de nieuwe kaart van het Midden Oosten volgens Robin Wright

http://www.nytimes.com/interactive/2013/09/29/sunday-review/how-5-countries-could-become-14.html?ref=sunday
In de New York Times (Imagining a remapped Middle East http://www.nytimes.com/2013/09/29/opinion/sunday/imagining-a-remapped-middle-east.html?src=rechp&_r=0) is er een discussie hoe je de problemen in het Midden Oosten zou kunnen verminderen door de nodige landen op te splitsen.
Als postzegelverzamelaar kom je dan vertrouwde namen tegen: Libië splitst men dan in Tripolitania, Fezzan (de woestijn) en Cyrenaica (deze drie hebben vroeger postzegels uitgegeven). Misurata mag een stadstaat worden .
Syrië wordt verdeeld in Alaouitistan (de thuisbasis van Assad, dit gaf vroeger ooit postzegels uit), Koerdistan (inclusief delen van Irak) en Sunnistan (samen met het grootste deel van Irak)
Irak mag ook in drieën: Shiitistan, Kurdistan en Sunnistan met Bagdad als en soort stadstaat à la Jeruzalem en Berlijn en Brussel. Jemen wordt weer in de twee oude delen opgesplitst, Noord Jemen en Hadramout (zuid Jemen), net als in de Engelse tijd (beide gaven postzegels uit).
Saoedi Arabië wil men helemaal in veel stukken verdelen. Als het huidige koningshuis valt, dan kan dat kennelijk veel rotzooi gaan geven. Hedjaz en Nejd waren de vroegere postzegelnamen, maar men heeft nog veel meer nieuwe landen in voorraad: Wahhabistan (met Riyadh), Zuid Arabië, West Arabië (met Mecca en Djeddah), Oost Arabië (met veel olie) en Noord Arabië.

Een utopie, maar misschien dat enkele splitsingen werkelijkheid gaan worden (het meeste kans geef ik aan opsplitsing Libië en Syrië)

rampspoed Syrië nu dompertje voor de beurs

De situatie in Syrië begint dreigend te worden door het enorme aantal landen dat er wel op los wil slaan als Syrië aangevallen moet worden en dan niet in een soort eenrichtingsverkeer.
De logica voor de regering om chemische wapens in te zetten lijkt ver te zoeken, minder ver dan voor de opstandelingen, schijnt toch de regering de boosdoener te zijn. Syrië staat er bol van als afweer tegen Israël met zijn atoomwapens en vooral de regering heeft toegang tot die rotzooi.
.

(hierboven de cartoon van KAL in The Economist deze week van de netelige situatie in het Midden Oosten).

Iedereen wil zich ineens met Syrië bemoeien. De voormalige kolonisatoren Frankrijk en Groot Brittannië. Obama heeft zich vastgezet. Saoedi-Arabië is benauwd, Israël nog meer (om steun te krijgen van de publieke opinie moet Syrië het veel sterkere  Israël aanvallen). Libanon is al overspoeld met een onmetelijk aantal vluchtelingen. Iran vindt dat het ook iets moet doen. Rusland probeert wanhopig nog een bevriend land in het Midden Oosten over te houden, China wil geen bemoeienis van het Westen.

Op de achtergrond spelen de onderhandelingen tussen Saoedi-Arabië en Rusland over betrekking van Rusland bij de OPEC, hulp om Sotsji vrij te houden van Tsjetsjeense terreur. Dan moet Rusland Assad laten vallen http://www.telegraph.co.uk/finance/newsbysector/energy/oilandgas/10266957/Saudis-offer-Russia-secret-oil-deal-if-it-drops-Syria.html. Wie weet heeft Putin er wel oren naar.
In ieder geval is het geen mirakel dat de olieprijs stijgt.

In tegenstelling tot Libië dreigt de beurs wel een beetje van de kook te raken hierdoor, zij het nog niet zo veel als het verderfelijke stoppen van QE volgens velen.

het slagveld Syrië

Golfstaten drogen op

Bovenstaand plaatje uit de Wall Street Journal  http://si.wsj.net/public/resources/images/WO-AK712_GULFWA_G_20120808180905.jpg laat zien hoe snel de de watersnood in de Golfstaten aan het oprukken is.

De werkloosheid wordt gevaarlijk hoog in Saoedi-Arabië, vreemdelingenhaat zou zo maar eens de kop kunnen opsteken.

In Iran heeben ze weer andere zorgen: inflatie die hun munt uitholt en economische sancties waardoor hun olieproductie achteruitholt. Zelfs India en korea hebben beloofd minder olie uit Iran te gaanimporteren, dus Iran moet kennelijk nog wat meer bloeden, zelfs zonder dat Netanyanhu er op los gaat rammen.

Iran aanvallen? Zijn ze een haartje betoeterd zo denken Obama c.s.

Strategas legde het weer eens uit: vertrouwen komt te voet en verlaat je te paard als de benzineprijzen stijgen. Als de olieprijzen verder stijgen, dan gaat de benzineprijs omhoog, het vertrouwen omlaag, de macro economen volgen braaf met lagere voorspellingen voor economische groei.
Olieprijzen moeten overigens wel flink stijgen wil het belangrijker zijn dan werkgelegenheidsgroei voor de approval rating van de president. Maar als Iran wordt aangevallen/ zelf mijnen gaat leggen in de straat van Hormuz dan zal de olieprijs flink stijgen. 1 miljoen vaten minder olie-export vanuit die contreien zorgt voor 26% olieprijsstijging zo rekende iemand voor (lijkt me wel veel, maar de stijging kan fors zijn).

Obama weet dit heus wel en oefent dus grote druk uit op Israël om dit jaar niet aan te vallen. De VS gaan dit zoals hierboven uitgelegd niet doen. Israël kan het karweitje niet helemaal alleen aan en heeft wat hulp van Amerika nodig, zo legde Stratfor uit. En die krijgen ze niet. Alleen de game theorie van de trembling hands dat partijen uitgaan van verkeerde inflatie, in paniek raken, kan roet in het eten gooien (en helaas is dat een behoorlijke kans, zie hoe hardnekkig Saddam Hoessein bleef geloven dat Irak niet zou worden aangevallen).

Midden Oosten nog steeds een kruitvat: wanneer valt Israël aan!

De cartoon van KAL in The Economist laat zien hoe het in Syrië uit de hand aan het lopen is. Lattakije (een gebiedje aan de kust in het noordwesten waar Assad en zijn vazallen vandaan komen) juicht over de opstelling van Rusland, ze mogen de baas blijven spelen in Syrië van Syrië en China, al laat Rusland wel doorschemeren dat een en ander niet te bloedig moet worden. Een burgeroorlog lijkt te zijn begonnen.

Ondertussen zit Israël te bedenken hoe ze kerncentrale in Iran waar ze de atoombom willen gaan maken kunnen uitschakelen via een militaire operatie. Dat die er komt, lijkt onafwendbaar geworden, zo denkt de Wall Street Journal (artikel: How should Israel bomb Iran ). De defensie van Iran stelt niets voor en daarom moet Israël wel een en ander aan ellende in Iran kunnen uitrichten. Veroveren van Iran is te moeilijk (ook voor de VS), maar een militaire operatie wordt als mogelijk gezien. Dat zou dan moeten gebeuren in de lente. Israël zou dan de aanvallen van lange afstand bommen moeten accepteren (er zouden 200.000 raketten op Israël zijn afgesteld), maar Israël maakt zich wijs dat ze niet kunnen blijven bestaan als Iran de bom heeft. Amerika heeft tegen Israël gezegd dat ze niet mogen aanvallen, maar heeft het licht op oranje gezet. Israël interpreteert dit als dat ze mogen aanvallen en dat zouden ze dus gaan doen.
Iran dreigt de straat van Hormuz af te sluiten, maar dat lokt een reactie van Amerika uit. Dat vinden ze misschien de moeite waard om de Amerikaanse verkiezingen in het honderd te sturen, maar dan moeten ze dit pas doen als het september/oktober is. Het lijkt niet rationeel voor Iran om zo iets geks te doen, als je zeker weet dat je een militaire dreun gaat krijgen. Woody Brock waarschuwt dat dit toch niet zo onwaarschijnlijk is in game theorie: er is sprake van het trembling hand game. Als een partij op verkeerde gronden zich aangevallen weet, dan kan een en ander eenvoudig uit de hand lopen. Dat lijkt goed mogelijk in de huidige situatie.