Vila Real de Santo Antonio

Aan de grens met Spanje waar de rivier Guadiana de zee instroomt ligt Vila Real de santo Antonio. Het was er verrassend druk (vooralrond het plein ter ere van Marquez Pombal, die de stad binnen vijf maanden uit de grond wist te stampen in 1774), vol met Spaanse toeristen (het ligt te ver van Faro voor andere toeristen) die duidelijk wilden profiteren van de lagere prijzen in Portugal. Dat was een heel gekluif aan de duurdere schaaldieren door al die Spanjaarden. Een paar kilometer noordelijker ligt het imposante kasteel.
Aan de overkant van de rivier ligt Ayamonte in Spanje.

Mértola (Portugal)

Wat zuidelijker aan de Rio Guadiana ligt nog zo'n oud open museum à la Monsaraz dat hoog boven de rest uittoornt: Mértola. Het lig op de grens met Spanje (de brug over en je bent in Spanje). Ook hier een kasteel, een Moorse kerk (vroeger een moskee en daarom vierkant), een Franciskaans klooster en diverse musea. Aan het gemeentehuis zitten de overblijfselen van een Romeins huis geplakt.

Menhirs rond Monsaraz (Portugal)

Rond Monsaraz staan de nodige menhirs die in een soort puzzeltocht te vinden zijn met onduidelijke bordjes dat er cromeleques zijn. De bekendste is de bovenste, de Cromeleque do Xerez, een menhir van 7 ton met wat kleinere steentjes er omheen. Ook de fallische steen (onderste foto) is bekend, waar men voor een vruchtbaar huwelijk kon smeken, de Menhir de Bulhoa (bij de herontdekking rond 1980 in tweeën gebroken door de ploegende boer).

Monsaraz (portugal)

Vlak bij de Spaanse grens ten oosten van Évora bij de rivier Guadiana rijst het vestingplaatsje Monsaraz omhoog (zo'n 350 meter). Met zijn burcht, kerk, wit gekalkte huisjes is Monsaraz een heel mooi dorpje.
Je hebt er riante uitzichten,onder andere op de stuwmeren.

Évora (Portugal)

Évora was een tijd (van circa 1400 tot 1580) de hoofdstad van Portugal. 700 jaar daarna heeft Évora nog steeds 40.000 inwoners, maar is het niet meer zo belangrijk. Al rond het jaar 0 was Évora overigens al belangrijk en de tempel van Diana staat er nog steeds voor een belangrijk deel.
Évora is een ommuurde stad die je van ver kunt zien liggen. Het meest beroemd is de capella da ossos, de kapel die gebouwd is met de botten en schedels van mensen (monnikken). Ook het viaduct dat gedeeltelijk door de stad loopt is een grote trekpleister. Het is een mooie, best bewaarde oude stad van Portugal waar veel te zien is, die een beetje slaperig aandoet vergeleken met de Algarve.

Odeceixe (Portugal)

Op de grens van de Algarve met de Alentejo ligt aan de westkust het allervriendelijkste plaatsje Odeceixe. Een paar kilometer verderop ligt het mooie strand met rotspartijen en de monding van een riviertje.

Aan de kust stikt het van de slakken, hier een plaatje van struiken vol slakjes bij Sagres. In Odeceixe is het een populair gerecht, alhoewel ik liever de Franse versie heb van alleen naar knoflook smakend.

Sagres

Sagres is bekend omdat het het meest zuidwestelijke punt van Europa is en van het meest bekende Portugese bier (dat in Vialonga bij Lissabon gemaakt wordt).

Cabo São Vicente met zijn fort is het punt waar men geloofde dat je dicht bij het einde van de wereld was, waar je van de wereld af zou kunnen vallen.

Het waait hier plotseling ontzettend hard, terwijl het een paar kilometer verder haast niet waait en zo'n tien graden warmer is. Een ideale plaats om eens flink te verbranden, en dat deden we (terwijl je er zo voor gewaarschuwd wordt) bij het lopen over het terrein achter de kerk en de vuurtoren met allerlei uitleg over het punt, windenergie en Dom Enfante Henrique die veel in Sagres (en Lagos) verbleef en er zelfs stierf. Vanuit Sagres en omgeving werden na 1300 de eerste Portugese ontdekkingsreizen gedaan richting de golf van Guinea in Afrika.

Lagos (Portugal)

Na Portimão deden we Lagos aan, vroeger in de tijden van Dom Infante Henrique een belangrijke plaats van waaruit allerlei ontdekkingsreizen gedaan werden rond 1300-1500. Lagos heeft daarom de oudste slavenmarkt van Europa. Het is een oud stadje dat al in de tijden van de Phoeniciërs bestond. Het is omwald, heeft mooie stadspoorten en mooie stranden (de rotsen waren nog lang niet op).
Mid augustus was het wel heel erg druk in de nauw straatjes. Er was bijna geen doorkomen meer aan.

Praia da Rocha (Portugal)

Het strand van Praia da Rocha is breed, een zandstrand met zoals de naam al doet vermoeden veel rotsen op het strand. Die rotsen zijn groot en soms uitgesleten met onderdoorgangen.
Het strand is buitengewoon populair, zowel onder Portugezen als andere toeristen (een echte A1 locatie voor strandgasten).
Het mooie weer zette enkele vogels ertoe aan om elkaar te verleiden.
In de strandtenten werd het bier zuipen professioneel aangepakt. Je kon een stellage van ruim vijf liter bier bestellen (à 20 euro terrasprijs) en dat met je vrienden opdrinken. Naast ons deed men dat. Je hoorde vrouwlief al mopperen, kom toch mee naar huis en de kinderen werden er op af gestuurd (ach vaderlief, toe, drink niet meer).

Portimão (Portugal)

Na Tavira trokken we naar Portimão, de tweede stad van de Algarve. Daar was ik een dikke twintig jaar geleden geweest en er waren toch wel verschillen. Het was nog minder toeristisch dan toen, alhoewel het druk genoeg was met Portugezen (het was sardienenfestival).
De Casa Inglesa (een soort grand café dat al bijna negentig jaar bestaat) domineert nog steeds het hoofdplein en is het vaste punt voor afspraken voor jong en vooral oud. Daar had ik van vroeger nog goede herinneringen aan, maar dat viel in het nieuwe jasje van nu wat tegen.
Er is een leuk museum bijgekomen in de oude sardienenfabriek (tsjonge wat werkten daar vroeger veel mensen die door de automatisering overbodig zijn geworden).
Het belangrijkste is echter de bus die elke tien minuten naar het strand van Praia da Rocha gaat. De combinatie van de Portugese gezelligheid en een van de mooiste stranden van Portugal nabij amken Portimão een stadje om even te verblijven.

Tavira (Portugal)

Na Faro gingen we naar Tavira, een aardig plaatsje ten oosten van Faro aan een rivier (de Rio Gilão) met aan weerszijden leuke straatjes en terrasjes. Tavira heeft een stuk oude stad met een kasteel (plaatje vanaf ons hotel), kerk etc. Er was ook een toren met een verrassend goed werkende camera obscura waar je verkleind heel het stadje kon zien inclusief alles wat bewoog zoals de auto's. Alle bezienswaardigheden werden in diverse talen, waaronder krom Nederlands, vol enthousiasme aangeprezen.
Naar het mooie strand ging je met de boot (net als bij Faro moet je wat moerasland achter je laten) vanuit de vissershaven. Dat ging goed, al kon ik me niet voorstellen dat al die mensen die stonden te wachten allemaal in dat kleine bootje konden, maar het kon met wat opschuiven.

Faro

De eerste plaats die we aandeden in Portugal was Faro, 7 kilometer van het vliegveld. Faro is met z'n 60.000 inwoners de grootste stad van de Algarve. Vakantiegangers mijden de stad, maar er is toch wel een en ander te zien. Het strand is wat ongemakkelijk ver weg verscholen op een eiland voorbij de moerassen die je aan de oostkant van de Algarve voor de kust hebt liggen (zie foto genomen vanaf kathedraal).
Aan de leegstand van winkels kun je zien dat het niet goed gaat in Portugal.
Faro heeft een aardige, gezellige oude stad (die je binnenkomt bij de poort op de foto) met natuurlijk een kathedraal en de kapel gemaakt met menselijke botten (dit is de kleine variant, de grote is in Évora).
Faro was de laatste stad die Alfonso de derde op de Moren veroverde. Hij zorgde ervoor dat de stad ommuurd werd.

Terug uit Portugal

Na een last minute booking op Faro ben ik weer terug in Nederland.
De chartervlucht was van decennia geleden: er werd geklapt bij het veilig opstijgen. We kwamen met nogal een klap op de grond aan in Faro, maar het klapvee was in opperbeste vakantiestemming en na een klein geroezemoes volgde toch weer het opgeluchte geklap uit dankbaarheid voor het veilig aan de grond zetten van het toestel, dat is tenslotte niet elke piloot daar gelukt. Op de grond werd het charterpubliek kundig in drommen naar de bussen gedreven die de meute naar hun kampementen bracht, terwijl wij de bus naar Faro namen.
Bij de terugvlucht konden we constateren dat het hoofddoel bij de meesten was gelukt: de taktiek van de verschroeide aarde op de stranden had dankzij elke dag volledige medewerking van de koperen ploert het gewenste bruinresultaat opgeleverd. Bijna elke dag ongeveer 35 graden in Zuid Portugal (in Porto was het maar 20-25 graden), wel een totaal andere ervaring dan de Nederlandse kwakkelzomer.
De Portugezen nemen hun economische verlies met berusting en veel geduld, maar ze hebben zich niet hun vakantie laten ontnemen: bijna overal was het stampvol, ook op typisch Portugese vakantieoorden zoals Vila Real de Saõ Antonio en de stranden van Faro.
De horecaprijzen zijn nog vergelijkbaar met de prijzen in Nederland uit de goede oude tijd toen de euro nog niet was ingevoerd. Dat hield de consumptie van de vinho verde en de lekkere vissen/ schelpdieren niet tegen.