12 april 2026

het zag er allemaal beter uit, maar no deal is moeizame vorm van the art of the deal

 De laatste dagen zag ik weer optimistische verhalen over beurs en olie verschijnen. Men was toch wel erg pessimistisch gestemd, bij een daling van slechts 9% was men net zo negatief als in een echte bear markt. Volatiliteit was mooi aan het dalen. Speculanten met te veel futures richting naar beneden moesten weer gaan kopen. Particulieren hebben veel te veel geld in geldmarktfondsen en cash. Winsten vallen hoogst waarschijnlijk mooi mee en waarderingen lijken hierdoor weer in orde, (juist) ook voor tech. Jim Bianco stelde dat nominale groei van het BNP behoorlijk is, wat goed is, ook al komt het deels door meer inflatie. Alles komt goed roept bijvoorbeeld Yardeni.

Er werd overduidelijk met Iran gepraat en Iran had toch duidelijk te winnen zoals geld dat niet langer bevroren wordt, minder sancties en behoud van regiem, terwijl men met sluiten van Straat van Hormuz kon blijven dreigen. Libanon moest nog even geregeld worden en dat zou natuurlijk best kunnen. Voor de vorm had het bewind best kunnen zeggen dat ze stoppen met de ontwikkeling van de kernwapens en wat verrijkt uranium laten weghalen door de VS. Hormuz was nog niet echt open, maar met een beetje geduld en onderhandelen zou dat toch betrekkelijk snel kunnen.

Maar nee, Iran gaf niet toe. Ik dacht al dat Iran niet tot veel concessies te bewegen zou zijn, maar dit is overspelen van je hand. Trump gaf zo maar heel wat doelen op. Hier moet je gebruik van maken en niet je hand overspelen. Trump zit nu weer aan de leiband van Israël. De tussentijdse verkiezingen zijn verloren zonder overtuigend militair succes van Amerika. 


No deal kan overigens een goede strategie zijn. Iran wil niet terug naar het stenen tijdperk.

 Ik heb een tijdje terug al gesteld dat zonder bezetting van het eiland Kharg Amerika te zwak zou staan om voldoende voor elkaar te krijgen. Dat lijkt inderdaad het geval. Misschien dat de VS eerst maar eens de helft of een kwart van de capaciteit van Kharg moet weg bombarderen, met dreiging van de rest, maar echt winnen doen ze pas met boots on the ground. Iran is erg kwetsbaar met Kharg, verder eigenlijk nauwelijks behalve wat Israël doet: het elimineren van de top, wat dadelijk weer kan beginnen en toch geen pretje kan zijn voor het regiem.

Het is vooral jammer voor Azië dat niet alleen te weinig olie en gas krijgt, maar ook kunstmest en dat terwijl over enige weken de grond toch echt vol met kunstmest moet zitten voor een `voldoende grote oogst

En men begint te stellen dat de stijging van de beurzen ook bij goede afloop niet veel meer zal voorstellen


en het wordt weer



Geen opmerkingen:

Een reactie posten