Egyptische blogger Maikel Sanad veroordeeld tot drie jaar cel: Jasmijnrevolutie mislukt?

De Egyptische blogger Maikel Sanad, een burger en pacifist, is door de militaire tuchtraad in Caïro veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.
Hij stelde de houding van het leger tijdens de Jasmijnrevolutie aan de kaak, het leger stond helemaal niet zo aan de zijde van het volk. Voor deze belediging van het leger, valse voorstelling van zaken (het Egyptische leger is immers altijd lief) en misschien ook wel voor zijn sympathieën voor Israël is hij opgepakt op 28 maart. Pas na een dag kon hij zijn broer bellen en zo kon een provisorische verdediging georganiseerd worden. Maar je kunt het leger niet ongestraft beledigen. De drie jaar gevangenisstraf bewijst zijn gelijk dat dit nog steeds niet kan in Egypte.

Egypte heeft nog steeds een dictatoriaal regiem en de oppressie is gewoon terug. Men gaat straks een Mubaraksympathisant tot president verkiezen.
This time is different in Egypte door de Jasmijnrevolutie is kennelijk te hoog gegrepen.

bron: http://www.wri-irg.org/node/12513

Libië een Irakees Joegoslavië?

Misurata (derde stad Libië) staat op deze kaart als gevallen voor de rebellen. Maar zoonlief Saaf Gadhafi is vandaag deze grap, zoals hij zegt, ongedaan aan het maken en vermoedelijk flink wat demonstranten zijn hemelwaarts gezonden. Toch blijft Bloomberg c.s. volhouden dat Misurata helemaal Kaddafhivrij is. Pas voorbij Sirte (de machtsbasis van de Khadafistam) lijken de rebellen te kunnen winnen. Tobroek en de rest van het oosten viel heel wat makkelijker dan in de Tweede Wereldoorlog. Maar voor Tripoli ligt dat anders. Daar is Kaddafi en zijn trawanten aan het uitzoeken hoe je de slechte kanten van de oorlogen in Joegoslavië, Irak en Afghanistan kunt combineren. Gaddafi beschikt over een hoeveelheid chemische wapens waar Saddam Hoessein zijn vingers bij zou aflikken. Je hebt maar liefst 20 stammen in Libië die elkaar best wel het leven zuur willen maken in ruil voor wat meer olierijkdom.
Ik lees ook niet over de geldkraan dichtdraaien (alleen dat het moet, maar geen actie), al helemaal niet om Ridderkerk, waar volgens de Volkskrant een groot deel van de Libische rijkdom bestuurd wordt, te bezetten.
Duitsland piept al dat sancties tegen Libië niet zo goed zijn voor hun export en trawanten van Berlusconi waarschuwen tegen Ali Baba en zijn miljoen rovers in Benghazi.
Totdat alle buitenlanders hebben kunnen wegvluchten, iets dat Khadaffi begrijpelijkerwijs moet saboteren, wil het buitenland nog geen maatregelen nemen.
Maar Fidel Castro meldt zeker te weten dat (als er voldoende weinig Amerikanen over zijn in Libië) Amerika binnen 24 uur ingrijpt om de Libische olievelden in te palmen. Ik hoop deze keer dat Fidel een beetje gelijk heeft en dat er niet eerst honderdduizenden mensen in Tripoli aan moeten gaan voordat men à la Kosovo ingrijpt.
Och, volgens wedkantoor Intrade is er 82% kans dat Khaddafi voor het eind van het jaar is verdreven. Volgens de leer van Bianco betekent >80% dat het vrijwel zeker is dat Qaddafi valt. Volgens Statfor zijn er genoeg militairen die de macht willen overnemen en als ze de luchtmacht maar meekrijgen dan kan men ook Tripoli innemen zonder plat gebombardeerd te worden.
De kans is groot dat Khadaffi op korte termijn martelaar wordt die elke dag door 72 lelijke daardoor maagd gebleven heksen belaagd wordt.

Egyptes problemen

De problemen van Egypte groeien, ondnaks de mooie groei van het BNP in 2010.
De bevolking groeit snel, zo'n 2% per jaar. Die groei is al flink afgenomen, maar betekent wel dat Egypte over 35 jaar niet 82 miljoen inwoners telt, maar 164 miljoen. Landbouwgrond is nu al schaars (0,04 hectaar per inwoner) en steeds meer voedsel moet geïmporteerd worden. De landbouwproductie hangt totaal van het water van de Nijl af. Sinds enige decennia heeft Egypte samen met Soedan op basis van zijn militaire kracht afgedwongen dat 85% van het Nijlwater voor Egypte en Soedan is en de rest voor de landen die de bron voor het water van de Nijl zijn (vooral Ethiopië krijgt idioot weinig, maar ook Oeganda en Rwanda worden slecht bedeeld). Die waterverdragen worden opengebroken en dan zal Egypte aanzienlijk minder water krijgen voor zijn aanzienlijk groeiende bevolking. Egypte heeft wel beloofd hier oorlog over te voeren als men er te bekaaid vanaf komt.
Ook met de olieproductie gaat het helemaal mis. Die heeft last van piekolieproductie en die piek was bereikt in 1996, daarna is de productie langzaam bergaf aan het gaan, terwijl de groeiende bevolking meer olie nodig heeft.

Ach, als Egypte nu eens een gewoon industrialiserend land werd net als in Azië dan komt men straks nog een heel eind. Maar nu zit men in een onhoudbare situatie: voedsel en benzine worden steeds duurder en water zo schaars dat ze er oorlog over moeten gaan voeren, daar kun je een bevolking niet mee onder de duim houden.

Mubarak aan winnende hand

Wat een dag ellende voor demonstranten in Egypte een verschil kan maken. De analyse van Observatory Group (Steven Cook) is dat Mubaraks partij de verkiezingen gaat winnen in september. De chaos is/ zal te groot geworden. De treinen rijden niet meer en dat leidt tot ernstige voedselproblemen. De onrust wordt te groot, er is geen goed alternatief en daarom gaat men voor rust kiezen. Elke dag dat Mubarak aan de macht blijft wordt hij weer sterker.

Steven Cook ziet twee scenario’s: 1. de door Mubarak gekozen opvolger blijft aan de macht, 2. de oppositie neemt de boel over.
Beide uitkomsten zijn slecht voor de VS (en Europa). Egypte vindt dat de Amerikaanse steun voor tweedehands militair materiaal niet langer genoeg is.
Het Egyptische volk is boos op Amerika omdat het de bevolking heeft opgeroepen om geen geweld te gebruiken en dat is een overduidelijk teken in de ogen van de Egyptenaren dat Amerika achter het regiem van Mubarak en zijn opvolgers staat. Vooral de oppositie zal een stuk vijandiger staan t.o.v. Amerika. Suleiman is de beste vriendjes met Israël en daarom in de ogen van de VS de ideale opvolger van Mubarak en dat wordt doorzien door de Egyptenaren.

De huidige machthebbers, de militairen, de binnenlandse veiligheidsdienst en de partij van Mubarak hebben de touwtjes nog stevig in handen en profiteren te veel van de oude status quo om zo maar de macht aan de oppositie over te dragen.
Dat hoeft ook niet van de VS, een “samenwerking” van de huidige macht met de oppositie in de aanloop naar de verkiezingen vindt men al best.
De oppositie is een bij elkaar geraapt zootje dat niet erg best georganiseerd is. Via ElBaradei is er wel enige eensgezindheid, maar de veranderingen komen te vroeg voor een doortimmerde oppositie dan wel regeringsrol.
In die “samenwerking” wordt het moeilijk voor de oppositie. Steven Cook denkt te moeilijk.

Vooralsnog geloven mijn collega’s niet dat Mubarak en zijn trawanten het kunnen houden en kan ik als ik wil een reeks flessen wijn wedden wanneer ik wil wedden dat de visie van Steven Cook (partij van Mubarak wint verkiezingen) juist is. Ik wijfel nog, ik vind het verhaal van Steven Cook zo gek nog niet.

N.B. Bio: Dr. Steven Cook is the Hasib J. Sabbagh Senior Fellow for Middle Eastern Studies at the Council on Foreign Relations in Washington. He is an expert on Israeli, Arab and Turkish politics as well as U.S.-Middle East policy. Dr. Cook is the author of “Ruling But Not Governing: The Military and Political Development in Egypt, Algeria, and Turkey” (Johns Hopkins University Press, 2007). He is currently writing a book about the United States and Egypt.

Een farao laat niet met zich sollen

Mubarak heeft in zijn ogen zijn uiterste voorstel gedaan: hij laat zich niet verdrijven, maar draagt in september de macht waardig over aan een nieuwe militaiir. Zo niet dan zal hij de chaos niet langer tegenhouden die hij zelf op gang brengt.
Ondertussen wordt Obama onder druk gezet door o.a. Israël om Mubaraks plan te laten doorgaan.
Mubarak staat ineens sterk: de militairen zullen hem niet laten vallen, want dan verliezen de militairen de controle over de macht. Er ontstaat een patsituatie ussen demonstranten en aanhangers van Munarak waarbij veel onrust blijft bestaan. Zo wint uiteindelijk het huidige regiem weer, zij het onder een andere militaire leider.
De demonstranten worden met harde hand weggewerkt, ze verliezen in dit scenario.
Het wordt anders als de westerse politici dapper genoeg worden om niet te bezwijken voor de druk van Israël en de angst voor moslims. Die kans is vooralsnog klein, ze gaan schoorvoetend akkoord met verkiezingen in september en "herstel van de stabiliteit" in Egypte.

Het plaatje is van de omslag van The Economist in juli, waar een special van 14 blz grote veranderingen in Egypte voorspelde (maar niet deze revolutie)

Ondertussen wordt er wild gespeculeerd in het Amerika in Egyptische aandelen. De WJ (http://online.wsj.com/article/SB10001424052748703445904576117900822444560.html?mod=WSJ_hpp_MIDDLETopStories) had als kop: Investors go gag-ga for Egypt fund
Investors Pile Into Egypt Fund
Beleggers kochten en masse het Van Eck Egyptefonds, 800.000 stuks terwijl een normale omzet 10.000 was. Dat dreef de prijs 13% op boven de koers van afgelopen vrijdag en dat terwijl men verwacht dat de beurs van Egypte als deze open gaat aanzienlijk omlaag moet (o.a. 45% financials die zwaar getroffen zijn). Beleggers kochten met in hun achterhoofd het advies van de Rothschilds: koop als het bloed door de straten vloeit. Dat gaat niet altijd goed.

Egypte had een farao die wipte

Er was vroeger een kinderrijmpje met een farao die wipte. En wie wipt, wordt gewipt. en zo geschiedde met Faroek, de laatste officiële farao.
Nu moet dinsdag de grote demonstraie de onofficiële farao Mubarak wippen.
De cartoon laat zien dat de VS niet blij is met het wippen van Mubarak. Men is bang voor de Muslim Brotherhood partij, voor opzeggen van de vredesverdragen met Israël en voor het niet meer kunnen laten ondervragen van bepaalde lieden met onaanvaardbare technieken door de Egyptische geheime dienst (http://canonical.org/~kragen/egypt-massacre-sotu.html).

Bianco hield maandag bij zijn dagelijkse krantenknipsels een uitgebreid betoog dat de FED een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan het veroorzaken van de onrust. Quantitative easing heeft de voedselprijzen flink opgedreven en die hoge voedselprijzen zijn al vaak reden geweest voor stevige oproer in o.a. Egypte. Omdat 40% van de Egyptenaren moet zien rond te komen van $ 2 per dag, hakken die hogere voedselprijzen er flink in.

Het wordt tijd dat de Arabische landen ook eens flinke economische groei laten zien en niet langer verlamd worden door corruptie en bureaucratie. Weg met die dictatoriale vriendjes met Amerika en Europa.

Voorlopig lijkt de oproer in Egypte weinig consequenties te hebben voor de wereld (het is wel voorlopig negatief voor de groei in Egypte. De olie etc. kan nog gewoon door het Suezkanaal, de Muslim brotherhoodpartij komt waarschijnlijk niet aan de macht, de OPEC-landen lijken niet door revolutie getroffen te worden met uitzondering van Algerije.
Aandelenmarkten zijn niet erg onder de indruk. de beurs van China stijgt weer, de CDS spreads in de Europeriferie dalen. Ook de Amerikaanse beurzen waren maandag hoger.

De Jasmijnrevolutie brengt de laatste Egyptische farao aan het wankelen

De arme afgestudeerde Tunesische fruitverkoper die zijn vergunning geweigerd werd en zich daaarom ten einde raad in brand stak bracht de jasmijnrevolutie op gang (je zou het ook de Facebook/ sociale media revolutie kunnen noemen; de test dat bij een te hoog % mobiele telefoons dictatoriale regiemes wankelen).
De besmentting sloeg harder toe in Arabië dan de euro staatsleningencrisis in Europa.
De gigantische werkloosheid onder o.a. de jeugd bracht de gemoederen in beweging. Misschien is de laatste zet gedaan door de kredietcrisis. Enorme groei van de jeugd leidt bijna altijd tot revoluties/ oorlogen. Dus wat beweging is niet zo vreemd. In Europa hadden we dat met de Praagse lente van 1968/ Maagdenhuisbezetting toen we door de demografische bubbel van de babyboomers toe waren aan onze revolutie.

Opvallend is dat Al Qaida het niet gelukt is zo'm jasmijnrevolutie te organiseren. Bijna niemand kwam in actie op hun oproepen om o.a. het koningshuis van Saoedi Arabië op te ruimen. Ook bij de huidige revolutie is de boot gemist. Pas na een paar dagen kwamen in egypte de Moslimbroeders in actie. Kansloos dus, boot gemist.

Er moet natuurlijk heel wat gebeuren in Egypte. Zoals in heel Arabië zijn de instituties zo slecht dat dit bijna geen buitenlandse investeerders aantrekt. Dus veel goedkope arbeid, maar weinig kansen om een rendabele industrie op te zetten. Te veel corruptie scoort niet. Dat begint de jeugd in de Arabische landen nu ook wel duidelijk te worden. Ze zien wondergroei in Azië en dat moet toch ook mogelijk zijn in Arabië, dat bol staat van de olie om die groei te financieren.
Betere instituties/ minder corruptie, dat is het devies ook van Timur Koran.zoals ook besproken door columnist van the economist Schumpeter http://www.economist.com/node/18008627?story_id=18008627&fsrc=nlw|hig|01-27-2011|editors_highlights.
Voorlopig lijkt het erop dat Mubarak het veld moet ruimen, nu hij het script van zijn Tunesische collega aan het volgen blijft. Dat is goed voor het oplagecijfer van het boek van Elaasar over de laatse Egyptische farao (Mubarak).

Goudroof Tunesië: vijfde grootste roof ooit?

Mevrouw Trabelsi, de vrouw van de Tunesische ex-president Ben Ali, is naar verluid van Le Monde met 1,5 ton goud ontsnapt naar Frankrijk (http://www.allvoices.com/contributed-news/7915555-the-tunisian-presidents-wife-took-15-tons-of-gold-before-fleeing-to-france/image/70836983-leila-trabelsi-, ook met plaatje van mevrouw Trabelsi). Ben Ali vond het eerst niet nodig, maar gaf toch opdract aan de Tunesische centrale bank toen die weigerde om toch maar wat goud mee te geven.
Als het mevrouw Trabelsi inderdaad gelukt is die 1,5 ton mee te nemen, dan heeft ze de vijfde grootste roof te wereld gepleegd, als het lijstje van edelmetaalinfo juist is (http://www.edelmetaalplaza.nl/web_redactie.asp?onderwerp=Hot%20MoneyMadness&id=9148). Ze verdringt daarmee net de Great Train robbery van $54 miljoen van de vijfde plaats (op vier staat de beroving van banco Central Forteleza in 2005 van $73 miljoen, op drie de beroving van het Securitas Depot in Kent met $92 miljoen, en de eerste twee plaatsen zijn voor Irak: op twee met $ 292 miljoen de beroving van de dar es salam bank en op 1 met $ 920 miljoen de centrale bank van Irak in opdracht van Saddam Hoessein op 18 maart 2003. Zijn zoon heeft vijf uur gedaan om al die dollars in kratten naar een paleis van Saddam Hoessein te verslepen. Ondertussen is $ 650 miljoen teruggevonden).

Het lijstje is vermoedelijk niet correct als je alle roven van dicators meeneemt. Marcos van de Philippijnen bouwde in zijn paleis een flinke muur van goud, die vermoedelijk meer goud bevatte dan die 1,5 ton van mevrouw Trabelsi.