lange geschiedenis beleggen in lange obligaties VS, via Bianco en The Long View

Die eerste jaren tot ongeveer 1870 was de VS nog geen echt belangrijk ontwikkeld land, pas na de burgeroorlog en afschaffing slavernij gebeurde dit, in razendsnel tempo. Voor Europa zijn er nog langere reeksen zoals ik al eerder blogde, maar ook daar geldt dat de oude cijfers problematisch zijn. Ook volgens die cijfers is de lange golf van de obligaties ongeveer 60/70 jaar, langer dan wat men aanneemt voor de Kondratieffgolf, ongeveer 45/60 jaar.

In reele termen is de cyclus duidelijker.

In 1981 kwam de keer door Volcker. Warsh is geen Volcker, maar er is wel enigszins gegronde hoop dat de opbrengsten beter worden. 

Overigens, in 1981 had men de hoop op lage inflatie opgegeven, men verbaasde zich wel nog steeds waarom de rente zo veel hoger was geworden dan ooit voor mogelijk werd gehouden. In 2020 hadden we ons erbij neergelegd dat de rente altijd laag zou blijven. Pensioenfondsen etc bleven lange leningen kopen, zelfs tegen negatieve rente in Europa. Het kon immers tientallen jaren duren die lage rente zo leerde Japan ons en dat zou je kunnen verklaren uit de demografie die nu vergelijkbaar is met Japan twintig jaar geleden..

En komt het goed met een lagere rente? Weinig kans zeggen de bond vigilantes, want de inflatie is niet onder controle. We hoeven alleen maar te luisteren naar Dr. Copper

En via The Long View

De lange rente beweegt mee met de normale groei van het nominale BNP (dat is een geaccepteerde theorie voor de lange termijn, ik gebruikte vroeger wel het tienjaars gemiddelde van het nominale BNP en inflatie voor de 10 jaars rente, en uiteraard zijn de verbanden dan heel sterk en dat hoort zo te blijven)

. The Long View onderscheidt drie fases: 1958-1981, waarin de rente steeg met dee inflatie en de FED werd overvallen door meer inflatie dan gedacht bij minder groei, stagflatie uiteindelijk. Daarna de periode vanaf Volcker waarin het inflatiemonster beteugeld moest worden via een zeer hoge reële rente tot ongeveer 2000, het moment waarop de strijd tegen de inflatie gewonnen werd. Daarna volgde tot 2022 een periode met zeer lage inflatie en enorme vraag naar vastrentende waarden waardoor de rente veel te laag werd, o.a. door negatieve termijnpremies, d.w.z. men werd gestraft voor het aanhouden van lange obligaties, maar die straf kwam pas toen die termijnpremies weer gingen stijgen naar normale waarden. The Long View vindt dat de rente nu in lijn is met wat je mag verwachten van nominale groei van het BNP en dat de rente daarom niet verder hoeft op te lopen. Dat is zo als je in een gemiddeld regiem zit, niet in een regiem dat de regie over de inflatie kwijt raakt of waar de schulden oncontroleerbaar worden. Dan moet de rente hoger worden dan de gele stip. Maar het zou goed kunnen dat men gelooft in een tamelijk stabiele groei van het nominale BNP over wat langere periodes. Scott Grannis heeft hier inzichtvolle grafieken over met een plausibel verhaal dat als de geldgroei op het normale pad blijft van de afgelopen tig jaar van 6 à 7 % en de nominale groei op 5 à 6% dat de markt dat best wel eens zou kunnen geloven

De zorgen van de markt zijn nu vooral dat fiscal dominance het thema is voor de komende jaren, de schulden worden veel te groot, afgedwongen door populistische groepen en andere partijen die voor sinterklaas willen spelen, met als gevolg dat de inflatie uit de hand loopt omdat de centrale banken de rente niet te veel mogen verhogen en steeds meer leningen moeten opkopen. AI drukt waarschijnlijk de inflatie, maar grondstoffenprijzen lijken structureel te gaan stijgen en vergrijzing leidt tot te hoge zorgkosten.