24 februari 2010

Lage rente beste oplossing staatsleningencrisis



Berner en Minack van MS hebben een verhaal geschreven (We Can’t Inflate Our Way Out, February 19, 2010) waarbij ze stellen dat hogere inflatie niet helpt om van je hoge staatsschuld versus het BNP af te komen. In de VS zijn zo veel uitgaven (o.a. sociale voorzieningen/gezondheidszorg) voor inflatie geïndexeerd (50%) dat hogere inflatie het overheidstekort niet helpt. Als de inflatie onverwacht komt zoals na de Tweede Wereldoorlog, dan kun je inderdaad pijnloos via inflatie en hoge groei de schuldenlast versus BNP verlagen. Die inflatie moet echt onverwacht zijn en dat is hij niet als je de markt duidelijk aan het maken bent dat je naar hogere inflatie aan het streven bent om meer belastingopbrengsten te genereren. Je krijgt alleen maar een vrij pijnloze daling van de overheidsschulden versus BNP als de rente lager is dan de nominale groei van het BNP. Dat proberen de schuldzondaars. De markt trapt hier niet in, zoals de grafiek laat zien. Naarmate de overheidsschuld groter is, dreigt men meer rente te moeten betalen versus de groei van het BNP. In de onderste grafiek van Berner/Minack staan de netto schulden (versus BNP) en die zijn soms veel lager dan de bruto schulden. Het verschil is vooral heel groot voor Japan en Noorwegen. Als je het zo bekijkt blijft de VS pijnloos AAA, maar het VK zal beter zijn best moeten doen om AAA te blijven. Griekenland is verdoemd.

De rente hoort o.a. in het westen lager te zijn dan de groei van het nominale BNP door het te laag houden van de korte rente en het voortdurend oppotten van valutareserves etc door Emerging Markets/ OPEC/ Sovereign Wealth Funds. Dat (het maar doorkopen van staatsleningen door de hiervoor genoemde partijen) was de oplossing van het raadsel (conundrum) van Greenspan waarom de rente zo laag bleef ondanks zijn renteverhogingen. Veel van deze landen willen tegen elke prijs (=ondergewaardeerde valuta) extra groei krijgen via de export. Daarmee dringen ze de landen met een overgewaardeerde valuta hogere schulden op, maar die schulden blijven –als ze maar rustig groeien- heel lang betaalbaar door hun te lage rente.

MS ziet een andere oplossing om aan een lage rente op staatsleningen te komen: banken moeten verleid worden om excessief veel staatsleningen te kopen (=à la Japan een spijkerharde garantie krijgen dat de korte rente niet of heel weinig verhoogd wordt in de komende jaren). Soms gaat dat vrijwillig, zoals na de vorige huizencrisis in de VS rond 1992 (zie bovenste plaatje MS; je ziet dan dat banken in de VS nog maar weinig staatsleningen in portefeuille hebben). Als dat niet goedschiks gaat dan maar kwaadschiks, bijvoorbeeld VS banken moeten 20% van hun bezittingen aanhouden in VS staatsleningen. Geen echt aan te raden oplossing volgens MS, maar wel beter dan de oplossing van Rogoff en adviezen van diverse brokers (4-6% inflatie maken).

Per saldo zie ik door beide trends (groeiende surplusliquiditeit Emerging Markets etc. en meer beleggen in staatsleningen door banken) voor o.a. de veilige westerse landen een rente ontstaan die gemiddeld onder de groei van het nominale BNP moet liggen in de komende jaren. Overheden moeten dan zorgen voor hoge groei en lage korte rente, ofwel zorgen voor een hoge stijging van de productiviteit (anders wordt het inflatieprobleem te groot).

Griekenland beste jongetje van de klas?




Griekenland is verdoemd horen we elke dag. Het begrotingstekort, de overheidsschuld, het tekort op de lopende rekening, de pensioenbeloftes versus BNP zijn het slechtste van de Eurozone. Toch scoort Griekenland goed ten op zichte van de Eurozone qua groei BNP, productiviteit en schulden van gezinnen + bedrijven. Zie hiervoor de drie plaatjes van Natixis.
Als Griekenland gewooon maar eens normaal belasting heft (dat is nu een voor Europa zeer laag % van het BNP), dan zijn er goede mogelijkheden om het overheidstekort terug te dringen. Volgens de fiscus verdienen er slechts 6 Grieken meer dan € 1 miljoen per jaar. Met een beetje verder zoeken moeten er toch meer van die rijke Grieken zijn die de belastingpot kunnen spekken!

23 februari 2010

Obama gaat ten aanval voor gezondheidszorg


De huidige correctie op de Amerikaanse beurs wordt vooral toegeschreven aan Griekenland en China, maar men begint ook te twijfelen aan de chaos in de Amerikaanse politiek. De plannen voor gezondheidszorg beginnen steeds meer te verzanden. In de senaat zijn geen 60 stemmen te winnen voor een aangepast plan zo denkt Strategas. In het congers moet het gedrocht van de financiële versie goedgekeurd worden die de senaat al goedgekeurd heeft. Zelfs dat begint moeilijk te worden. Dat komt o.a. door de oppositie tegen het vergoeden van abortussen. De plannen zijn zo onpopulair dat elk democratisch congreslid dat nauwelijks kan winnen in de verleiding komt om tegen te stemmen.
Obama gaat de komende weken weer campagne voeren voor zijn plannen en toestemming vragen voor aanpassingen. Die aanpassingen kunnnen volgens Strategas niet goed gaan vallen bij de republikijnen. Naar verwachting gaat Obama wel hierdoor weer populariteit winnen. Maar de gezondheidszorgplannen zijn een drama voor de democraten. De kosten zijn een groot probleem, dat is absoluut slecht geregeld (er moet meer zorg komen met toenemende schaarste aan artsen, dat drijft de prijzen excessief op volgens Woody Brock). Daarom is niet geloofwaardig voor veel kiezers die al verzekerd zijn van gezondheidszorg dat de zorg niet achteruitgaat en niet veel duurder wordt.

De verkiezingen gaan overigens eigenlijk slechts over één ding: banen, banen, banen. Alle andere thema's zijn bijzaak (zie plaatje Strategas). De banengroei vanaf maart moet dus de democraten gaan redden en als de banengroei niet overtuigend is, dan zullen de democraten de verkiezingen verliezen.

Bianco: we leven in de Reinhardt/Rogoff markt van “the new normal”


Consumenten en bedrijven moesten ontschuld worden en daardoor zijn de overheidsschulden volgens o.a. Bianco tot ondraaglijke hoogten aan het stijgen. We zijn van een kredietcrisis naar een staatsleningencrisis gegaan.
Rogoff riep vandaag (http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=20601087&sid=aAd.sSfnhpTA&pos=6 ) (met foto van Rogoff)weer dat er vele overheden in grote schuldproblemen gaan komen. Als je zijn 800 jaar geschiedenis van overheidsschuld doorneemt, dan moet je wel haast tot de conclusie komen dat een faillissement van de overheid heel normaal is.
Bianco zegt dat de stijging van de CDS spreads heel rationeel is. Voor Griekenland betekent dit dat men heel duur [=tegen rentes veel hoger dan de nominale groei van het Griekse BNP] nog wel nieuwe leningen kan krijgen, maar dat is volgens Rogoff uitstel van executie. Die moet door het IMF plaats vinden, de EU is niet daadkrachtig genoeg. Dubai geeft zo’n beetje aan wat gaat gebeuren: na een korte periode van rust vliegen de CDS spreads omhoog en is men aan het onderhandelen om 60% van de nominale waarde van de schulden veilig te stellen bij het kennelijk komende default.
De VS gaat dit jaar de volgens Rogoff magische grens van 90% overheidsschuld versus BNP doorbreken, waarna de economische groei een tegenwind krijgt van ongeveer 1% per jaar.
Bianco ziet de Staatsleningencrisis lang duren en de absurd hoge CDS spreads niet verdwijnen maar zelfs stijgen.

Mijn commentaar: Dat kan gebeuren. Maar het ligt meer voor de hand dat de meeste landen (Spanje voorop) het pad van België, Italië en Ierland kiezen: na een uit de hand lopende stijging van de overheidsschuld gaat men een geloofwaardig herstel van de overheidsfinanciën inzetten. Italië stimuleerde helemaal niets via overheidsuitgaven in de Kredietcrisis. Toch was de groei in Italië niet veel slechter dan in Duitsland of Nederland. Gezien de lage multiplierwerking ex infrastructuur is het helemaal niet zo duidelijk of lagere overheidsuitgaven (ex infrastructuur/onderwijs; misschien is hier meer particulier/Europees initiatief voor nodig om investeringen in infrastructuur op peil te houden) zo slecht zullen zijn.
Mijn basisscenario is dat de angst voor een crisis met staatsleningen wat zal wegebben als het economisch herstel duurzaam blijkt in de VS en Emerging Markets hard blijven groeien. Net als dat ik bij GM in 2004/5 me niet kon voorstellen dat schuld van GM junk was, zo heb ik nu ook moeite om Griekenland als junk te zien. Maar door schade en schande wijs geworden sluit ik nu een default niet meer uit over bijvoorbeeld 5 jaar. De angst voor slechte staatsleningen zou moeten afnemen voor landen die de overheidsfinanciën weer beter onder controle krijgen en moeten verslechteren voor die landen waarbij dat haast niet kan. Nu zie je vrijwel alle CDS spreads van overheidsleningen flink geraakt worden, bijna zonder onderscheid. Als dat onderscheid er niet komt, gaan de verwachtingen een eigen leven leiden en net als bij inflatie wordt het dan een self fulfilling prophecy, die vertaald wordt in hoge CDS spreads en inflatieverwachtingen.

22 februari 2010

Oppenheimer verwacht sterke winstgroei in Europa



Oppenheimer, de goeroe voor Europese aandelen van GS verwacht 38% winstgroei in 2010 en 28% in 2011 (Stategy Matters: Why we expect strong profit growth; 18 februari 2010). Dat kan bij de verwachte groei van slechts 1,4% voor Europa van GS. De grafiek laat zien dat na een recessie dit soort winststijgingen minstens zijn te verwachten.
De verkopen in Europese aandelen gaan goed mee met de groei in de wereld (beter dan met de groei van Europa). In een herstel gaan de business sales veel harder (2,3* zegt hij) dan de groei van het BNP.
Dat winstherstel komt vooral door een herstel van de winstmarges. Dat herstel loopt parallel met de groei in wereld BNP.

Sentimentsindicatoren op groen





Vier belangrijke sentimentsindicatoren wijzen erop dat de correctie op de beurs voorbij is. Dat is natuurlijk nog geen garantie en je weet ook niet of de huidige stijging lang aanhoudt, zelfs niet of er een nieuwe year high gezet wordt, maar het is toch allemaal bemoedigend.
In de VS geeft de put call ratio aan dat men te pessimistisch was.
Het percentage aandelen dat boven het 50 daags gemiddelde noteert (volgens mij de beste indicator) herstelde vanaf een dieptepunt van 21%. (plaatje bespoke)
In de commitment of traders analyse van de handel in futures op de S&P is een enorm pessimisme te zien van de large speculators (meestal een goed contrair signaal). (plaatje Yardeni.)
Strategas wijst erop dat MACD weer door 0 is gegaan en dat betekent vaak een aardige bull markt

21 februari 2010

Budaghyan: op lange termijn India 1

Budaghyan van BCA zet voor de lange termijn India op 1 als beste beleggingsland. Op korte termijn vindt BCA India overigens te duur en met de dreiging van te veel renteverhogingen niet koopwaardig.
Op lange termijn moet je volgens Budaghyan (en natuurlijk ben ik het eens met zijn redenatie hierna) vooral landen kopen waar kapitaal schaars is en het overheidsbeleid op groei gericht is. In India is kapitaal nog lange tijd schaars (zeker gezien de ambitieuze plannen van de regering voor investeringen in infrastructuur in de komend tien jaar). Daardoor heeft India het hoogste rendement op eigen vermogen van alle belangrijke landen.
De demografie van India is zeer gunstig, veel beter dan China en zelfs landen als Brazilië. Het aantal werkenden gaat groeien als kool.
Heel positief is ook de snel stijgende spaarzin in India. De middenklasse spaart nu meer in India dan in China.
Budaghyan ziet om die redenen niet alleen veel kansen in India maar ook in Indonesië en Turkije. Brazilië is ook redelijk maar hij wordt pas echt positief als er nieuw politiek elan komt (d.w.z. als Lula de verkiezingen verliest). Zuid Afrika kan geen goed doen bij Budaghyan vanwege de politiek, waardoor de productiviteitsstijging het bouwputje in gaat (alle investeringen gaan naar de bouw voor Olympische Spelen/ wereldkampioenschap voetbal in plaats van in software & equipment). De consument heeft veel te veel schuld (80% BNP, on-Emerging Markets-achtig)en de loonstijgingen zijn te hoog vergeleken met de productiviteitstijging.

Het vooruitgangsgeloof moet terugkeren

Bij Harrie Mens hamerden zowel Bomhof als Rutte erop dat het vooruitgangsgeloof in Nederland moet terugkeren. Als dat niet gebeurt, gaat het fout met de ondernemingszin. Het is schokkend dat in een heel korte periode het geloof in vooruitgang wordt opgegeven in Europa (het is er gelukkig nog wel in veel Emerging Markets en de VS). Het gebrek aan geloof in vooruitgang is een belangrijke oorzaak waarom China en India niet de weg omhoog konden vinden in de Industriële Revolutie. De rijstboer kon niet geloven dat hij het beter kon krijgen. Dat veranderde in China plotseling met Deng en in India in 1998. Het geloof in opkomst van de middenklasse en de push voor verandering en vooruitgang die daar van uitgaat maakt een wereld van verschil.
In Europa begint er een stroming te onstaan die het vooruitgangsgeloof naief vindt, een raar soort religie (want vooruitgangsgeloof is een soort religie volgens bijvoorbeeld Schinkel/ Gray).

Overigens dat plostelinge opgeven van het vooruitgangsgeloof is niet nieuw. Het gebeurde (o.a.)ook in de eerste oliecrisis. Na de mooiste periode van voorutigang in de wereld van 1949 tot 1973 werd het geloof in vooruitgang ineens opgegeven via het rapport van Rome waar het einde van de grondstoffen werd aangekondigd. Men geloofde plosteling dat we overgeleverd waren aan de grillen van de oliesjeiks en de periode van hoge groei definitief voorbij was want de olie raakte op.

Het vooruitgangsgeloof is nog niet zo oud. Vóór de Industriële Revolutie was er op goede gronden geen geloof in vooruitgang van betekenis: men zag gewoon niet dat de mensen het uiteindelijk beter kregen dan hun ouders. Na en rond de start van de Industriële Revolutie kwamen vele onheilseconomen op zoals Malthus en Quesnay (als er te veel mensen komen dan gaat het fout, na voldoende hongersnoden en oorlogen wordt het aantal mensen weer voldoende gereduceerd om weer voldoende goede grond te hebben voor goede economische groei). Marx had het over Verelendung en het onvermijdelijke van de dalende winstmarges. Pas Schumpeter zag rond 1940 dat je via creatieve vernietiging structureel productiviteitsstijging en daarmee groei kreeg. Pas in die tijd gaf Keynes aan dat via overheidsbeleid de slechte tijden schaars horen te zijn. Pas rond 1960 kwam er een algemeen geloof in vooruitgang in het westen: via Keynesiaans overheidsbeleid kon je de economie voortdurend vooruit krijgen.

Op 1 februari stond in de Volkskrant het artikel : Nederland is hypochonder geworden door Peter Giesen. Daarin stelt hij o.a.: "Ooit geloofde ik serieus dat ik nog eens vakantie zou vieren op de maan. En dat ik nooit meer de stad in hoefde te lopen, omdat de stoepen er vanzelf naar toe zouden rollen. Je werd er niet eens dik van, want je kreeg een precies afgemeten portie astronautenvoer.
Ik was een jaar of tien, en helemaal verslingerd aan The Thunderbirds en de vluchten naar de maan. De toekomst werd nog schitterend verbeeld, een probleemloze belofte van technologie en comfort. Ik ervaar nog altijd een zekere nostalgie, als ik terugdenk aan dat optimisme.

Volgens psychologen van de Universiteit van Amsterdam hangt vooruitgangsgeloof samen met angst. Hoe minder controle mensen over hun eigen leven ervaren, hoe sterker ze in vooruitgang geloven, blijkt uit hun experimenten. Daarmee bevestigen ze een gedachte van de Britse filosoof John Gray: vooruitgangsgeloof is een seculiere vorm van religie. De mens bezweert zijn angst voor de toekomst door zichzelf wijs te maken dat allerlei problemen in de toekomst wél zullen worden opgelost.

Vooruitgangsgeloof is voor Gray een illusie die de enige zinnige levenshouding in de weg staat: omgaan met de ‘tragische toevalligheden’ van het leven.
Voor het pessimisme van de filosoof Gray valt iets te zeggen. Als we het leven als tragisch beschouwen, zijn we op het ergste voorbereid. Maar de socioloog Schinkel laat zien hoe moeilijk het is zonder optimisme te leven. Misschien hebben we de troost van het vooruitgangsgeloof gewoon nodig.
Thunderbirds Are Go!".

20 februari 2010

En nog is de wereld niet verloren?

Dat is de boodschap van het Poolse volkslied. Deze wijsheid is niet besteed aan de meeste voorspellers van de wereldeconomie.
Ondanks het krachtige economische herstel in de wereld sinds half 2009 is de stroom aan negatieve verhalen over de toekomst alleen maar groter geworden. Vrijwel niemand gelooft nog in goede groei. Dat niemand, is natuurlijk niet waar. Het geldt alleen voor de meeste westerse landen en in het bijzonder de vermogensbeheerders van de grote institutionele beleggers in o.a. Nederland.
De gemiddelde wereldburger zal heel anders reageren: de meeste mensen wonen in landen waar de groei dit en volgend jaar meer dan 5% is, zelfs vaak eerder 10% (China, India, Indonesië, Rusland, Brazilië, Vietnam etc.).
In de post hierna geef ik aan hoe belangrijk het is dat de rente op overheiddschulden laag is (laag tegenover de groei van het nominale nationale inkomen). De vijfjaarsrente, de looptijd waartegen het bedrijfsleven zich vaak financiert, is buitengewoon laag in de westerse landen. De 30jaars hypotheekrente staat in de VS op bijna het laagst niveau ooit. De lage rente is dus iets wat enorm helpt, een reden voor optimisme voor de toekomst.
De duurzaamheid van het economische herstel wordt niet alleen bevorderd door de lage rente (vooral ook het feit dat de lange rente veel hoger is dan de korte geeft aan dat er weinig kans is op een recessie in het komend jaar) maar ook is de stijging van de productiviteit in vele landen (waarbij vooral ook de VS) heel hoog en meestal genoeg voor een duurzaam herstel.
Men is veel te pessimistisch over de investeringen, vooral de vervangingsinvesteringen en die in technologie zullen fors gaan aantrekken. In de VS is de huizensector door het dieptepunt heen dat helpt de investeringen ook (alleen de problemen met commercieel onroerend goed zijn nog niet over de top, alhoewel de voortekenen gunstig zijn dat dit niet erg lang meer zal duren). Strengheid met kredieten is nauwelijks nog een rem op de investeringsgroei.
Verder geloof ik in Bastiat: je kunt je euro maar een keer uitgeven. Dat de overheid in de komende jaren minder gaat uitgeven, hoeft niet erg te zijn als dat maar vervangen wordt door investeringen (ook in infrastructuur). De doorwerking hiervan (multiplier) is hoger dan die van overheidsuitgaven ex infrastructuur/onderwijs, dus zo rouwig hoeven we niet te zijn over wat beter ingehouden overheidsuitgaven.
Enigszins problematisch is hoe je de actieve aankopen van leningen door centrale banken moet beoordelen. De extra stimulering die hierdoor ontstaat is heilzaam (al was het maar door de extra winst die centrale banken hierdoor maken zo lang ze de korte rente laag kunnen houden) en een extra van onduidelijke kracht, omdat het nieuw is voor deze crisis en in tegenstelling tot andere keren als het uitgeprobeerd is door bananenrepubliken nu wel kan werken door de deze ker zeer geringe inflatoire werking.

Dat wijst er allemaal op dat het herstel van de diepe crisis vrij sterk kan zijn, alhoewel minder sterk dan normaal vanwege een steeds toenmende indoctrinatie dat men meer moet sparen, overheden de belastingen zo veel mogelijk moeten verhogen en men pessimistisch moet blijven over de toekomst. Dat maakt het herstel van het consumentenvertrouwen een moeizame zaak en dat hindert de groei van de consumptie.

19 februari 2010

Is de overheidsschuld van Griekenland en Italië echt zo ontilbaar?


Ik begon te werken als researcher eind 1979 en ben in de jaren darna bedolven onder de verhalen dat de overheidsschuld een onoplosbaar probleem was. Het zou zorgen voor ontilbare lasten. Het zou gegarandeerd verkeerd aflopen. De analyses van Dr. Doom & Gloom , Dr. Mak in die tijd waren top of the bill, het beste van het beste op het gebied van de analyse van de economie.
Nu word ik nog meer bedolven onder dit soort verhalen. De schrijvers hiervan zijn buitengewoon gerenommeerd, zeer slim (zoals Reinhardt/Rogoff, Stiglitz etc.).

Het komt overeen met het verhaal van Han de Jong vandaag (18/2/10) in het FD, waarbij hij uithaalt naar de pessimisten die tegen beter weten in tot in het oneindige hun onheilsverhaal blijven vertellen en de uiteindelijke ramp steeds verder naar de toekomst uitstellen net als de Jehovasgetuigen vanaf 1914 toen de wereld volgens hun moest vergaan.

Als je naar de bijgevoegde grafiek van Morgan Stanley kijkt, dan is de schuldenlast van Italië en Griekenland heel wat beter tilbaar dan in 1994. Je kunt uit de problemen van 1994 komen, zoals Italië laat zien. Dan kun je toch ook uit de problemen van 2010 komen met zijn veel lagere rente dan toen?

vrachtverkeer Schiphol vliegt omhoog


ASR (Absolute Strategy Research) ziet het herstel van de Europese economie doorzetten aan de hand van wat de transportsector laat zien. Vrachtverkeer door de lucht is een zeer belangrijke leading indicator omdat aan plotseling aantrekkende vraag het beste kan worden met extra snel aanrukken van goederen door de lucht.
De laatste maanden laat het luchtverkeer een krachtige opleving zien. Hun plaatje van Schiphol (tweede luchthaven qua goederentransport van Europa) laat een sterk herstel zien, maar we zijn nog ver verwijderd van de oude top.

18 februari 2010

Paniek staatsleningen en ingeprijsde inflatie


Tot 2 september was er volgens Bianco [en mij]een sterk verband tussen de ingeprijsde inflatie en de paniekmeter voor staatsleningen, de CDS kosten voor het verzekeren van staatsleningen tegen wanbetaling in de VS. Inflatieverwachtingen leidden CDS spreads met 39 dagen (zie plaatje Bianco). Deflatie door te lage groei was het probleem waardoor je steeds meer moest twijfelen aan de kredietwaardigheid van de VS eind 2008 en dat probleem liep er in snel tempo uit tot september 2009.
Vanaf september draaide het probleem naar te veel monetaire verruiming zorgt voor langdurig te grote overheidstekorten waardoor het uiteindelijk inflatoir misgaat. Dat inzicht drong bij beleggers door bij de jaarlijkse meeting van centrale bankiers in Jackson Hole waarbij o.a. Bernanke zei dat de rente extreem laag moest gehouden worden als de niveaus van werkloosheid, bezettingsgraad en inflatie dat vereisten, d.w.z. de niveaus en niet de veranderingen. Dus zelfs als de economische groei heel hoog wordt en de bezettingsgraad omhoogvliegt dan nog moet de rente niet omhoog als de werkloosheid rond te hoge niveaus (>>7%) ligt. Dat veranderde ook het denken over de tekorten van de overheid: die moesten doorgaan met stimuleren zelfs als de economie sterk aan zou trekken. De markt ging zich in snel tempo meer zorgen maken over de overheidstekorten. Griekenland was het eerste slachtoffer.

De FED is de laatste tijd bezig met plannen om de overliquiditeit terug te brengen. Dit zou de angst voor te veel inflatoire stimulering terug moeten brengen. De problemen van Griekenland leidden tot meer voorzichtigheid die te grote tekorten tegengaan. Daardoor zouden de CDS kosten uiteindelijk moeten dalen.

De inflatieverwachtingen reageren sterk op de inflatoire invloed van te hoge overheidsschulden in de toekomst van de landen met eigen valuta. Het Reinhardt/Rogoff verhaal dat VS/VK moeten streven naar 4-6% inflatie kan steeds meer ingeprijsd worden. Ook het Reinhardt/Rogoff verhaal dat defaults van overheden heel normaal zijn en niet zo zeldzaam als de ontwikkelde landen de laatste decennia hebben laten zien, is nog steeds stemmen aan het winnen.
Het blijft raar dat de markt bij de huidige lage bezettingsgraad en niet langer galopperende olieprijzen nu even veel inflatie inprijst als het hoogtepunt van de grondstoffenbubbel juni 2008. De bubbel in grondstoffen toen wordt dus even inflatoir geacht als de te grote overheidstekorten nu.

De CDS kosten laten zien dat er structureel een veel hogere risico-opslag moet worden ingeprijsd bij staatsleningen dan vóór 2008. Dat betekent dat de lange rente op staatsleningen structureel hoger moet zijn dan de korte rente (op Treasury bills etc) inclusief het gemiddelde hiervan in de afgelopen 5-10 jaar aangeeft: de risicopremie is niet langer de normale 1% risicopremie (het normale verschil tussen 10-jaars rente en de gewogen korte rente), maar nu 1,5% bij de huidige hogere CDS kosten.

Bernanke gelooft niet meer in de waarde van geld aldus The Onion


Bianco wees in zijn newsclips op het onderstaande verhaal in The Onion (http://www.theonion.com/content/news/u_s_economy_grinds_to_halt_as) . Hij zei als commentaar: wat het zo leuk maakt is dat het allemaal zo waar is.:

“U.S. Economy Grinds To Halt As Nation Realizes Money Just A Symbolic, Mutually Shared Illusion
FEBRUARY 16, 2010 | ISSUE 46•07
WASHINGTON—The U.S. economy ceased to function this week after unexpected existential remarks by Federal Reserve chairman Ben Bernanke shocked Americans into realizing that money is, in fact, just a meaningless and intangible social construct.
What began as a routine report before the Senate Finance Committee Tuesday ended with Bernanke passionately disavowing the entire concept of currency, and negating in an instant the very foundation of the world's largest economy.
"Though raising interest rates is unlikely at the moment, the Fed will of course act appropriately if we…if we…" said Bernanke, who then paused for a moment, looked down at his prepared statement, and shook his head in utter disbelief. "You know what? It doesn't matter. None of this—this so-called 'money'—really matters at all."
"It's just an illusion," a wide-eyed Bernanke added as he removed bills from his wallet and slowly spread them out before him. "Just look at it: Meaningless pieces of paper with numbers printed on them. Worthless."
According to witnesses, Finance Committee members sat in thunderstruck silence for several moments until Sen. Orrin Hatch (R-UT) finally shouted out, "Oh my God, he's right. It's all a mirage. All of it—the money, our whole economy—it's all a lie!"
Screams then filled the Senate Chamber as lawmakers and members of the press ran for the exits, leaving in their wake aisles littered with the remains of torn currency.
As news of the nation's collectively held delusion spread, the economy ground to a halt, with dumbfounded citizens everywhere walking out on their jobs as they contemplated the little green drawings of buildings and dead white men they once used to measure their adequacy and importance as human beings.
At the New York Stock Exchange, Wednesday morning's opening bell echoed across a silent floor as the few traders who arrived for work out of habit looked up blankly at the meaningless scrolling numbers on the flashing screens above.
"I've spent 25 years in this room yelling 'Buy, buy! Sell, sell!' and for what?" longtime trader Michael Palermo said. "All I've done is move arbitrary designations of wealth from one column to another, wasting my life chasing this unattainable hallucination of wealth."
"What a cruel cosmic joke," he added. "I'm going home to hug my daughter."
Sources at the White House said President Obama was "still trying to get his head around all this" and was in seclusion with his coin collection, muttering "it's just metal, it's just metal" over and over again.
"The president will be making a statement very soon," press secretary Robert Gibbs told reporters. "At the moment, though, his mind is just too blown to comment."
A few U.S. banks have remained open, though most teller windows are unmanned due to a lack of interest in transactions involving mere scraps of paper or, worse, decimal points and computer data signifying mere scraps of paper. At a Bank of America branch in Spokane, WA, curious former customers wandered aimlessly through a large empty vault, while several would-be robbers of a Chase bank in Columbus, OH reportedly put their guns down and exited the building hand in hand with security guards, laughing over the inherent absurdity of the idea of $100 bills.
Likewise, the real estate industry has all but vanished, with mortgage lenders seeing no reason to stop people from reclaiming their foreclosed-upon homes.
"I don't even know what we were thinking in the first place," said former banker Nathan Collins of Brandon, MS, as he jimmyed open a door to allow a single mother and her five children to move back into their house. "A bunch of people sign a bunch of papers, and now this family has no place to live? That's just plain ludicrous."
The realization that money is nothing more than an elaborate head game seems to have penetrated the entire country: In Wilmington, DE, for instance, a collection agent reportedly broke down in joyful sobs when he informed a woman on the other end of the phone that he had absolutely no reason to harass her anymore, as her Discover Card debt was no longer comprehensible.
For some Americans, the fog of disbelief surrounding the nation's epiphany has begun to lift, with many building new lives free from the illusion of money.
"It's back to basics for me," Bernard Polk of Waverly, OH said. "I'm going to till the soil for my own sustenance and get anything else I need by bartering. If I want milk, I'll pay for it in tomatoes. If need a new hoe, I'll pay for it in lettuce."
When asked, hypothetically, how he would pay for complicated life-saving surgery for a loved one, Polk seemed uncertain.
"That's a lot of vegetables, isn't it?" “

US housing starts gaan volgens L herstel


Het herstel van de housing starts is tegenvallend zwak (laatste cijfers vielen overigens mee ten opzichte van de verwachting). Het niveau is nog steeds lager dan we in decennia gezien hebben. Zo'n laag niveau houdt overigens wel in dat stijging te verwachten is, alleen al op basis van de bevolkingsgroei in de VS. Maar het herstel gaat nog langzamer dan na 1992, de vorige keer dat de bouwcyclus Kuznetz uit het dal oprees.
Dat is een slecht teken voor de groei van de werkgelegenheid (zie de grafiek van het blog Calculated Risk). Deze moet het dus hebben van herstel van andere investeringen. D.w.z. het komt wel goed, maar het herstel van de werkloosheid zal zwakker zijn dan normaal na herstel uit een investeringsrecessie (Juglar teruggang). Maar toch wel beter dan na de vorige jobless recoveries.