Ik leer het nooit, het huis is vol, het wordt steeds minder waard en toch...
Deze keer nog meer dozen en boeken ter veiling aangeboden dan gewoonlijk. Ze halen steeds meer op, juist ook uit Frankrijk waar de belasting op te veilen postzegels hoog is. Deze keer een enorme voorraad van een overleden Parijse handelaar die al jaren lag te verslonzen in le petit ecurie, de dure stallen van Parijs en nu vonden zijn erfgenamen het welletjes en met de nodige vrachtwagens is alles naar Weesp getransporteerd. Te grote aantallen en te weinig klassieke postzegels voor de verzamelaar, maar eigenlijk toch wel leuk. Heel veel voor niet te veel geld is decadent leuk. Maar het werd wel erg duur. Het overgrote deel ging richting Breda tegen meestal meer dan het dubbele van wat ik gedacht had. Men mopperde dat Patrick maar door bood, zo maak je geen vrienden, ook al ben je nog zo'n vriendelijke man.
Toch heel wat mensen waren op de been om een en ander te bekijken en te kopen, waardoor de postzegelcrash maar langzaam vordert. Men krijgt sneller meer geld en dat compenseert tot op heden vrij goed het afnemende aantal verzamelaars dat nog in leven is. Eenvoudig materiaal blijft ongewild en gaat tegen wegwerp prijzen, maar er is toch heel wat belangstelling, vooral grote en kleine handelaren voor kavels met bijvoorbeeld 100 tot zelfs 500 stokboeken (de collectie uit Malle bijvoorbeeld, erg goedkoop weg gegaan) a ongeveer 3 tot 10 euro per stuk Vaak ook left overs van klanten van Weesp, alhoewel soms net overleden. .
Er komen steeds mooiere collecties los, met vaak toch wel erg veel materiaal. Moeilijk, maar niet ontzettend moeilijk zo blijkt, je kunt toch gemakkelijk 50 maal nummer 1 van Noorwegen bij elkaar krijgen in de nodige varianten om het interessant te maken (even 3000 euro met opgeld betalen en het was van jou).. .
Al tientallen jaren is de strategie van de grote handelaren om de echt dure postzegels en brieven te kopen, want die heeft de grote verzamelaar nog niet en, behorend tot de rijkste 1 %, wordt dat even recht gezet door dure aankopen. Om de een of andere reden blijft dit maar goed werken (Spekman heeft gelijk dat de rijkdom van die 1 % moet worden afgeroomd, want ze hebben al genoeg postzegels).
Je raakt nooit uitgespaard, vooral bij klassieke zegels. Er komen steeds meer bijzondere varianten in de diverse catalogi en die wil men toch hebben. Een catalogus van alle postzegels van 140-1940 wordt elke editie steeds dikker, terwijl er echt geen nieuwe postzegels uit die tijd bij kunnen komen. Men specialiseert verder naar bijvoorbeeld stempels. Brieven wil iedereen, maar niet meer tegen elke prijs en die waardeloze FDC's, nee echt niet, per duizend voordeliger en dat zegt het allemaal. En die dozen met duizenden voorafgestempelde series en blokken, nee echt niet tegen een serieuze prijs. Maar wel mooie stempels, liefst van kleine plaatsjes.
China is ook niet meer wat het geweest is. Het kon maar niet op, het aankopen uit het buitenland omdat ze zelf niet mochten kopen ten tijde van Mao, is duidelijk over het hoogtepunt. Maar ook hier geldt, de crash vordert maar langzaam. Je kunt beter gaan sparen wat de Chinezen beginnen te sparen, zoals klassieke black-en blue pennies van Victoria , klassieke zegels die bijna altijd kapot zijn van Azië en echt zeldzame zegels van Latijns Amerika of nog steeds populair, het Commonwealth, niet de eilandjes, die maar raak postzegels uitgeven. (alhoewel gestempeld erg leuk).
Deze keer veel belangstelling voor België en zoals altijd Duitsland.
Ach, veel bekijken wat goed kan als pensionado en je vindt leuke koopjes, wel met discipline, niet de al te gewone rotzooi, maar dubieuze kantonaalzegels van Zwitserland, idem Oude Italiaanse Staten en mooi Estland, Litouwen, Ecuador, Frankrijk, Uruguay, Kaapse driehoekjes, enkele moeilijke oude reclamezegeltjes Denemarken etc.
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten