijkende indicatoren zoals NFIB wijzen op meer loongroei)
http://www.advisorperspectives.com/dshort/updates/Employment-Wages-and-Hours-since-1964.php
laat zien dat het met de reële loongroei in de VS de goede kant op gaat
(alhoewel, Jan Modaal had het in de VS beter in de jaren 70, toch een schande dat alle welvaartverbetering naar de hogere inkomens ging en de middenklasse alleen maar enigszins mee kon komen door zich meer en meer in de schulden te steken)
Het aantal 65+ is door de babyboomgeneratie die 65 aan het worden is enorm aan het stijgen.
Bovendien werden ze plotseling ermee geconfronteerd dat ze niet genoeg gespaard hadden voor hun pensioen. Bij een 0% rente is een lijfrente kopen enorm duur. De overwaarde op het huis was plotseling niet meer genoeg om de hypotheek te verhogen (mortgage equity withdrawal werd negatief).
Tot 2013 was er alleen maar groei in het aantal oudere werkenden. Onder 55 daalde het aantal werkenden. Sinds 2013 groeit het aantal werkende 25-55- jarigen gelukkig wel flink.
Omdat na 55 het gemiddelde inkomen daalt, was er vergeleken met het groeiend aantal werkenden een tegenvallende groei van het inkomen voor de VS als geheel.
http://www.advisorperspectives.com/dshort/updates/Household-Incomes-by-Age-Brackets.php
Dat doorwerken van ouderen verklaart ook waarom de groei van de werkgelegenheid zo veel harder groeit dan de arbeidsmarkt in totaal. Werkloosheid zou constant moeten blijven bij ongeveer 70.000 nieuwe banen zo berekent men, terwijl er meer dan 200.000 banengroei is.
Die ouderen voorkomen grote banengroei voor de jongeren en dat houdt de loongroei tegen.
(Tot op heden, de vooruit kijkende indicatoren zoals NFIB wijzen op meer loongroei)
http://www.advisorperspectives.com/dshort/updates/Employment-Wages-and-Hours-since-1964.php
laat zien dat het met de reële loongroei in de VS de goede kant op gaat
11 december 2014
29 november 2014
Amerikanen houden van hun rijken en sporen armen aan meer belasting te betalen
http://www.aei.org/publication/top-400-taxpayers-paid-almost-much-federal-income-taxes-2010-entire-bottom-50/#discussion
Het blog Carpe Diem gaf bovenstaand plaatje om aan te tonen hoe welwillend de rijken in Amerika zijn in het betalen van belasting en hoe de armen in Amerika hun plicht verzaken om bij te dragen aan de belastinginkomsten. De rijkste 400 betalen even veel belasting als de armste 50%.
De post is geschreven in het kader van Thanksgiving Day. Professor Perry spoort de lezers van zijn blog aan een bedankbriefje te schrijven aan die rijkste 400 vanwege hun ongelooflijke gulheid in het bijdragen aan de belastingopbrengsten.
De commentaren op zijn post geven Perry gelijk: 18% belasting betalen door de rijken is enorm veel meer dan je van hen kunt verwachten (als je zo veel verdient, kun je toch wel iets verzinnen om de belastingen te ontwijken, zo denkt men in Amerika. Deze belastingbetalers zijn echt filantropen. Vergelijk Warren Buffett die een lager percentage belasting betaalt over zijn inkomen dan zijn secretaresse).
Geen wonder dat het boek van Piketty beter verkocht wordt in Amerika dan in Frankrijk. In Europa denken we toch iets anders over de gulheid van de rijke belastingbetaler die maar liefst 18% belasting betaalt. Alhoewel, sommigen Fransen ergeren zich zo erg aan de belastingtarieven dat ze liever Rus of Belg worden.
Het blog Carpe Diem gaf bovenstaand plaatje om aan te tonen hoe welwillend de rijken in Amerika zijn in het betalen van belasting en hoe de armen in Amerika hun plicht verzaken om bij te dragen aan de belastinginkomsten. De rijkste 400 betalen even veel belasting als de armste 50%.
De post is geschreven in het kader van Thanksgiving Day. Professor Perry spoort de lezers van zijn blog aan een bedankbriefje te schrijven aan die rijkste 400 vanwege hun ongelooflijke gulheid in het bijdragen aan de belastingopbrengsten.
De commentaren op zijn post geven Perry gelijk: 18% belasting betalen door de rijken is enorm veel meer dan je van hen kunt verwachten (als je zo veel verdient, kun je toch wel iets verzinnen om de belastingen te ontwijken, zo denkt men in Amerika. Deze belastingbetalers zijn echt filantropen. Vergelijk Warren Buffett die een lager percentage belasting betaalt over zijn inkomen dan zijn secretaresse).
Geen wonder dat het boek van Piketty beter verkocht wordt in Amerika dan in Frankrijk. In Europa denken we toch iets anders over de gulheid van de rijke belastingbetaler die maar liefst 18% belasting betaalt. Alhoewel, sommigen Fransen ergeren zich zo erg aan de belastingtarieven dat ze liever Rus of Belg worden.
23 oktober 2014
rijkste 20% over de fiscal cliff gejaagd in VS
We zijn overstroomd met verhalen dat de rijkste 1% het beter heeft gekregen en de rest slechter. De rijken hebben steun gekregen van de FED, Buffet betaalt minder belasting als zijn secretaresse, de aandelenmarkt gaat door het dak.
Bij Wells Fargo zijn ze aan het rekenen geslagen en daar vonden ze dat de rijkste 20% inderdaad de afgelopen jaren een hoger inkomen had gekregen voor belastingen.
Bij Wells Fargo zijn ze aan het rekenen geslagen en daar vonden ze dat de rijkste 20% inderdaad de afgelopen jaren een hoger inkomen had gekregen voor belastingen.
voor belastingen winnen de hoogste 20% inkomens,
maar na belastingen verliezen ze (!). De belastingverhogingen voor de rijken bij de fiscal cliff van vorig jaar heeft de rijken toch behoorlijk geraakt. Geen wonder dat een deel van hen Obama de slechtste president uit de geschiedenis vindt.
30 september 2014
plaatjes inkomensongelijkheid
(WSJ) het is niet zo raar dat veel Amerikanen (en europeanen) vinden dat de recessie niet voorbij is (want het is crisis, zegt iedereen).
Steeds meer mesen beginnen in navolging van Piketty te schrijven over ongelijkheid van inkomens en de negatieve gevolgen daarvan voor de economie en consumptie.
Zentner en Campbell van Morgan Stanley schreven er vorige week een uitgebreid verhaal over.
De huidige service-economie levert minder goed betalende banen op voor de middenklasse dan de industriële economie.
Goed verdienende verdieners trouwen vaak met elkaar en idem voor de slecht verdienenden.
De premie van een goede opleiding is toegenomen.
De asset economy helpt alleen de rijkste 10% en die sparen gewoon door in plaats van veel meer uit te geven van hun extra vermogen.
Vooral de VS kampt met het probleem dat ze zo veel zeer slecht verdienende banen hebben, geen enkel ander ontwikkeld land heeft er zo veel last van.
Net als in Nederland is de inkomensongelijkheid kleiner dan de vermogensongelijkheid. De huizenprijzen hebben de aandelenmarkten niet bijgehouden.
In de VS stemmen de kiezers voor steeds minder herverdeling van belastinggelden naar de armen. Dit zorgt voor steeds minder afzwakking van de tendens naar steeds meer inkomensongelijkheid.
Naar aanleiding van de zeer lage productiviteitsgroei die net weer gepubliceerd is, 0,36% het afgelopen jaar ziet men weer dat de groei van de uitgaven met 1,5% per hoofd het afgelopen jaar weer voor een groot deel gegaan is via het maken van meer schulden. Men heeft de de afgelopen decennia veel meer kunnen extra consumeren dan de inkomensgroei door het maken van meer schulden en dat ging fout in 2008. Maar nieuwe problemen zijn weer in aantocht als de trend van hogere groei van de uitgaven aanhouden dan kan volgens de productiviteitsgroei.
7 september 2014
18 juni 2014
Piketty krijgt wind van voren in FD
De Haas stelt dat alleen aandelen een rendement hebben dat hoger is dan de nominale economische groei. Staatsobligaties en onroerend goed niet.
De rente op staatsleningen van kredietwaardige landen hoort op lange termijn inderdaad ongeveer gelijk te zijn aan de nominale groei van het BNP. Credits brengen al iets meer op.
Ook onroerend goed brengt meer op. Het is heel normaal dat beleggers in onroerend goed meer opbrengst hebben dan de rente die ze op hun hypotheek betalen.
Ergo, dat is niet de zwakte van het verhaal van Piketty (al vind ik het prima dat De Haas die opbrengsten van beleggingen niet als zoete koek slikt).
Gaat daardoor de waarde van kapitaal naar oneindig versus het looninkomen? Nee, zegt Piketty, ook kapitalisten moeten consumeren om te kunnen leven. En die consumptie is groot genoeg om kapitaal niet oneindig te doen groeien versus het BNP.
Piketty vindt dat kapitaal zwaarder belast moet worden, omdat anders de inkomensverdeling te ongelijk wordt. Of dat de meest succesvolle weg is valt te bezien, maar hij heeft wel gelijk dat de inkomensverdeling te scheef is geworden in vele landen in de ogen van de meeste mensen. daarom is zijn boek zo populair.
In de VS heeft de economische groei van de laatste veertig jaar niet geleid tot reële inkomensverbetering van de modale werknemer. Alle verbetering van de levensstandaard ging naar de rijkeren. Dat is natuurlijk niet evenwichtig en leidt tot allerlei problemen die steeds groter worden, zo leert de geschiedenis. Toch stemt elke keer weer de modale verdiener op partijen die zorgen dat hij het relatief slechter krijgt. Heel vreemd, maar dat hoort zo volgens de American dream die je voorhoudt dat je straks ook rijk kunt zijn en dus ...
In West Europa is de economische groei van de laatste veertig jaar lager geweest, maar de modale inkomens hebben wel geprofiteerd. Daarom is Piketty veel populairder in de VS dan in zijn eigen land Frankrijk.
4 mei 2014
Bas Jacobs en Piketty
In de NRC van 3 mei becommentarieert Bas Jacobs het boek van Piketty:
Een terugkeer naar de 19de eeuwse renteniersnatie? Dat valt wel mee.
Inkomensverdelingen worden ongelijker naarmate de kapitaal/inkomensratio oploopt. En de natuurlijke weg is een stijging omdat lonen met 1,5% stijgen en je zo'n 5% op kapitaal verdient. Jacobs vindt het (ik denk terecht) tegenstrijdig dat Piketty stelt dat kapitaal overvloediger zal worden en arbeid schaarser en dan toch de loonstijging achter zal blijven bij de vermogensgroei.
Hij vindt het (net als ik, maar ik zou vooral de 18de eeuw bestuderen in Nederland, toen waren we een renteniersnatie) jammer dat Nederland niet meegenomen is in de analyse van Piketty. Nu is er recent wel een en ander gepubliceerd over de vermogens en inkomens in Nederland. De inkomensongelijkheid is betrekkelijk laag in Nederland (de top 1% krijgt maar 6%, terwijl dat in de VS 20% is) en de kapitaalongelijkheid lijkt ook minder dan in de VS, maar net als overal is kapitaal ongelijker verdeeld dan inkomen.
(plaatje https://twitter.com/OECD/status/461432501278216193/photo/1
met als commentaar Ritholtz: And still the Netherlands refuses to get its act together! http://www.ritholtz.com/blog/2014/05/tweets-of-the-week-4/)
Bas Jacobs ziet de kapitaal/inkomensverhouding in Nederland wel wat doorgroeien, maar niet de niveaus van de 19de eeuw bereiken. Spaarquotes kunnen en zullen veranderen (dalen) en daardoor zal een en ander wel eens anders kunnen verlopen.
Jacobs ziet het als enigszins curieus dat de twee belangrijkste vormen van kapitaal (het eigen huis en het pensioen) zo weinig belast worden en ander kapitaal wel belast wordt. Hij ziet niets in inkomstenbelastingtarieven van boven de 52%, want dat levert niets op, is schadelijk voor de economie.
Hogere belastingen op erfenis en kapitaal zijn niet zo schadelijk voor de economie en kunnen beter ingezet worden om mer belastinginkomsten te krijgen. Verder ziet hij niet veel in de Marxistische voorstellen van Piketty voor het draconisch belasten van de rijken.
N.B. ik geloof helemaal niet in een eeuwig sterk oplopende kapitaal/inkomensratio. Wel in een geleidelijk oplopende naarmate we rijker worden als natie. Onze theorie van verschuivende machten van de Kondratieffgolf zegt dat we bijna aan het eind zitten van de periode met toenemende macht van het bedrijfsleven. Na ongeveer 2018-2020 wordt die macht kleiner, waarschijnlijk afgedwongen door lagere werkloosheid en electorale dwang.
Slechts door een toeval is de kapitaal/inkomensratio zo toegenomen in de afgelopen jaren. In normale tijden krijgt de kapitaal/inkomensratio af en toe een dreun zoals 1929 door overspeculatie naast dreunen door oorlogen. Vandaar de grote klappen tussen 1914-1945. Daarna zette de daling van de kapitaalinkomensratio nog enige tijd door vanwege enorme belastingverhogingen voor de rijken (men slikte dit als noodlot vanwege de noodzakelijke wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, aflossing van staatsschuld) en hoge stijging van de lonen.
Nu had dus na 2006 weer zo'n dreun moeten komen in de kapitaal/inkomensratio. Aanvankelijk gebeurde dit, zowel de prijzen van huizen als aandelen en credits gingen door de grond. Maar anders dan na 1929 kwam er een enorme hoeveelheid monetaire stimulering. Die bracht uitzonderlijk snel de waarde van kapitaal versus inkomen terug op de oude niveaus. Dit gebeurde op een manier waarbij de kapitaalongelijkheid explodeerde. Eigenlijk is het heel logisch als een (niet te groot) deel hiervan wegbelast zou worden . De gevestigde belangen brengen alle hens aan dek om dit te voorkomen. Dat zal enige jaren lukken, maar niet lang, want de kiezer wil dat zijn zorgkosten betaald worden en dit gaat waarschijnlijk uiteindelijk voor de American Dream in de meeste landen.
Een terugkeer naar de 19de eeuwse renteniersnatie? Dat valt wel mee.
Inkomensverdelingen worden ongelijker naarmate de kapitaal/inkomensratio oploopt. En de natuurlijke weg is een stijging omdat lonen met 1,5% stijgen en je zo'n 5% op kapitaal verdient. Jacobs vindt het (ik denk terecht) tegenstrijdig dat Piketty stelt dat kapitaal overvloediger zal worden en arbeid schaarser en dan toch de loonstijging achter zal blijven bij de vermogensgroei.
Hij vindt het (net als ik, maar ik zou vooral de 18de eeuw bestuderen in Nederland, toen waren we een renteniersnatie) jammer dat Nederland niet meegenomen is in de analyse van Piketty. Nu is er recent wel een en ander gepubliceerd over de vermogens en inkomens in Nederland. De inkomensongelijkheid is betrekkelijk laag in Nederland (de top 1% krijgt maar 6%, terwijl dat in de VS 20% is) en de kapitaalongelijkheid lijkt ook minder dan in de VS, maar net als overal is kapitaal ongelijker verdeeld dan inkomen.
(plaatje https://twitter.com/OECD/status/461432501278216193/photo/1
met als commentaar Ritholtz: And still the Netherlands refuses to get its act together! http://www.ritholtz.com/blog/2014/05/tweets-of-the-week-4/)
Bas Jacobs ziet de kapitaal/inkomensverhouding in Nederland wel wat doorgroeien, maar niet de niveaus van de 19de eeuw bereiken. Spaarquotes kunnen en zullen veranderen (dalen) en daardoor zal een en ander wel eens anders kunnen verlopen.
Jacobs ziet het als enigszins curieus dat de twee belangrijkste vormen van kapitaal (het eigen huis en het pensioen) zo weinig belast worden en ander kapitaal wel belast wordt. Hij ziet niets in inkomstenbelastingtarieven van boven de 52%, want dat levert niets op, is schadelijk voor de economie.
Hogere belastingen op erfenis en kapitaal zijn niet zo schadelijk voor de economie en kunnen beter ingezet worden om mer belastinginkomsten te krijgen. Verder ziet hij niet veel in de Marxistische voorstellen van Piketty voor het draconisch belasten van de rijken.
N.B. ik geloof helemaal niet in een eeuwig sterk oplopende kapitaal/inkomensratio. Wel in een geleidelijk oplopende naarmate we rijker worden als natie. Onze theorie van verschuivende machten van de Kondratieffgolf zegt dat we bijna aan het eind zitten van de periode met toenemende macht van het bedrijfsleven. Na ongeveer 2018-2020 wordt die macht kleiner, waarschijnlijk afgedwongen door lagere werkloosheid en electorale dwang.
Slechts door een toeval is de kapitaal/inkomensratio zo toegenomen in de afgelopen jaren. In normale tijden krijgt de kapitaal/inkomensratio af en toe een dreun zoals 1929 door overspeculatie naast dreunen door oorlogen. Vandaar de grote klappen tussen 1914-1945. Daarna zette de daling van de kapitaalinkomensratio nog enige tijd door vanwege enorme belastingverhogingen voor de rijken (men slikte dit als noodlot vanwege de noodzakelijke wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, aflossing van staatsschuld) en hoge stijging van de lonen.
Nu had dus na 2006 weer zo'n dreun moeten komen in de kapitaal/inkomensratio. Aanvankelijk gebeurde dit, zowel de prijzen van huizen als aandelen en credits gingen door de grond. Maar anders dan na 1929 kwam er een enorme hoeveelheid monetaire stimulering. Die bracht uitzonderlijk snel de waarde van kapitaal versus inkomen terug op de oude niveaus. Dit gebeurde op een manier waarbij de kapitaalongelijkheid explodeerde. Eigenlijk is het heel logisch als een (niet te groot) deel hiervan wegbelast zou worden . De gevestigde belangen brengen alle hens aan dek om dit te voorkomen. Dat zal enige jaren lukken, maar niet lang, want de kiezer wil dat zijn zorgkosten betaald worden en dit gaat waarschijnlijk uiteindelijk voor de American Dream in de meeste landen.
30 april 2014
is er al een goede uitleg van het hoe en waarom van de kredietcrisis, het moeizame herstel erna en de goede beurzen?
Pragmatic
Capitalism http://pragcap.com/getting-the-story-wrong schimpte enigszins op Krugman die beweerde dat hij de hele tijd goed gezien
heeft hoe de politiek moest zijn nadat de economie zo kon ontsporen in de
kredietcrisis.
We (inclusief
mezelf dus) hebben nog steeds niet helemaal goed door hoe de enorme schok van
de kredietcrisis kon optreden, waardoor de groei tegenviel na de kredietcrisis.
Dat is eigenlijk een plotselinge realisatie, ik had er eigenlijk niet zo bij
stil gestaan, maar Cullen Roche heeft gelijk: we kunnen het verleden nog niet
eens goed beschrijven en daardoor weet je ook niet of er wel de meest
efficiënte politiek is gevolgd door de centrale banken en de overheid. We zijn
excessief afhankelijk geworden van centrale banken en denken ook excessief in
hun modellen http://pragcap.com/our-unhealthy-obsessions-with-central-banks. Overigens hebben we het veel minder over moral hazard dan tijdens de
kredietcrisis.
Stukje bij stukje
zijn we bij aan het leren over het hoe en waarom van de kredietcrisis en de nasleep
ervan en de komende vergrijzingsproblemen.
Koo
(balansrecessie), Reinhart/Rogoff (uitleg financiële crises in This time is
different) en Piketty (Capital in the 21st century) verdienen de Nobelprijs
voor de economie daarvoor (ik denk dat alleen Piketty deze inderdaad zal
krijgen). En Bernanke voor zijn durf QE in te zetten en Paulson voor het op
tijd inzetten van TARP. Maar deze laatste twee moeten wel om hun oren krijgen
dat ze Lehman failliet lieten gaan, terwijl dat inderdaad too big to fail bleek
te zijn.
Pas nu begint
duidelijk te worden hoe een en ander is gegaan en of dat uitzonderlijk was, ja,
this time is different. 26 april 2014
piketty: productiviteitsgroei 21ste eeuw eerst hoog
In ons boek hebben we ook behandeld hoe de produciviteitsgroei zich in het verre verleden heeft ontwikkeld.
Voor de Industriële Revolutie was de groei zeer laag, maar van 1700-1800 was er toch al enige vooruitgang, al is dat in de grafiek haast niet te zien.
Daarna zie je een versnelling en volgens Piketty ziten we de komende decennia wereldwij gemeten op een hoogtepunt.
Dat komt vooral door landen als China, India en Afrika, niet door Europa.
Piketty doet zijn best te zeggen dat hij niet voorspelt, maar via dit soort plaatjes doe je dat toch wel. En passant stelt hij dat Gordon veel te pessimistisch is en dat de voorspelling eigenlijk alleen te optimistisch is als er niet genoeg vooruitgang wordt geboekt met het winnen van goedkope energie (een terechte nevenvoorwaarde denk ik).
Voor de Industriële Revolutie was de groei zeer laag, maar van 1700-1800 was er toch al enige vooruitgang, al is dat in de grafiek haast niet te zien.
Daarna zie je een versnelling en volgens Piketty ziten we de komende decennia wereldwij gemeten op een hoogtepunt.
Dat komt vooral door landen als China, India en Afrika, niet door Europa.
Piketty doet zijn best te zeggen dat hij niet voorspelt, maar via dit soort plaatjes doe je dat toch wel. En passant stelt hij dat Gordon veel te pessimistisch is en dat de voorspelling eigenlijk alleen te optimistisch is als er niet genoeg vooruitgang wordt geboekt met het winnen van goedkope energie (een terechte nevenvoorwaarde denk ik).
de hoofdwetten van het kapitalisme volgens Piketty
De eerste wet is a=r*b
a is het deel van het BNI dat kapitaal voor zijn rekening neemt
r is het rendement op kapitaal
b is de hoeveelheid kapitaal versus BNI
Op curieuze wijze stelt Piketty vast dat r=5%. Dat zei Jane Austen al en sindsdien is dat nooit meer echt betwijfeld. Iedereen vond dat namelijk en al eeuwen. Het is een beetje zoals bij ons de inflatieverwachting 2% is.
Die 5% is hoger dan de reële groei van het nationaal inkomen en daardoor stijgt b. Dat heeft dan weer tot gevolg dat a stijgt.
Dat klinkt nogal eenvoudig, maar dat gaat er niet in bij economen. Zo hebben ze het niet geleerd en daarom willen ze heel veel empirisch bewijs (het boek van Piketty heeft daarom 685 bladzijdes) en dan nog geven ze zich niet gewonnen. Piketty is gewoon een vermomde Marxist.
De tweede wet is b=s/g
b is nog steeds de hoeveelheid kapitaal versus het nationaal inkomen
s is hoe veel % er gespaard wordt
g is hoe hard de groei van het BNP (BNI) is
Dit verklaart waarom men in Europa rijker is ten opzichte van het BNP dan in de VS (dat zo weinig spaart, maar wel redelijk groeit), vooral in Italië. Daar spaart men heel veel en er is geen groei.
De tweede wet wordt alleen op lange termijn gehaald. Op korte termijn zijn er afwijkingen, al zijn op het ogenblik de afwijkingen niet zo groot in de westerse wereld.
De tweede wet biedt een mogelijkheid om te beoordelen of de beurswaarde van een land te hoog is versus het BNP, onder de nodige aannames.
bron: Piketty, Capital in the 21st century
a is het deel van het BNI dat kapitaal voor zijn rekening neemt
r is het rendement op kapitaal
b is de hoeveelheid kapitaal versus BNI
Op curieuze wijze stelt Piketty vast dat r=5%. Dat zei Jane Austen al en sindsdien is dat nooit meer echt betwijfeld. Iedereen vond dat namelijk en al eeuwen. Het is een beetje zoals bij ons de inflatieverwachting 2% is.
Die 5% is hoger dan de reële groei van het nationaal inkomen en daardoor stijgt b. Dat heeft dan weer tot gevolg dat a stijgt.
Dat klinkt nogal eenvoudig, maar dat gaat er niet in bij economen. Zo hebben ze het niet geleerd en daarom willen ze heel veel empirisch bewijs (het boek van Piketty heeft daarom 685 bladzijdes) en dan nog geven ze zich niet gewonnen. Piketty is gewoon een vermomde Marxist.
De tweede wet is b=s/g
b is nog steeds de hoeveelheid kapitaal versus het nationaal inkomen
s is hoe veel % er gespaard wordt
g is hoe hard de groei van het BNP (BNI) is
Dit verklaart waarom men in Europa rijker is ten opzichte van het BNP dan in de VS (dat zo weinig spaart, maar wel redelijk groeit), vooral in Italië. Daar spaart men heel veel en er is geen groei.
De tweede wet wordt alleen op lange termijn gehaald. Op korte termijn zijn er afwijkingen, al zijn op het ogenblik de afwijkingen niet zo groot in de westerse wereld.
De tweede wet biedt een mogelijkheid om te beoordelen of de beurswaarde van een land te hoog is versus het BNP, onder de nodige aannames.
bron: Piketty, Capital in the 21st century
13 april 2014
Rijkdom oneerlijk verdeeld in Nederland: nieuwe melkkoe voor de fiscus
De laatste dagen lezen we dat de rijkdom in Nederland wel buitengewoon oneerlijk verdeeld is. 10% bezit de helft van alle bezittingen en 60% bezit bijna niets. Dat is overigens ook het geval in de meeste landen om ons heen. Alleen waar iedereen een afbetaald eigen huis heeft, daar is de rijkdom evenwichtiger verdeeld. Wel is het zo dat in Nederland wel erg veel mensen bijna niets bezitten vergeleken met het buitenland als je het vermogen van de pensioenfondsen niet meetelt zoals voor het gemak maar gebeurt.
En daar zit hem de kneep: dat pensioenvermogen is in Nederland behoorlijk evenwichtig verdeeld en daardoor zit alles niet zo scheef als je in eerste instantie denkt als je de cijfers van professor van Bavel leest. Goed overigens dat het eindelijk is uitgezocht.
En daar zit hem de kneep: dat pensioenvermogen is in Nederland behoorlijk evenwichtig verdeeld en daardoor zit alles niet zo scheef als je in eerste instantie denkt als je de cijfers van professor van Bavel leest. Goed overigens dat het eindelijk is uitgezocht.
16 maart 2014
Piketty: inkomensongelijkheid neemt alleen maar toe in de 21ste eeuw
Afgelopen week kwam het boek uit van Thomas Piketty: Capital in the twentyfirst century.
Piketty ziet de inkomensongelijkheid nog veel verder verslechteren in de komende decennia. Rendement op eigen vermogen is veel hoger dan de nominale groei van het BNP en dan is het niet anders dan logisch dat de trend van steeds grotere inkomensongelijkheid doorzet volgens Piketty (wat hij nog meer aan redenen heeft weet ik niet, want ik heb zijn boek nog niet gelezen).
Dat is een andere stelling dan je overal leest. Er gaat nu al erg veel inkomen naar kapitaal en weinig naar arbeid, helemaal niet de 30-70% die de economische theorie van Cobb Douglas voorschrijft. Volgens Piketty wordt het nog veel erger. Kuznets, de grote propagandist dat er mean reversion is naar stabiele verhoudingen tussen arbeid en kapitaal als je maar rijk genoeg wordt moet zich maar in zijn graf omdraaien. De politiek kan verandering brengen in deze trend naar steeds meer inkomen voor kapitaal en de rijkste 1%, maar zo zit de wereld niet in elkaar. Een president als Obama die een meer gelijke inkomensverdeling voorstelt wordt weggestemd, de rest van de wereld moet Amerika volgen om nog wat kruimels van de welvaart in de wereld op te vangen. Kuznets schreef een en ander al toe aan urbanisatie, het verschijnsel dat in de steden veel meer verdiend wordt dan op het platteland. Toenemende urbanisatie moet op zeker moment de trend van toenemende ongelijkheid keren. Voorlopig geloof ik nog Kuznets en niet Piketty. Maar de trends van de afgelopen tijd maken het moeilijk het verhaal van Piketty onder het gras te schoffelen.
In Amerika is het verhaal van Piketty - dat rijkdom zich ophoopt bij de happy few omdat kapitaal harder groeit dan het BNP- onverteerbaar. Het kapitaal zit bij creëerders zoals Bill Gates en niet bij de erfgenamen van Rockefeller. Piketty zegt dat in Amerika kapitaal versus inkomen zo laag kon blijven door de enorm snelle groei van de bevolking. Nu dat is afgelopen krijg je in Amerika een kapitaal/inkomensverdeling die gaat lijken op die in Europa (daar groeit de bevolking al langer nauwelijks).
Kuznets was op een dwaalspoor gebracht omdat hij leefde in een bijzondere tijd, die van de twee wereldoorlogen waarin kapitaal ineen schrompelde.
Piketty ziet de inkomensongelijkheid gaan naar zoals het in Europa was rond 1910 (de bronvermelding is naar een pdf met veel mooie grafieken over kapitaal/inkomen en tabellen).
Piketty ziet de inkomensongelijkheid nog veel verder verslechteren in de komende decennia. Rendement op eigen vermogen is veel hoger dan de nominale groei van het BNP en dan is het niet anders dan logisch dat de trend van steeds grotere inkomensongelijkheid doorzet volgens Piketty (wat hij nog meer aan redenen heeft weet ik niet, want ik heb zijn boek nog niet gelezen).
Dat is een andere stelling dan je overal leest. Er gaat nu al erg veel inkomen naar kapitaal en weinig naar arbeid, helemaal niet de 30-70% die de economische theorie van Cobb Douglas voorschrijft. Volgens Piketty wordt het nog veel erger. Kuznets, de grote propagandist dat er mean reversion is naar stabiele verhoudingen tussen arbeid en kapitaal als je maar rijk genoeg wordt moet zich maar in zijn graf omdraaien. De politiek kan verandering brengen in deze trend naar steeds meer inkomen voor kapitaal en de rijkste 1%, maar zo zit de wereld niet in elkaar. Een president als Obama die een meer gelijke inkomensverdeling voorstelt wordt weggestemd, de rest van de wereld moet Amerika volgen om nog wat kruimels van de welvaart in de wereld op te vangen. Kuznets schreef een en ander al toe aan urbanisatie, het verschijnsel dat in de steden veel meer verdiend wordt dan op het platteland. Toenemende urbanisatie moet op zeker moment de trend van toenemende ongelijkheid keren. Voorlopig geloof ik nog Kuznets en niet Piketty. Maar de trends van de afgelopen tijd maken het moeilijk het verhaal van Piketty onder het gras te schoffelen.
In Amerika is het verhaal van Piketty - dat rijkdom zich ophoopt bij de happy few omdat kapitaal harder groeit dan het BNP- onverteerbaar. Het kapitaal zit bij creëerders zoals Bill Gates en niet bij de erfgenamen van Rockefeller. Piketty zegt dat in Amerika kapitaal versus inkomen zo laag kon blijven door de enorm snelle groei van de bevolking. Nu dat is afgelopen krijg je in Amerika een kapitaal/inkomensverdeling die gaat lijken op die in Europa (daar groeit de bevolking al langer nauwelijks).
Kuznets was op een dwaalspoor gebracht omdat hij leefde in een bijzondere tijd, die van de twee wereldoorlogen waarin kapitaal ineen schrompelde.
Piketty ziet de inkomensongelijkheid gaan naar zoals het in Europa was rond 1910 (de bronvermelding is naar een pdf met veel mooie grafieken over kapitaal/inkomen en tabellen).
Abonneren op:
Posts (Atom)





































