Beurs China breekt uit

Er lijkt bij China net als bij India eerst een doorbraak te zijn gekomen in de Intereffect Warrants (nu dus van China, enige weken terug die van India), voordat de beurs van Shanhai een duidelijk beeld geeft. Daar is men nog tegen de weerstand aan aan het beuken, terwijl de warrants al lang overtuigend zijn uitgebroken. De charts zijn van Tostrams. het bovenste plaatje is van de warrants, het onderste van de beurs van Sjanghai.

Valuta's afdekken voor de dommen

Sinds jaar en dag is het de opperste wijsheid om het valutarisico af te dekken om het risico te verminderen. Mooi meegenomen was ook dat de dollar meestal omlaag ging. Voor vastrentende leningen was en is dat vanzelfsprekend, maar voor aandelen is dit niet langer het geval.

Het plaatje voor de Dow Jones laat zien dat voor de kredietcrisis het risico door afdekken altijd daalde en dat sinds de kredietcrisis het risico meestal steeg. Dat geldt zowel voor dag- als weekopbrengsten. De laatste tijd lijkt het gat zelfs nog groter te worden. Het afdekken van valutarisico op aandleen vergroot het risico de laatste tijd met 10%. Sinds Griekenland in de versukkeling zit, gelooft men ook nog in een sterkere dollar.

Behalve dat het zo goed uitkomt in de risicomodellen van DNB zijn we eigenlijk helemaal de kluts kwijt als we het valutarisico afdekken. Die kluts kan natuurlijk terugkomen als de dollar weer zwak wordt en/of Emerging Markets hun valuta's niet meer vastkoppelen aan de dollar.

2/3 kans op dalende koersen deze week op Wall Street?

Volgens plaatje van Strategas komt een rally van meer dan 6 weken omhoog in de S&P500, zoals we nu gehad hebben, maar zelden voor: sinds 1944 voor de S&P slechts 19 keer. 7 weken kwam maar 9 keer voor. Als je die zevende week haalt, heb je een goede kans dat het er nog een paar meer worden.

D.w.z. als je in het plaatje gelooft is er al meer dan 50% kans dat de beurs daalt.
Enkele andere indicatoren wijzen op een duidelijk hogere kans, op te veel optimistisme, zoals de verhouding bears/bulls en put/calls. Ook de commitment of traders analyse wat de large speculators aan futures kopen wijst op te veel enthousiasme voor met name de Dow Jones. Verder is vooral het percentage aandelen in de VS dat boven het 50-daags gemiddelde staat te ver boven 80% gekomen om nog een sterke beurs te verwachten op korte termijn.

Het aantal winstwaarschuwingen is erg laag geweest, wat een betrouwbare conta-indicator is gebleken in het verleden. De winstcijfers zullen mooi zijn, maar de markt moet even uitrusten. Volgens de fase van de vierjaarcyclus hoeft dat niet zo'n probleem te zijn. Ook de maandcyclus is gunstig: april is gemiddeld een van de beste maanden van het jaar.

TARP kosten vallen mee

De steun in de VS aan de financiële sector onder het TARP programma valt minder duur uit dan een jaar geleden gedacht. Een jaar geleden dat men dat het netto $250 miljard zou kosten, nu $89 miljard, aldus WSJ (http://online.wsj.com/article/SB10001424052702304846504575177950029886696.html). Zie plaatje.
Aanvankelijk dacht men hieraan $ 800 miljard bruto te besteden, bestemd voor alleen banken. Gaandeweg besteedde men wat minder aan banken maar begonnen er ook rare dingen onder te vallen als redding van GM, de Amerikaanse autosector. Men begon hypotheekcadeautjes uit te delen. Zeer veel geld ging naar AIG, maar in die bodemloze put zaten nog wel wat bezittingen waardoor de verliezen plotseling zo'n $ 85 miljard minder waren.
Zoals het er nu naar uitziet kost het redden van het financiële stelsel in de VS deze keer minder dan 1% van het BNP. De vorige keer begin jaren 90 was het nog 3,2%.
Deze keer was de schade aan het BNP door de kredietproblemen natuurlijk wel veel groter dan toen.

Los hiervan staan de hypotheekbanken Freddie Mac en Fannie Mae. Die hebben de komende jaren overigens nog wel enkele honderden miljarden nodig (nu ruim $ 125 miljard verstookt), maar bij het terugbrengen naar de markt zullen deze kosten hoogstwaarschijnlijk wel weer goed gemaakt worden.

Wat betekent de komende appreciatie van de Chinese yuan?

Strategas had enkele aardige plaatjes over wat er met de markten gaat gebeuren als de Chinese yuan gaat appreciëren. Het meest overtuigend vond ik een stijging van de grondstoffenprijzen, vooral olie en metalen. Ook de Chinese beurs zou best wel eens kunnen gaan stijgen, meer dan de westerse na de Chinese correctie.

Waar zijn we op de golven?

Kondratieffgolf (45-60 jaar): de voorspoedfase (of Goldilocks zo lang de inflatie laag blijft). Zie kaart boven aan mijn blog.

Kuznetzgolf van de bouw (16-25 jaar): we zitten op de bodem, maar we bewegen nog niet echt weg van de bodem. In 2011-2012 zal dat gaan gebeuren en zorgen voor ongeveer 1%+ extra groei in de daarop volgende 3 jaar.

Juglargolf van de vaste investeringen (7-12 jaar): we zijn overtuigend het dal aan het verlaten. Normaal is dan nog minstens 6 jaar goede investeringsgroei. Dit kan gemakkelijk 1,5% extra bijdragen aan groei.

De Kitchin van de voorraadcyclus (ongeveer 4 jaar): het dal is al een tijdje verlaten, we ziijn in de VS vermodelijk voor het eerst begonnen aan voorraadopbouw. Het hoogte punt is nog een paar jaar weg bij een normale voorraadcyclus. De periode van extra groei is overigens ook bijna voorbij.

De vierjaarscyclus voor aandelen: sinds 8 februari in fase CD (zie ons boek blz 42-44 of oude blogposten voor uitleg) en die hoort ongeveer 6 maanden te duren met 10-20% koersstijging. dan komt er volgens de vierjaarscyclus een correctie van 10-15%.

belasting stroomt weer binnen in de VS

De belastingopbrengsten groeien weer, vooral die voor bedrijven. Dat biedt ook dit jaar weer gegronde hoop dat het Amerikaanse begrotingstekort een paar honder miljard is overschat. Zie plaatje Strategas.

The old normal wint het van the new normal

Er waait wat fris lente-optimisme door de VS. In maart ging het economsich een stuk beter dan in februari en de consensusverwachtingen voor de groei in het eerste kwartaal vliegen omhoog (naar 3,5% nu, nog wel steeds onder mijn voorspelling van 4%).
De New York Times had enkele opbeurende artikelen om de stemming in de VS op te krikken. Floyd Norris liet met bovenstaande grafieken voor de orders (gemeten van het normale survey niveau van 50) dat werledwijd het economisch herstel vaart aan het maken is.

Columnist David Brooks (http://www.nytimes.com/2010/04/06/opinion/06brooks.html?src=me&ref=general) had zo ongeveer het meest ge-emailde artikel van afgeloen week met: Relax, We’ll Be Fine. Alvindt 60% van de Amerikanen dat ze op het verkeerde pad zijn, de toekomst is zeer rooskleurig voor de VS. Er komen tot 2050 gewoon 100 miljoen nieuwe Amerikanen bij en daardoor zal vergrijzing niet zo'probleem zijn in de VS. amerika blijft zeer ondernemend en innovatief en trekt vel goede immigranten aan. Amerika wordt weer socialer en daardoor zullen de buurten weer opknappen.

Kortom, het gaat gewoon zoals het altijd gaat na een recessie, er is geen new normal dat er ineens voor zorgt dat er geen herstel kan komen. Amerikanen geven gewoon al hun geld uit inkomen uit, niet meer en niet minder. Het herstel is iets gematigder maar zal daardoor langer sterk zijn: we zitten pas aan het begin van The Great Recovery.

WSJ: Goldman Sachs verdoemt Griekenland

In Market Beat van de Wall Steert Journal worden driftig geruchten rond gestrooid dat Goldman Sachs zo veel mogelijk proetectie tegen een default van griekenland heeft gekocht/aan het kopen is.
Tekst:(http://blogs.wsj.com/marketbeat/2010/04/08/dick-bove-investors-betting-goldman-bought-greek-cds/)
By Matt Phillips
Goldman Sachs shares have been on a tear lately. They’re up 8.3% this year, 15% since the end of February and 6% so far this week, after leapfrogging their 200-day moving average on Monday. What’s behind the action?

Rochdale securities analysts Dick Bove says investors have been laying bets on Goldman based on the belief that the company has been snapping up credit default swaps that would pay out in the event of a default of the Hellenic Republic. Brendan Conway of Dow Jones writes:

On Wednesday, Rochdale Securities stock analyst Dick Bove suggested that Goldman may actually end up one of the big beneficiaries if bad turns to worse in Greece.
In a note to clients, the analyst wrote that buyers of Goldman shares Wednesday were acting on the belief that the company has been “aggressively” buying Greek credit default swaps, which have climbed in value as fears over Greece’s financial position worsen. Bove said investors believe the company could make a big profit on those contracts. Goldman’s stock rose 2% to $176.36 Wednesday without an obvious driver.
Goldman spokesman Michael DuVally said the company “has bought some credit protection, but we are exposed to loss in the event that Greece’s credit worthiness deteriorates.” He declined further comment on Bove’s assessment.
This issue really goes to the heart of Goldman’s public relations challenges at the moment. The pitchfork wielding citizenry sees the fact that Goldman takes positions that are at odds with products it sells as evidence of duplicity. The firm sees it as responsible hedging. And according to Bove, investors see the prospect of Goldman betting big on a Greek default as a potential windfall.

DuVally’s comments seem to suggest that it won’t. But even if Goldman did reap a windfall from a Greek default, it would be hard for the firm — which is famous for touting its dedication to clients — to spin that one prettily, seeing as Goldman has been an important banker for the fiscally challenged nation.

Griekenland krijgt hulp maar

Paul Mortimer-Lee, de gewichtige hoofd-macro econoom van BNP Paribas kwam vanmorgen langs. Hij zag 75% kans op het scenario bail out Griekenland. Er moeten plannen voor funding in de komende drie jaar (een jaar is te weinig) op tafel komen. Zonder bail out zijn de kosten voor de EU te hoog vanwege instortend banksysteem, Spanje/Portugal, illiquiditeit etc.
Duitsland c.s. moeten dus redden en dat wordt dure en langdurige, niet eenmalige zaak. De markt moet geloven in het verhaal, de kiezers moeten geloven dat de garantie die men moet geven niet gebruikt hoeft te worden. Voorlopig zijn dat nog geen haalbare kaarten.

Paul ziet het als het Engelse kinderliedje over de oude hertog van York die met 10.000 man de heuvel op marcheerde en daarna weer met de meute naar beneden marcheerde en zo voorts. Iets, dat geen enkele zin had, hèt voorbeeld van verspilde moeite in Engeland. Eerst loopt de rente op Griekse leningen nodeloos veel te veel op en daarna gaat deze zo maar weer flink omlaag. Dat spelletje is zich eindeloos aan het herhalen.

Griekenland moet eerst de rente bergop laten gaan en dan als deze naar beneden marcheert de markt tjokvol met Griekse staatsleningen stoppen.

Griekenland moet volgens hem van de EU jarenlang ongeveer € 20 miljard hulp krijgen, minstens 3 jaar. Dat verdient de EU gemakkelijk terug ten opzichte van de rampzalige verliezen die anders optreden (bankstelsel failliet, aanval op Spanje/Portugal/Frankrijk etc., grote verliezen Europese beleggers op EU staatsleningen etc)
Het BNP moet 20% terug en dat zal men niet pikken in Griekenland. In Letland accepteerde men dit, het was minder erg dan na de breuk met Rusland. Ierland slikte dit ook, want het niveau van het BNP viel slechts terug naar het niveau van 2006.
No way Griekenland wil e. e. a. accepteren. Griekenland heeft geen ervaring met pijn lijden. Projecties voor terugdringing overheidstekorten kunnen niet kloppen, ze zijn veel te optimistisch. 2% reductie tekorten is wat maximaal kan, zie Hongarije. De markt eist meer en dan berekent men in Griekenland gewoon meer tekortreductie. De realisaties van de tekorten blijven ongeloofwaardig.

Men begint steeds meer op de parallel met de ervaringen van IMF/ Argentinië te wijzen (http://baselinescenario.com/2010/04/06/greece-and-the-fatal-flaw-in-an-imf-rescue/). Argentinië had slechts 62% schuld t.o.v. BNP. Het niet redden van Argentinië maakte de boel extra duur. De schuld van Griekenland stijgt in 2012 naar 150% BNP met alleen al 9% nodig voor rentebetalingen. Er zijn volgens IMF geen rekensommetjes te maken die een geloofwaardige happy ending aan het Griekse sprookje in de euro kunnen maken.
Kortom Griekenland gaat vrijwel zeker failliet, maar nu nog niet.

yuan gaat voor eind mei stijgen tov $

De laatste dagen begint Goldman Sachs zich steeds sterker te maken voor een geleidelijke stijging van de yuan versus de dollar. Het tijdstip waarop dit zal gebeuren is door hun sterk naar voren gehaald: ze denken nu dat het in april/mei begint. De politieke weerzin is weg (dat zal aan hun ingetoeterd zijn en de reden zijn waarom GS plotseling zo'n haast maakt met hun voorspelling van stijging yuan). De groei in het eerste kwartaal zal duidelijk maken dat China terug moet naar de normale situatie van een geleidelijk appreciërende yuan ter grootte van ongeveer het productivteitsverschil met de VS. Alleen in tijden van crisis kan China een vaste koppeling aan de dollar verdedigen. Nu is een stijging van de yuan politiek wenselijk, omdat men in de Langhui (het politieke soebatten in maart wat de plannen voor de komende 1-5 jaar moeten zijn) is overeengekomen de consumptie te stimuleren, men bang is voor inflatie en de valutareserves niet te snel moeten oplopen.

Bianco kwam vandaag ook met een plaatje dat men sinds 24 maart plotseling een stijgende yuan aan het inprijzen is.

Belangrijker is dat de New York Times prominent op de website zette dat China de yuan gaat revalueren op basis wat hun is toegefluisterd (http://www.nytimes.com/2010/04/09/business/global/09yuan.html?hp). De Chinese centrale bank schijnt de politieke slag gewonnen te hebben voor een geleidelijke revaluatie.

Ook de NRC berichtte vandaag in Breaking Views dat de yuan snel gaat revalueren. Dat baseerden ze op uitlatingen van de centrale planactiviteit die gisteren waarschuwde voor de risico's die met de yuan samenhangen. Dat zou volgens Wei Gu een hint zijn dat de yuan in waarde gaat fluctueren.

Morgan Stanley ziet een revaluatie pas na juli (zie sweet spot plaatje) evenals Natixis (Patrick Arthus meent te weten dat er nog niets beslist is en dat dit in 2010 ook niet gaat gebeuren).

Wat betekent een sterkere yuan? Men is het er niet meer zo over eens dat dit een zwakke beurs betekent en een sterkere yen. Men ziet nu eerder een hogere Amerikaanse rente. Het is een teken dat centrale banken stoppen met excessieve liquiditeitsteun. Dat is slecht voor de rente (en dus een lagere yen) maar hoeft zo lang de liquiditeit nog boven het gemiddelde is niet zo slecht voor beurzen te zijn.

Amerikaanse retail sales bloeien op

In het plaatje van mijn collega Hendrik Jan Tuch kun je zien dat na februari de wekelijkse detailhandelverkopen in de VS plotseling de lucht in schieten. "Spring is in the air" noemde hij dat. Door het slechte weer bleven de retail sales in januari en februari op het niveau van 2009. In het plaatje kun je ook zien dat pas na week 40 in 2009 de detailhandelverkopen echt begonnen te verbeteren ten opzichte van 2008.

Het is nu als na 1907

Via het blog the Big Picture zag ik het bijgevoegde plaatje van Ron Gries van the Chart Store, dat de huidige beursontwikkelingen vergelijkt met die in 1907. Dat hebben Ter Veer en ik ook gedaan in ons boek (op bladzijde 220). Voorlopig is de parallel prachtig, nog mooier dan ik dacht toen ik het plaatje maakte.
Na enige tijd kwam men na 1907 in het stagflatoire recessiescenario. Dat gaat denk ik nu niet zo snel gebeuren (pas rond 2018 denken we), maar als onverhoopt na 2011 de inflatie al uit de hand loopt, dan zou de parallel langer kunnen duren.

verzwakking yen betekent 3-5 jaar rente omhoog in VS

De laatste paar jaar is er een ijzersterk verband tussen de sterkte van de yen en de 3-5 jaar swaprente in de VS. De recente uitbraak van de yen wijst op een hogere 3-5 jaar rente in de VS.