30 juni 2011

verhalen over harde landing China exploderen: overpessimisme



Het aantal volgelingen an Jim Chanos is aan het exploderen, als je het plaatje van BCA beziet. Waar komt dat pessimisme over China toch ineens vandaan?
Ik ben een van de meer pessimistische macrovoorspellers met tijdelijk slechts 8% economische groei in China in de tweede helft van 2011. Maar dat is toch geen harde landing. Grondstoffenprijzen kunnen daar even van ontdaan zijn, maar de groeiafzwakking is net genoeg om Wen Jiabao niet voor schut te doen staan: na nog enige stijging van de inflatie gaat die weer dalen en kan zijn opvolger volgend jaar met een schone lei beginnen met lagere inflatie, minder huizenspeculatie en de afkondiging van het eind van de een kind politiek.
Amerikanen zien de schulden van hun eigen gemeentes en staten uit de hand lopen en denken daarom dat dit in China ook gebeurt. In China krijgen de lagere overheden echter bakken met geld toegestopt uit de overvloedige valutareserves.

Het banksysteem heeft een spectaculaire daling van de slechte schulden achter de rug. Tien jaar geleden was het banksysteem in China eigenlijk failliet, ze zaten vol met slechte leningen aan verlieslatende staatsbedrijven en overheden. De laatste jaren is dat weer helemaal goed gekomen. De precaire positie van de Chinese financials was een belangrijke reden waarom voor 2005 de koerswinstverhoudingen in China laag moesten zijn ondanks de hoge economische groei. Nu zijn de koerswinstverhoudingen opnieuw heel laag, terwijl het bankwezen niet failliet is.
Kortom Chinese aandelen zijn veel te goedkoop geworden (dat is nog geen garantie voor koersstijging, maar het helpt wel).

winsten gaan tegenvallen in Nederland, maar dat is meer dan ingeprijsd


De consensus van de winstschattingen een jaar vooruit lopen ongeveer vijf maanden achter op de beurskoersen (dan is de correlatie het hoogste). Als je naar de grafiek kijkt, dan zie je dat de winstschattingen rustig door bleven stijgen, terwijl de FT Nederland (die goed in de pas loopt met de AEX) een deuk kreeg. De koerswinstverhoudingen beginnen nu flink onder de 10,5 te liggen, een niveau dat vrij normaal was in de afgelopen tien jaar.
De laatste tijd begint de verhouding opwaarste/neerwaartse winstbijstellingen ver onder een te komen. Dat wijst op een daling van de winstverwachtingen. De winstwaarschuwingen van Philips, Akzo en Tom Tom geven al aan dat het niet helemaal goed gaat met de winsten over het tweede kwartaal. Analisten hebben zich te weinig gerealiseerd dat de economische groei in het tweede kwartaal laag was en vooral dat een jaar geleden de dollar veel sterker was (1,27 tegen de euro).

In de VS zijn er ook meer winstwaarschuwingen dan normaal, maar toch lijken daar dankzij de lage dollar de winsten toch zo'n 4% mee te vallen aldus Yardeni. Meestal stijgt de beurs in de VS (en wij volgen in Europa Amerika slaafs) als er meer winstwaarschuwingen dan normaal zijn. Dat lijkt nu opnieuw te gebeuren. Er is gewoon te veel pessimisme over van alles en nog wat.

28 juni 2011

Sarkozy oplossing brengt Griekse crisis ongeveer in gunstige fase verliescyclus



De verliescyclus, zoals hierboven aangegeven is op aan het schuiven richting de ontwerpfase. Tot het Franse probeersel leken de plannen om uit de crisis te komen nog helemaal nergens op, nu beginnen er enigszins contouren duidelijk te worden hoe je een en ander vrijwillig zou kunnen herstructureren.

Als je in de ontwerpfase zit, dan zit je ongeveer op het diepste punt van de vierjaarscyclus. De voorkant van The Economist geeft aan dat het probleem niet langer gebagatelliseerd wordt, dat men gecapituleerd is en men plannen aan het ontwikkelen is om er uit te komen.

Van alle kanten wordt overigens nog wel gewaarschuwd dat het een mooi probeersel is, maar dat als het voorstel van de Fransen niet verbeterd wordt niet de eindoplossing is. Het helpt de Franse banken maar is nog onacceptabel voor o.a. de Grieken.
Dat commentaar is juist, maar men gaat met goede kans inderdaad echt wel iets beters verzinnen richting Brady Bonds met een extraatje en flinke verlenging van de looptijden.

Het plan van Sarkozy lijkt wel op de kindertekening waarbij de ouders het kind uitbundig prijzen. Je kunt er allerlei vaktechnische bezwaren tegen inbrengen, maar het motiveert het verder tekenen wel. Langzaam worden de tekeningen beter. In het Griekse geval kan dat verrassend snel gaan.
Men noemde de Sarkozy obligaties al een soort Brady bonds, maar dat is wat overdreven of te vroeg gejuicht. Ik heb het op mijn blog al over Draghi bonds gehad, want ik dacht dat de echte oplossing niet meer onder het bewind van Trichet zou worden uitgedokterd. Onzekere waardeloze Griekse obligaties inruilen voor een veel kleiner bedrag aan veilige liefst zeer langlopende leningen met een extra als de economische groei in Griekenland hoog uitvalt, dat lijkt op zich wel de ongeveer de oplossing waar het naar toe moet gaan. Met zeven jaar verlenging zoals de Duitsers willen, dat is echt veel tekort, alhoewel een duizendjarig rijk ook weer ongewenst is.

financiële woorden en uitdrukkingen van 2011

Hieronder een voorlopige opsomming van de financiële modetermen van 2011, er zullen nog wel meer nieuwe woorden en zinnen in zwang komen:

Bij de problemen van Griekenland citeren velen de hele Engelse zin (vroeger liet men het bij één woord): Kick the can further down the road (vroeger hadden we Goldilocks)
en hopelijk straks: Sarkozy/ Draghi bonds à la de Brady bonds

Jasmijnrevolutie

Pensioenakkoord
en daarbij horend:
Risicodraagkrachtige
Levensverwachtingsaanpassingsmechanisme
FTK2 en FTK1
knoeien met de rekenrente

en verder vooral ook:
Jasmijn Revolutie
Debt ceiling (verhoging Amerikaans schuldenplafond)
QE3 (derde fase van kwantitatieve verruiming die kan komen als de FED ten einde raad is)
austerity in plaats van bezuinigingen en soft patch in plaats van tijdelijke groeiafzwakking(weer zo'n akelig Anglicismes van vakidioten)

Tostrams vierjaarscyclus: Beurzen signaleren einde economische groei


[tweede deel titel is artikel in Telegraaf dat niet is goedgekeurd door club van optimisten; tussen vierkante haken hun commentaar]

AMSTERDAM -  Er gebeurt de laatste tijd nogal wat op de financiële markten. Op de meeste aandelenbeurzen zijn de lange stijgende trends gebroken. Bij ons is de AEX zelfs onder het 200-daags gemiddelde is gezakt. [het doodskruis is gevormd, maar dit werkt vaak niet als de groei in de VS aantrekt en er een ruim monetair beleid is] Daarnaast zijn diverse belangrijke grondstoffen uit hun lange termijn uptrend gezakt [nee, dit is gewone correctie grondstoffenprijzen zoals bij een soft patch met idiote angst voor oorlog in Midden Oosten hoort]. Hiertegenover staat dat bij de staatsleningen de dalende trends zijn gebroken, waarbij in sommige gevallen zelfs koopsignalen zijn opgetreden [wie nu Nederlandse staatsleningen koopt om er geld mee te verdienen is gek, tenzij Tostrams onverhoopt gelijk heeft en we richting recessie aan het gaan zijn; dit is mogelijk bij een instorting van Griekenland, Amerikaanse huizenmarkt, versnelde overheidsbezuinigingen, terugkeer van versnelde deleveraging particulier].

Wanneer we deze nieuwe ontwikkelingen afzetten tegen de grafiek van de vierjarige Businesscycle, dan zou dat [volgens methodiek Tostrams] het einde van een periode van economische groei signaleren. De Businesscycle voorspelt onverbloemd het einde van deze economische cyclus. We staan dus aan de vooravond van economische krimp.

De Businescycle heeft in de afgelopen 100 jaar elke nieuwe conjunctuurgolf perfect voorspeld [perfect...?]. De enig ruis zit af en toe in de timing. Want een neerwaartse draai in grondstoffen, vastgoed en aandelen houdt in dat we momenteel in de laatste fase van deze conjunctuurbarometer terecht komen, zeker wanneer dit wordt begeleid door een top in de rente. [na de huidige daling van de grondstoffenprijzen zet de lange stijgende trend van grondstoffenprijzen weer gewoon door; hogere rente is tegenwoordig een teken van kracht tenzij de rente duidelijk boven 5% uitkomt]

De fasen van de vierjaarscyclus volgens Tostrams:
Fase I
Aandelen, vastgoed en grondstoffen mijden
Posities in obligaties opbouwen
Fase II:
Posities in aandelen opbouwen, juiste sectoren kiezen
Posities in vastgoed opbouwen
Posities in obligaties uitbreiden
Grondstoffen mijden
Fase III:
Posities in aandelen en vastgoed uitbreiden
Posities in obligaties aanhouden, maar looptijden verkorten
Posities in grondstoffen opbouwen
Fase IV:
Posities in aandelen en vastgoed aanhouden
Posities in obligaties afbouwen
Posities in grondstoffen uitbreiden
Fase V:
Posities in aandelen en vastgoed afbouwen
Obligaties mijden
Posities in grondstoffen aanhouden
Fase VI:
Aandelen, vastgoed en obligaties mijden
Posities in grondstoffen afbouwen.

Let op: Bovenstaande keuzes zijn geïdealiseerd en vormen beslist geen dwingend beleggingsadvies. Wij adviseren nadrukkelijk om altijd contact op te nemen met uw beleggingsadviseur of vermogensbeheerder.
[nuttige waarschuwing]
[Tostrams heeft het de laatste jaren vaak bij het goede eind gehad, constateert ook de club van optimisten]

27 juni 2011

De aandelencyclus volgens GS in Europa iets onder normaal



Oppenheimer van Goldman Sachs vindt dat de aandelencyclus in Europa ongeveer gaat zoals het gemiddelde van de cyclus. Hij laat eerst de wanhoopfase zien waarin de koersen naar beneden gaan (winsten dalen en koerswinstverhoudingen ook, waardoor je een dreun in de koersen krijgt).

Na het dieptepunt komt de hoop terug. De winsten stijgen niet, maar de koerswinstverhoudingen schieten omhoog omdat men minder zwarte tijden ziet. Dit is het deel van de cyclus waarin de aandelenkoersen meestal het meeste stijgen.

Nu zitten we al een tijd in de groeifase, maar we zullen nog een tijdje in die fase zitten, want die duurt gemiddeld 33 maanden. De koerswinstverhoudingen verschrompelen, maar de winsten stijgen goed. Per saldo komen de koersen niet veel van hun plaats. D.w.z. je kunt alleen aardige ritjes maken als je op de onderkant van de koersrange koopt. Het plaatje van oppenheimer suggereert dat de slechte tijden van deze fase gemiddled rond deze tijd voorbij waren.

Daarna komt de optimismefase waarin winsten en koerswinstverhoudingen weer stijgen. Dat leidt uiteindelijk tot het hoogtepunt van de aandelenkoersen in de cyclus. Dat is nog een tijdje weg. Het risico is nu dus asymmetrisch de goede kant op: weinig kans op daling en een kans dat je zo maar in de optimismefase komt (daar is eigenlijk groei van minstens 3,5% in de VS nodig voor meerdere kwartalen).

De huidige cyclus is in Europa iets beneden gemiddeld, omdat de winsten in Europa niet zo mooi stijgen vanwege de dure, zo veel mogelijk overgewaardeerde euro, waarop zowel de ECB, de FED en vooral de Peoples Bank of China aansturen.

Olieprijs naar $70


Het bovenstaande plaatje van Strategas laat zien dat als de strategische oliereserve in de VS wordt aangebroken, de olieprijs een enorme smak maakt. Men geeft maar weinig olie vrij, maar men doet dit op tijden met enorme stress voor de olieprijs en het breekt kennelijk de rug van de olie-optimist.
Strategas ziet WTI naar $70 per vat dalen. Dat zou kunnen, maar stabilisatie rond $80 lijkt me ook kansrijk.

De daling die we de laatste tijd gezien hebben is in ieder geval genoeg voor flink lagere benzineprijzen en dat betekent dat het reële beschikbare inkomen weer duidelijk groeit en de zwakte van de consumptie zoals we in april en mei zagen voorbij is.

26 juni 2011

IPN: sector over pensioenakkoord

Het pensioenakkoord gaat een heleboel discussie losmaken in pensioenland.
De discussie richtte zich aanvankelijk vooral op het benadelen van de jongeren , het te snel uitdelen van de rijkdommen van de pensioenfondsen en verzet tegen je rijk rekenen via verwachte opbrensgten.
Het basisakkoord waarbij het bedrjfsleven niet meer hoeft bij te springen in voor het pensioenfondsen , niet in sommen ineens en niet via hogere premies, staat niet meer ter discussie, vreemd eigenlijk.

Tamminga stelt in het NRC dat het niet zo raar is dat men met andere rendementen wil werken voor de waarde van de verplichtingen. De rente is uitzonderlijk laag en is wel erg veel lager dan het gemiddelde rendement dat de afgelopen decennia is behaald (bijvoorbeeld 8,2% door PGGM sinds 1971). 5,5 of 6% is toch helemaal niet absurd om te veronderstellen als te behalen rendement door pensioenfondsen (bij de meeste huidige beleggingsportefeuilles) en dat is toch heel wat hoger dan de huidige marktrente van ongeveer 3,5%.

Er is begrijpelijke angst om vooruitlopend op rendementen van 5% of hoger nu al indexaties te gaan uitdelen. Dat bevoordeelt de gepensioneerden.
Maar gezien de prudentie van pensioenfondsbesturen zal men toch echt wel een behoorlijke risicobuffer blijven hanteren voordat men gaat indexeren.

Bij IPN had men een congres over het pensioenakkoord.

Enkele bevindingen van de pesnioenfondsbesturen:
Meer dan 80% van de aanwezigen onderschreef de stelling van Boender: “Beter een zacht akkoord dat besturen naar wens van hun stakeholders hard kunnen invullen, dan een hard akkoord waarin fondsbesturen geen beleidsruimte hebben om zachte elementen in te bouwen.”

De overgrote meerderheid steunde Theo Kocken van Cardano dat knoeien met de rekenrente (via verwachte opbrensgten) slecht is.
Dat gaat nog wel veranderen denk ik,als men ineens sinterklaas kan spelen en de ouderen weer blij kan maken met indexaties terwijl er ineens toch goede buffers berekend ijn met de nieuwe methode.

Frijns wil een splitsing maken tussen risicodraagkrachtigen (een mooie term) , die in FTK2 zouden moeten gaan zitten en de rest (de zekerheidsbehoeftigen) die onder het juk van FTK1 gebukt blijven. Dat betekent een keuze van de deelnemers, die niet per se gedwongen naar leeftijdscohorten hoeft te gaan. Er ontstaan dan combicontracten.

Guus Boender: “Gegeven het belang dat mensen hechten aan nominale zekerheid is het in de praktijk een groot risico dat pensioenbesturen met een zacht contract alsnog uit eigener beweging gaan derisken, en op het verkeerde moment.”
Dat is ook mijn grote angst: nu gaan veel te veel mensen voor zekerheid kiezen en je zult zien dat ze na enkele goede jaren overschakelen naar meer risico en dat dan net weer slechte beleggingstjden komen.
Overigens kreeg Bonder terecht tegengas uit de zaal: pensioenfondsbesturen gaan niet zo maar derisken, ze zien de resultaten van ALM-studies waarbij je kunt zien dat bij derisken de kans op indexatie achter de horizon verdwijnt. De meeste fondsen hebben een weloverwogen belegginsgbeleid en dat gooien ze niet ineens de afgrond in.

Voor jongeren is de keus voor extreme zekerheid op korte termijn niet erg logisch, die hoef je niet zo te dwingen voor een overstap richting FTK2.

zorgen over recessie stijgen snel in VS als groei < 2%


Het bovenstaande plaatje van Goldman Sachs laat zien dat de economische groei in de VS niet te lang laag moet blijven, anders stijgt de kans op een recessie snel. Het is het veiligste als de groei ongeveer 3 tot 4% is, dat is Goldilocks en hoort bij een ISM van ongeveer 55-60. Hogere economische groei was vroeger gevaarlijk, omdat de FED dan te zwaar kon ingrijpen.

De voorspelling nu is dat de groei terugkeert naar 3-4% en dat op jaarbasis ook in 2012 zou moeten blijven. In de tweede helft van 2011 moeten de investeringen (cash volop, aardigere banken en flinke belastingsubsidies) en autoverkopen (productie Japan na juli weer normaal) en lagere olie/benzineprijzen daar voor zorgen en in 2012 moet de huizenmarkt een beetje meewerken (productie nog steeds ver onder trend, maar wat minder onder trend in 2012).

De aandelenmarkt zet de laatste maanden echter steeds meer in op een laag blijvende groei, alhoewel afgelopen week niet volgens Goldman Sachs (Wavefront analyse). De groei in de afgelopen twee kwartalen was laag en als die niet verbetert, dan zit je zo maar in de gevarenzone van beneden 2%. De werkloosheid gaat dan oplopen en binnen de korste keren zit je op 0,3% hogere werkloosheid, na de Tweede Wereldoorlog altijd genoeg om een recesie te veroorzaken, al denken diverse grote banken ook deze keer dat de stijging van de werkloosheid (volgende week zal die wel weer iets stijgen) niet gaat leiden tot een recessie. Die angst voor gestegen werkloosheid en een groei van 2% zorgt voor angst op de beurzen. Voorlopig is deze nog lager dan in 2010, maar er is niet veel nodig om de angsten verder aan te wakkeren als Europa zo blijft knoeien met Griekenland.

Een en ander betekent dat de beurs pas echt omhoog kan, als de angst voor een groei kleiner dan 2% in de VS afneemt. Gezien de eenmalige problemen van de autoproductie en de tornado's en de enorme investeringssubsidies zal met flinke kans de angst dat de groei onder 2% blijft in de VS afnemen. Zo niet, dan moet ik me alsnog tot het evangelie van het Nieuwe Normaal bekeren.

Woody Brock (4):Woody’s beleggingsbeleid tot zijn 75ste

Het grote probleem van het hedendaagse beleggen is: er is geen risicovrije belegging meer. Staatsleningen verloren die status, niet alleen in de Europeriferie, maar overal. De nodige staten van de VS zijn eigenlijk failliet. TIPS hebben daarom hoofdsomrisico en zijn daardoor niet meer de ultieme bescherming tegen inflatie. Kinderen leren nu dat de staatsschuld het grootste Ponzischema aller tijden is.

Dat doet de beleggingsstrategie veranderen. Zijn ouders belegden al hun pensioengeld in municipality bonds, want dat was safe en het enige waarop je geen belasting hoefde te betalen en die was in die tijd heel hoog (70% op hoge inkomens).

Je moet de grote trends zien. In 1990 was dit de val van het communisme en in 2010 de val van staatsleningen als risicovrije belegging. 2010 is de opkomst van boze groepen als de Tea Party en Grieken die het niet langer nemen, uiterst ongelukkig zijn met het beleid van de staat.

Woody is daarom nu overgestapt van lange staatsleningen naar aandelen van veilige multinationals en dat denkt hij vol te houden tot zijn 75ste (d.w.z. ruim 10 jaar). Je moet nu gedekt zijn tegen zowel deflatie als inflatie en je moet enorm gediversifieerd zijn (want het zal in de nodige landen in de wereld niet goed gaan). Er moet een groeiende reële inkomensstroom zijn. Dat kan het beste met bedrijven met weinig schuld als Nestlé en Johnson & Johnson. Hij gelooft dus ook in het evangelie van Jeremy Grantham, de oprichter van GMO. Die 1,8 miljard nieuwe middenklassers in de wereld, van die trend profiteer je het meest door te beleggen in de veilige multinationals.

Dat is een plausibel verhaal, maar toch zijn die veilige multinationals niet geliefd (bijna niemand ziet iets in Johnson & Johnson, Nestlé, Microsoft; men blijft maar stellen dat je in cyclische sectoren moet beleggen; men wordt wel voorzichtiger met small caps al ziet men daar (terecht) op langere termijn meer winstgroei). De veilige multinationals met hun groot % verkopen in Opkomende Landen zijn daardoor te goedkoop geworden en geschikt als langetermijnbelegging (maar in tegenstelling tot wat er normaal gebeurt als je iets uitmaakt voor langetermijnbelegging kunnne de veilige multinationals ook op korte termijn een goede belegging zijn).

24 juni 2011

Club van optimisten ziet goed nieuws en hogere koersen

Het goede nieuws had vandaag de overhand, maar de beurzen gingen toch naar beneden in het Westen. De winstverwachtingen blijven goed, maar de angst om een nieuwe crisis wordt steeds groter. Men ontkent niet meer dat Griekenland failliet is, het besmettingsgevaar is groot, nu waren de Italiaanse kleine banken aan de beurt.
De afgelopen wken waren het vooral technische factoren zoals te veel puts, beren etc. die op een herstel wezen. Dat kwam er niet (alleen in China ziet het er nu beter uit). Nu beginnen aarzelend ook betere economische verhalen los te komen.
Dat moet uiteindelijk tot hogere koersen leiden.
Vandaag haden we:
1.De premier van China Wen Jiabao deed zijn best in de FT: we hebben inflatie onder de knie en China doet zijn best de groei in de wereld te helpen, daarbij meer denkend aan sociale verbeteringen, groene politiek
2.De Chinezen geven aan dat ze dicht bij de top van hun verhogingen van de reserve requirements ratio zitten. Nu is die 21,5 en boven 23 wordt als onwenselijk gezien.
3.Het Griekse drama wordt met wat meer kans weer wat uitgesteld.
4.Belangrijker: leiders in Europa beginnen duidelijk te maken dat men zich meer over hulp aan heel de periferie moet geven, de schuldenproblemen moet verminderen.
5.IEA deelt wat olie uit (minder dan 1 dag wereldolieproductie) om de terugval van de Libische productie goed te maken. Kennelijk wil men de olieprijs een verder zetje naar beneden geven om zo af te raken van de politieke risicopremie van de Jasmijnrevolutie. Maar de markt is bang dat als de extra voorraden uitgedeeld zijn, men nog kwetsbaarder is voor de grappen en grollen van de OPEC en dat houdt de prijsdaling weer tegen. Maar toch, IEA wordt gezien als een nieuw soort QE3
6.De IFO geeft geen krimp in Duitsland, die blijft op hosanna niveau en de groei in Duitsland zou dan boven 4% moeten zijn
7.In de VS is de repatriation bill voor winsten uit het buitenland een stuk waarschijnlijker geworden, maar nog steeds geeft men minder dan 50% kans hierop. Maar de voorstanders beginnen zich steeds luider te roeren en worden ook talrijker (farmacie, technologie, vakbonden, pusher senator Schumer krijgt minder tegenstand). Deze wet zou een sterke dollar en sterke beurs betekenen.
8.Wavefront growth omhoog. De beurs is deze week in aan het zetten op hogere economische groei volgens Goldman Sachs indicator. De beurs prijst overigens nog steeds veel te weinig economische groei in (2% voor VS).
9.Nieuwe orders in VS onverwacht sterk, met opwaartse herziening cijfers vorige maand (minder instorting).

Woody Brock (3): De nieuwe monetaire politiek van de FED


Het is niet de eerste keer dat Woody dit vertelde, maar het was een nieuwe verduidelijking. Net als Woody ben ik van mening dat het nieuwe beleid belangrijk is en dat de innovaties van de FED onderschat worden.

Het nieuwe monetaire beleid van de FED is een revolutie: er komt een controlemogelijkheid bij. Tot op heden kon je alleen maar de korte rente of de geldgroei controleren, maar niet beide. Via het nieuwe beleid van sturen van verwachtingen, quantitative easing inclusief rentevergoedingen op de vrije reserves kun je wel geldgroei en de korte rente beheersen.
De FED moet wel volkomen betrouwbaar geacht blijven worden. Het gaat om verandering van de beliefstructuren in de goede richting.
Amerika drukt geen geld maar de FED drukt vrije reserves voor banken (die met een hefboom van 10+ ingezet kunnen worden voor kredietverlening). De omvang van de balans van de FED en de vrije reserves voor de banken is daardoor veranderd van dodelijk saai tot het neusje van de zalm van het monetaire beleid.
Ik had zo mijn twijfels of de FED wel rijk genoeg is om die rente te betalen, maar Woody vond dat gezien de winstgevendheid van de FED (dat is tenslotte het bedrijf in de wereld dat het meeste winst maakt) onzin. Als banken echt rendabel kredieten denken uit te zetten, dan is al snel een hoge rentevergoeding van de FED nodig om banken van reuzekredietgroei af te houden. Bij een leverage van 10+ is kredieten verstrekken vaak aantrekkelijker dan een rentevergoeding op de reserves.
Omdat het in de VS bij de wet verboden is te werken met reserve ratio requirements (men zag dat als oneerlijke concurrentie van schaduwbanken met gewone banken, die en masse dreigden een soort GE Capital te worden), is het systeem met rentevergoedingen heel interessant en aantrekkelijk.
De nieuwe mogelijkheid brengt niet onmiddellijk een oplossing, omdat het aantal doelstellingen van de Amerikaanse centrale bank is gestegen van de oude twee (lage inflatie en werkloosheid) naar drie (crisismanagement is erbij gekomen).
Toch is het een belangrijk nieuw middel dat ingezet kan worden om crisissen te bezweren, de liquidity trap van Keynes kan hiermee enigszins omzeild worden.

23 juni 2011

Exposure CDS-en PIGS (Griekenland, Italië, Portugal, Ierland,Spanje)


De Grieken nemen het niet langer. De oppositie vindt dat het wel wat minder kan met die bezuinigingen. De belasting moet omlaag (vooral sociale premies voor bedrijfsleven), niet omhoog. De BTW moet weer omlaag. Anders is de groei te laag en betaalt men zeker niet terug.
Men schijnt te denken dat de Griekse overheid meer kan besteden als ze geen steun van het IMF/Europa krijgen, maar dat zal een flinke misrekening blijken.

Griekenland, de goden nemen het niet meer maar men moet niet te somber zijn: men is te bang voor de CDS markt.
De nominale exposure van CDS voor Griekse staatsleningen schijnt ongeveer $ 78 miljard te zijn volgens een artikel in de NYT (http://nyti.ms/kC7MOu). Verder garandeert Griekenland nog een slordige $ 44 miljard voor zijn bedrijfsleven volgens het artikel.

Woody Brock (2): Het controleprobleem van de euro




De VS begon ook niet met één valuta, maar de diverse deelstaten hadden hun eigen munt. Dat leidde al tot ruzies tussen Jefferson en zijn minister van financiën. Een centrale bank kwam er pas na de paniek van 1907 toen JP Morgan zich te zwakjes voelde in 1913 om de VS op eigen kracht overeind te houden.
Jackson had de algemene centrale bank die er van 1811-1837 dreigde te gaan ontstaan de nek omgedraaid. De monetaire en fiscale unie ging in de VS ook niet over rozen en het kostte wat tijd.
Men is het er nu wel over eens dat je een fiscale unie moet hebben om de problemen op te lossen in Europa, maar wat die fiscale unie precies moet zijn, dat weet niemand.

Volgens Tinbergen moet je een stuurmiddel meer hebben dan je doelvariabelen. In de situatie van voor de euro werd aan die voorwaarde voldaan, daarna niet meer (men is niet meer de baas over de valuta, de rente en de geldgroei).
Dat opgeven van de controle gaat alleen maar goed als de economische groei tussen de landen in de muntunie heel erg met elkaar correleert: dan wil men hetzelfde monetaire beleid, valutabeleid.

Het overzicht van de correlaties van de groei in de Eurozone laat zien dat de correlatie met Frankrijk over het algemeen voldoende hoog is, maar die met Duitsland is in de Europeriferie te laag. Woody zei dat je eigenlijk een correlatie van 0,85 nodig hebt voor een muntunie als de euro. Curieus is dat Finland eigenlijk ook een te lage correlatie heeft om deel uit te maken van de euro. De correlaties laten zien dat Italië prima in de euro past, maar dat Griekenland, Ierland en in mindere mate Portugal niet in de euro thuishoren. Voor Spanje is het van groot belang of Frankrijk dan wel Duitsland de toon zet. Samen met Frankrijk monetair beleid lijkt aantrekkelijk voor Spanje. Een en ander (inclusief de te hoge tekorten op de overheidsbegroting) geeft eigenlijk ook aan dat Frankrijk niet zo veel sterker is dan Italië.

Woody zei dat Californië er ook over gedacht had onafhankelijk te worden van de VS, maar dat ze hiervan afzagen vanwege de Koude Oorlog en de problemen die opbouw van eigen defensieapparaat met zich meebrengen (MAD, mutual assured destruction volhouden is prijzig zo ondervond de CCCP). Dit kan ook een reden zijn waarom de Eurozone bij elkaar blijft: alleen ben je te onbetekenend.