Italië nam rode lantaarn over van Japan en het VK wint niet langer goud.
In het tweede kwartaal groeide de VS met 0,4%, Japan met 0,3%, het VK kromp met -0,7% en Italië -0,7%
Vandaag waren er veel cijfers van diverse Europese landen.
Duitsland was koploper met 0,3%
Dan Nederland +0,2% (from Russia with love; export nar Rusland explodeerde)
(kwartaalcijfers, niet geannualiseerd)
plaatje van SocGen
Achtergrond bij Beleggen op de golven Waar zijn we op de golven? Waarom gaan de aandelenkoersen al lang zo veel omhoog? N.B. dit blog is à titre personnel en hoeft de visie van BMO Global asset Management niet weer te geven
14 augustus 2012
opbrengst aandelen komende jaren hoog BMO Belski
Ik heb zo waar een medestander dat aandelen het de komende jaren goed gaan doen. Er is een Albanese meerderheid van goeroes en deskundigen, vaak tig maal tig keer zo rijk als ik die zeker weten dat we nog een soort klap op de beurs verdienen. We hebben nu iets gehad als 1965-1974 en we hebben nu 1980-1982 voor de boeg. Daarna zijn aandelen pas weer goedkoop genoeg voor belegging.
Belski vindt de trend van de tienjaars opbrengsten van aandelen heel erg degelijk, persistent. Als het eenmaal verbetert is er geen weg meer terug voor aandelen en is de constante van Siegel van 7% reële opbrengsten per jaar te conservatief.
Beurs hangt vaak wel af van groei BNP
Van tijd tot tijd krijg je weer die verhalen dat er geen verband is tussen beurzen en de groei van het BNP en voor zo ver er een verband is, dan is het negatief.
Het plaatje hierboven laat het verband zien tussen de stijging op jaarbasis van de S&P500 en de groei van het BNP in de VS.
Inker http://www.businessinsider.com/benjamin-inker-on-stock-market-returns-2012-8 zit daardoor op het volgens mij verkeerde spoor dat je niet naar de groei van het BNP moet kijken (Daalder formuleert dat heel wat voorzichtiger: BNP zegt niet altijd wat over beurzen en dat is wel waar).
Je kunt op basis van het BNP al heel wat zeggen over Amerikaanse aandelen, maar als je waardering toevoegt, wordt het verband sterker.
D.w.z. als de groei boven 1% ligt en de waardering onder 15 dan voorspelt het model een koersstijging voor de S&P500 (R2 76%).
Nu was er een behoorlijke afwijking door de Eurocrisis, waardoor men een PE van 15 veel te hoog vond. Niets vergankelijker dan de belegger, want half augustus steeg de S&P ten opzichte van half mei (halverwege tweede kwartaal, het laatste punt op de grafiek) met 6%. De PE is nog steeds maar 12,5 op basis van de consensuswinst een jaar vooruit, dus de beurs kan nog verder stijgen bij een BNP groei van 2% in de VS (eerste kwartaal 2013 lager; dat is ingetekend)..
Het plaatje hierboven laat het verband zien tussen de stijging op jaarbasis van de S&P500 en de groei van het BNP in de VS.
Dat vertelt heel andere koek. Het verband tussen economische groei (hier niet per hoofd genomen) en beurzen in o.a. de VS was sterk de laatste jaren: R2 53% sinds 1995, de laatste jaren is het verband het zelfs sterker (echt, de lage groei van het BNP (veroorzaakt door van alles en nog wat) is het grote probleem van de aandelenbeurs de laatste jaren; na 2000 zat men ook enkele jaren met te hoge waarderingen in de maag; voor 1995 tobde men over inflatie (ja, beleggers zijn rare jongens, wie maakt zich tegenwoordig nog echt druk over inflatie, deflatie daar is men bang voor)).
Over een periode van 100 jaar was het verband zwak, maar de laatste 20 jaar is het verband sterk. Nu hanteert u als belegger natuurlijk veel meer die 100-jaar horizon dan die 20-jaar horizon, dus vergeet dit verhaal maar. De geleerden hebben uitgemaakt dat er een licht negatief verband is tussen groei en beurskoersen en dat dit even een jaar of twintig flink andersom is, dat moet u voor lief nemen.
Zie http://daalder.posterous.com/best-links-of-the-web-12-08-13-nr-598 via plaatje Dimson, Marsh en Staunton c.s. met hun schat aan gegevens sinds 1900 via link met Business Insider.
Het verband was negatief (R2 13%) in de 20ste eeuw. Ook na 1980 is dat zo gemiddeld. In de jaren tot 1995 ging hoge groei samen met te hoge inflatie en ingrijpen door de FED , waardoor hoge groei vaak niet zo geweldig was voor beurzen.Inker http://www.businessinsider.com/benjamin-inker-on-stock-market-returns-2012-8 zit daardoor op het volgens mij verkeerde spoor dat je niet naar de groei van het BNP moet kijken (Daalder formuleert dat heel wat voorzichtiger: BNP zegt niet altijd wat over beurzen en dat is wel waar).
Je kunt op basis van het BNP al heel wat zeggen over Amerikaanse aandelen, maar als je waardering toevoegt, wordt het verband sterker.
Model is 7,8* (BNP groei VS-1%)-2,56*(PE-15)
D.w.z. als de groei boven 1% ligt en de waardering onder 15 dan voorspelt het model een koersstijging voor de S&P500 (R2 76%).
Nu was er een behoorlijke afwijking door de Eurocrisis, waardoor men een PE van 15 veel te hoog vond. Niets vergankelijker dan de belegger, want half augustus steeg de S&P ten opzichte van half mei (halverwege tweede kwartaal, het laatste punt op de grafiek) met 6%. De PE is nog steeds maar 12,5 op basis van de consensuswinst een jaar vooruit, dus de beurs kan nog verder stijgen bij een BNP groei van 2% in de VS (eerste kwartaal 2013 lager; dat is ingetekend)..
12 augustus 2012
Samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week
Er was de afgelopen week maar heel weinig economisch nieuws, alleen uit China kwam van alles, maar dat viel iets tegen. De markt was er niet van onder de indruk want slecht nieuws is nu ook goed nieuws, want daardoor moeten centrale banken en overheden over de brug komen met meer stimulering. In China gaat men snel de rente verlagen en de reserve requirement rate ook in de nodige stappen.
De Citigroup Economic Surprise Index voor de VS stijgt nu echt duidelijk. Dat betekent dat we nu rond het maximum van het slechte economische nieuws zitten.
De Citigroup Economic Surprise Index voor de VS stijgt nu echt duidelijk. Dat betekent dat we nu rond het maximum van het slechte economische nieuws zitten.
Het handelstekort van de VS nam af door betere export (zelfs naar Europa). In Europa stegen de handelsoverschotten van o.a. Duitsland en Italië.
Initial claims voor werkloosheid verbeterden in de VS, er kwamen meer vacatures. De groothandelsvoorraden namen iets af in de VS en dat is gunstig voor de groei in het derde kwartaal.
Arbeidskosten per eenheid product stegen een wat meer normale 1,7% in de VS na de hoge 5,6% in het eerste kwartaal op grond van nu een betere productiviteitsstijging.
goed nieuws afgelopen week
De hooprally werd vorige week gevoed door meer verzinsels
over wat centrale banken allemaal aan leuke dingen zouden doen, terwijl
Griekenland een paar miljard toegeschoven kreeg om leningen te kunnen aflossen
half augustus. De yield curves in Spanje en Italië bleven ultra steil en op
zich is dat goed nieuws, een voorbode van betere tijden.
(hierboven de tienjaarsrente minus de tweejaars rente in
Amerika (zwart), Spanje (rood) en Italië (groen), je ziet een enorme
verschuiving sinds Draghi zijn fameuze woorden uitsprak dat de ECB heel wat
meer vermag dan men denkt).
De zorgen over de Eurocrisis zijn overdreven: net als altijd volgens Benderly leidden dit soort zorgen tot een te lage ISM exports (vgl Azië crisis 1998), terwijl de werkelijke export helemaal niet zo slecht gaat, zelfs die naar Europa steeg. Terwijl de dollar flink in waarde is gestegen, de groei in Amerika hoger is dan in de rest van het Westen, verbeterde het handelstekort toch via betere export afgelopen maand.
De handelsoverschotten in de Eurozone beginnen behoorlijk toe te nemen door de zwakke euro, niet alleen in Duitsland, maar ook in Italië vorige week. Dat maakt de schulden in de eurozone beter intern financierbaar.
De cijfers hierboven laten zien dat de PIGS aan concurrentiekracht aan het winnen zijn (inclusief het Oost Europese probleemkind Hongarije), ook op Duitsland.
Initial claims voor werkloosheid zitten zo ongeveer op
het laagste punt van het jaar, een teken
dat het beter kan gaan met de groei van de werkloosheid (ook de hogere Jolts
job openings wijzen hierop) en de ISM
De cijfers in China waren niet zo best, maar geldgroei
verbeterde (kredietgroei niet), inflatie daalde (goed voor het reële inkomen)
en de yuan wordt weer sterker tegen de dollar. Het vertrouwen komt langzaam
weer terug in China.
Al die verhalen dat er zo waanzinnig veel geïnvesteerd
wordt in diverse buitenprovincies is goed nieuws: daardoor groeien de
investeringen toch behoorlijk, worden de inkomensonevenwichtigheden met de kust
minder.
Hatzius, de meest gezaghebbende voorspeller voor de groei in de VS, begint iets minder druilerig te doen over de
groei in de VS, een kleine versnelling is mogelijk: Q3 2,2% ipv 2%
In heel veel landen buiten de Eurozone beginnen de autoverkopen na een zwakke eerste helft van het jaar weer behoorlijk aan te trekken, soms geholpen door de fiscus (Brazilië, dit gaat leiden tot weer een normale BRIC groei in Q3 aldaar). Dat leidt meestal de hele retail sales en economie omhoog.
De hogere voedselprijzen door de droogte in de VS en Rusland worden voor een deel goed gemaakt door overvloedige oogst van rijst etc. in en rond China.
fiscal cliff
Het eerste plaatje laat een beetje zien wat er zoal aan Bush-belastingverlagingen afloopt. Alles bij elkaar zonder reparatie is dat ongeveer 3,5-4%, genoeg voor een recessie in 2013 in de VS.
dan hieronder de serie plaatjes van Goldman Sachs.
Het plaatje linksboven is het belangrijkste. De dikke lijn is de vermoedelijke uitkomst. Niets doen is de onderste lijn en dat heeft volgens brokers ongeveer 10-20% kans.
Hieronder de agenda van de schermutselingen hierover van Morgan Stanley
De fiscal cliff wordt niet gerepareerd voor de verkiezingen en daarna is eigenlijk te weinig tijd voor een snelle reparatie. Het eerste kwartaal van 2013 zou hierdoor wel eens zwak kunnen zijn.
dan hieronder de serie plaatjes van Goldman Sachs.
Het plaatje linksboven is het belangrijkste. De dikke lijn is de vermoedelijke uitkomst. Niets doen is de onderste lijn en dat heeft volgens brokers ongeveer 10-20% kans.
Hieronder de agenda van de schermutselingen hierover van Morgan Stanley
De fiscal cliff wordt niet gerepareerd voor de verkiezingen en daarna is eigenlijk te weinig tijd voor een snelle reparatie. Het eerste kwartaal van 2013 zou hierdoor wel eens zwak kunnen zijn.
11 augustus 2012
Paul Ryan maakt economie inzet verkiezingen
Romney heeft zijn vicepresidentskandidaat geopenbaard. Hij koos niet voor Rubio, een lieveling van de tea party die Florida zou moeten binden. Romney koos toch voor Paul Ryan, de man die in het congres de bezuinigingen moest regelen voor de republikeinen. Men dacht dat Romney iemand anders zou kiezen, omdat Ryan te belangrijk was om de bezuinigingen door het congres te loodsen.
De laatste weken gaat het goed met de kansen van Obama, maar hij is nog lang niet binnen. Normaal wordt je alleen maar herkozen met een approval rating van boven de 50% en dat lukt Obama niet. Daarvoor moet de werkloosheid dalen van 8,3% nu tot onder 7,5% in november.
Obama heeft het geluk dat Romney nog minder goedgekeurd wordt.
Een en ander kan gemakkelijk veranderen. het blijft een nek aan nek race, omdat het niet goed gaat met de economie in Amerika. Net als na 1945 leidt dit voortdurend tot wisselingen in de kiezersgunst.
De republikeinen zijn in het voordeel in het spenderen van gelden voor propaganda, meer dan in 2008. Na het verdelen van de gunsten over nog meer conservatieve kandiadten dan Romney concentreren de Super Pacs nu al hun dollars op Romney en dat gaat helpen. Obama hoort de verkiezingente verliezen op basis van de economische omstandigheden. De werkloosheid is te hoog, het verkiezingsvertrouwen is te laag, geen president is op zo'n slechte score herkozen.
Obama heeft alleen een kans, omdat Romney niet populair is. Als de S&P500 verder stijgt dan gaat het goed met het consumentenvertrouwen en wordt Obama herkozen. Als de S&P500 niet stijgt, dan heeft Romney de beste kansen. Dan kiest de marginale kiezer op basis van de economie en de marginale kiezer denkt dan net als Reagan al zei: hebt u het nu beter dan vier jaar geleden of zoals Clinton riep: it is the economy stupid.
Het blijft spannend, Romney heeft nog steeds een goede kans Obama te verslaan. Europa heeft de doorslaggevende invloed: als Geithner op Sylt Schaüble niet heeft overgehaald iets groots te doen in de eurocrisis, dan kan Obama inpakken, want dan gaat de S&P500 niet genoeg omhoog om het consumentenvertrouwen op te krikken..
De laatste weken gaat het goed met de kansen van Obama, maar hij is nog lang niet binnen. Normaal wordt je alleen maar herkozen met een approval rating van boven de 50% en dat lukt Obama niet. Daarvoor moet de werkloosheid dalen van 8,3% nu tot onder 7,5% in november.
Obama heeft het geluk dat Romney nog minder goedgekeurd wordt.
Een en ander kan gemakkelijk veranderen. het blijft een nek aan nek race, omdat het niet goed gaat met de economie in Amerika. Net als na 1945 leidt dit voortdurend tot wisselingen in de kiezersgunst.
De republikeinen zijn in het voordeel in het spenderen van gelden voor propaganda, meer dan in 2008. Na het verdelen van de gunsten over nog meer conservatieve kandiadten dan Romney concentreren de Super Pacs nu al hun dollars op Romney en dat gaat helpen. Obama hoort de verkiezingente verliezen op basis van de economische omstandigheden. De werkloosheid is te hoog, het verkiezingsvertrouwen is te laag, geen president is op zo'n slechte score herkozen.
Obama heeft alleen een kans, omdat Romney niet populair is. Als de S&P500 verder stijgt dan gaat het goed met het consumentenvertrouwen en wordt Obama herkozen. Als de S&P500 niet stijgt, dan heeft Romney de beste kansen. Dan kiest de marginale kiezer op basis van de economie en de marginale kiezer denkt dan net als Reagan al zei: hebt u het nu beter dan vier jaar geleden of zoals Clinton riep: it is the economy stupid.
Het blijft spannend, Romney heeft nog steeds een goede kans Obama te verslaan. Europa heeft de doorslaggevende invloed: als Geithner op Sylt Schaüble niet heeft overgehaald iets groots te doen in de eurocrisis, dan kan Obama inpakken, want dan gaat de S&P500 niet genoeg omhoog om het consumentenvertrouwen op te krikken..
bierpariteit verklaart eurocrisis
Weer een plaatje dat de enorme concurrentiekracht van Duitsland in Europa aantoont: de zwarte lijn van de relatieve bierprijzen. In het blauw Griekenland, reddeloos verloren zoals te zien is, de Ieren zoals gebruikelijk in het groen zijn weer op de goede weg en ook de Italianen in oranje zijn te duur, met de Spanjaarden in het rood ook nog niet op de goede weg.
Via business insider en IEX Kamp deze variant op de Big Mac koopkracht, uitgewerkt door de FED van St Louis, de meeste conservatieve FED bank met de beste economische plaatjes.
Griekenland prijst zich uit de markt, Ierland vindt weer
aansluiting bij Duitsland
10 augustus 2012
Waarom stijgen de beurzen zo veel, terwijl de vooruitzichten nog zwarter dan zwart zijn
Ahend Jan Kamp van IEX
signaleert dat (en terecht contrair), als hij CNBC aanhaalt: Traders
Watch to See If 'Most Hated Rally'
Can Get Lift Off From 1,400:
- De macro data uit de VS zijn slecht
- Alles wijst op een zwakkere wereldeconomie
- De fiscal cliff in Amerika die het vertrouwen en groei gaat wegmaaien in de VS
- Europa lijkt verloren, het pad van Afrika 20ste eeuw in te slaan.
We zitten gewoon keurig
in het midden qua winststijging, helemaal niet extreme veel of weinig en dat
leverde in het verleden de beste beurzen op. Het is helemaal niet erg dat er
volgend jaar geen 12% winstgroei komt (overigens een heel gemiddeld cijfer voor
een verwachte winstgroei; in de meeste jaren wordt na het optimistische begin
flink wat van de cijfers afgeschaafd, dat het dit jaar ook gebeurt is eigenlijk
geen nieuws (als het niet gebeurt, dat is nieuws)). We verwachten immers als
belegger helemaal geen 12% koersstijging op lange termijn, ook al fabriceren
heel wat analisten zo’n cijfer. Via Bill
Gross, Arnott etc worden we er voortdurend op gewezen dat in de huidige
omstandigheden 2% al heel mooi zou zijn. 5% zou al prachtig zijn, omdat je ook
nog dividend krijgt. Waarderingen zijn niet afgestemd op 5%, maar op minder.
Dus als de gemiddelde belegger echt gaat denken aan torenhoge winststijgingen
van 5% per jaar en dat verdisconteren, dan stijgen de koersen nog veel harder.
En gaat het zo slecht met
de macro? De economic surprises zijn minder aan het tegenvallen (vooral in
China en de VS), zoals ook hoort als de olieprijzen wat stoom hebben afgeblazen
Plaatjes van Shore
Capital UK en de verwijzingen naar hun bronnen
Koersen gaan omhoog omdat het beter gaat dan verwacht. het gaat slecht, terwijl men denkt dat het erg slecht gaat, de recessie in Europa nooit op zal houden. Dus valt een en ander mee.
Zo goed gaat het nu ook weer niet, daarom houdt de stijging misschien betrekkelijk snel op.
9 augustus 2012
Kredietcrisis vijf jaar oud, lang leve het Nieuwe Normaal
9 augustus 2007 eindigde de zorgeloze tijd van steeds meer schulden maken om steeds meer te kunnen consumeren en om een nog groter huis te kopen in de VS.
Het Minsky Moment trad op, zoals The Economist aangaf (the global crisis, Japanes lessons; http://www.economist.com/node/21559952 ):
BNP Paribas moest op 9 augustus grote verliezen op rommelhypotheken (subprime mortgages) onderkennen en de ECB moest even een noodkrediet van € 95 miljard (toen een enorm bedrag, tijden veranderen) de markt inpompen.
De Amerikaanse huizenmarkt had getopt in 2006 en augustus 2007 begon het wel erg duidelijk te worden dat de huizenbubbel was doorgeprikt en de problemen lang zouden aanhouden op de huizenmarkt. Maar erg leken ze niet, Bernanke dacht dat het subprimeprobleem met $ 50 miljard verlies wel opgelost zou zijn.
De tijd was begonnen dat er geen prijzen meer afgegeven werden voor credits. Dat leidde tot een eindeloze val van de waarde. Liquiditeit was plotseling weg en het werd steeds erger.
Net toen bedrijven de smaak van het lenen te pakken hadden gekregen in 2007 droogde het aanbod totaal op en zelfs nu nog lossen ze nog steeds af, zij het wat minder nijver dan in 2010.
MEW, Mortgage Equity Withdrawal, het voortdurend verhogen van de hypotheek om te kunnen consumeren of kleine investeringen te doen voor de kleine zelfstandige/ ondernemer, sloeg om van idioot groot positief in 2004-2007 naar idioot negatief in 2010[gelukkig kun je nu er redelijkheidhalve van uitgaan dat MEW minder negatief wordt en straks (2013? 2014?) zelfs redelijk positief gaat worden].
Het einde van de lage rentes (Rogoff)
De rente is nu al ruim 30 jaar aan het dalen. Al heel lang roept men dat de rente echt niet lager kan en daarna daalde rente gewoon verder. Recentelijk zijn rentes tot vijf jaar aan toe (Zwitserland) negatief geworden. Men is de moed op aan het geven dat rentes behoorlijk kunnen stijgen.
De daling sinds 1981 is tamelijk symmetrisch ten opzichte van de stijging na 1950. In vorige lange golven was er wel vaker een langdurige stijging (na 1950 bijvoorbeeld!) na ongeveer 30 jaar daling. De reële rente is negatief geworden, iets dat meestal alleen bij hoge inflatie gebeurt. In dat opzicht wijkt de lage rente van nu af van een normaal deflatiescenario à la Japan, waar de reële rente positief bleef.
Kenneth Rogoff, de uitvinder van het Nieuwe normaal van deleveraging en daardoor langdurig lage groei waarschuwt tegen het geloof dat de rentes erg lang zo laag kunnen blijven als ze nu zijn. Dat doet hij niet op basis van lange golven. De rente is nu zo extreem laag vanwege een overvloed aan besparingen (vooral in Emerging Markets), een excessieve onzekerheid en geloofwaardige beloftes van centrale banken dat ze de korte rente langdurig rond 0% zullen houden. Die situatie kan nog enige tijd (zelfs jaren, zo leert Japan) voortduren, maar de huidige situatie is onstabiel.
De overvloed aan besparingen neemt af door vergrijzing, nu al een probleem in Japan en Duitsland, maar straks ook in o.a. China. De onzekerheid wordt minder op zeker moment, in ieder geval minderextreem. Er zullen presidenten van centrale banken benoemd worden die een geloofwaardige opjager van inflatieverwachtingen zijn [zo denken we dat de aartsduif Janet Yellen hoge ogen gooit Bernanke op te volgen en ook in Japan vindt men hogere inflatie een must, getuige de komende verhogingen van de BTW].
Op zeker moment [een Minsky moment] zal men zich daarom realiseren dat de huidige lage rente niet meer houdbaar is, de centrale banken de korte rente niet dicht bij 0 kunnen blijven houden en dat moment zou wel eens opmerkelijk snel kunnen komen denkt Rogoff (FD 8 augustus 2012: How long for low rates? http://fd.nl/economie-politiek/columns/opinion-leaders/390836-1208/how-long-for-low-rates)
Wanneer komt dat Minsky Moment? Dat is moeilijk voorspelbaar (2014? 2015? 2018?), maar dat het komt, is haast onvermijdelijk. Of er dan een enorme rentestijging komt is ook niet zo duidelijk. De rente bleef heel lang laag rond 1950 en tot 1965 was de rentestijging betrekkelijk gematigd, niet harder dan nu wordt ingeprijsd in de rentecurve (d.w.z. zo kansrijk is het nu ook weer niet voor een pensioenfonds om nu al op stijgende rentes te gokken). Als men echt inflationistas gaat benoemen, dan kan het wel harder gaan, want dan worden de inflatieverwachtingen onbeteugelbaar, zo leerden we in Nederland tot onze schade en schande toen De Galan plechtig beloofde dat 4% inflatie geen kwaad kon en toen we dat kwaad hadden de inflatieverwachtingen hun veilige anker hadden verloren en Nederland zich bij de stagflatielanden voegde.
De daling sinds 1981 is tamelijk symmetrisch ten opzichte van de stijging na 1950. In vorige lange golven was er wel vaker een langdurige stijging (na 1950 bijvoorbeeld!) na ongeveer 30 jaar daling. De reële rente is negatief geworden, iets dat meestal alleen bij hoge inflatie gebeurt. In dat opzicht wijkt de lage rente van nu af van een normaal deflatiescenario à la Japan, waar de reële rente positief bleef.
Kenneth Rogoff, de uitvinder van het Nieuwe normaal van deleveraging en daardoor langdurig lage groei waarschuwt tegen het geloof dat de rentes erg lang zo laag kunnen blijven als ze nu zijn. Dat doet hij niet op basis van lange golven. De rente is nu zo extreem laag vanwege een overvloed aan besparingen (vooral in Emerging Markets), een excessieve onzekerheid en geloofwaardige beloftes van centrale banken dat ze de korte rente langdurig rond 0% zullen houden. Die situatie kan nog enige tijd (zelfs jaren, zo leert Japan) voortduren, maar de huidige situatie is onstabiel.
De overvloed aan besparingen neemt af door vergrijzing, nu al een probleem in Japan en Duitsland, maar straks ook in o.a. China. De onzekerheid wordt minder op zeker moment, in ieder geval minderextreem. Er zullen presidenten van centrale banken benoemd worden die een geloofwaardige opjager van inflatieverwachtingen zijn [zo denken we dat de aartsduif Janet Yellen hoge ogen gooit Bernanke op te volgen en ook in Japan vindt men hogere inflatie een must, getuige de komende verhogingen van de BTW].
Op zeker moment [een Minsky moment] zal men zich daarom realiseren dat de huidige lage rente niet meer houdbaar is, de centrale banken de korte rente niet dicht bij 0 kunnen blijven houden en dat moment zou wel eens opmerkelijk snel kunnen komen denkt Rogoff (FD 8 augustus 2012: How long for low rates? http://fd.nl/economie-politiek/columns/opinion-leaders/390836-1208/how-long-for-low-rates)
Wanneer komt dat Minsky Moment? Dat is moeilijk voorspelbaar (2014? 2015? 2018?), maar dat het komt, is haast onvermijdelijk. Of er dan een enorme rentestijging komt is ook niet zo duidelijk. De rente bleef heel lang laag rond 1950 en tot 1965 was de rentestijging betrekkelijk gematigd, niet harder dan nu wordt ingeprijsd in de rentecurve (d.w.z. zo kansrijk is het nu ook weer niet voor een pensioenfonds om nu al op stijgende rentes te gokken). Als men echt inflationistas gaat benoemen, dan kan het wel harder gaan, want dan worden de inflatieverwachtingen onbeteugelbaar, zo leerden we in Nederland tot onze schade en schande toen De Galan plechtig beloofde dat 4% inflatie geen kwaad kon en toen we dat kwaad hadden de inflatieverwachtingen hun veilige anker hadden verloren en Nederland zich bij de stagflatielanden voegde.
huizenmarkt VS in herstel
Corelogic laat een aarzelend herstel van de huizenprijzen zien.
De stijging is zowel voor normale als distressed verkopen
Prijsstijging per staat. De droogtestaten hebben vaak nog daling.
Voorraden gaan flink omlaag. De huizenmarkt herstelt overduidelijk.
De stijging is zowel voor normale als distressed verkopen
Prijsstijging per staat. De droogtestaten hebben vaak nog daling.
Voorraden gaan flink omlaag. De huizenmarkt herstelt overduidelijk.
8 augustus 2012
Changsha investeringsbubbel voor herstel groei China
In de arme binnenlanden van China ligt het dorpje Changsha waar Mao is opgegroeid. Plotseling is het de gemeente in de bol geslagen qua investerinsgplannen. Na een niet geringe 350 miljard yuan inde afgelopen jaren heeft men nu plannen ingediend voor 830 miljard yuan (bijna 100 miljard euro). Dat is 150% van het BNP, nog wat meer dan de 48% die in China normaal is.
De FT (hier plaatje) raakt er maar niet over uitgepraat. Men voegde er vandaag nog de verliezen van de vijf grootste staatsbanken aan toe op slechte leningen, uiteraard geen geringe bedragen maar relatief van het BNP bedragen waar men vlak na Mao alleen maar van kon dromen, zo laag.
De plannen van Changsha passen prima in het beleid het binnenland qua inkomen bij te laten trekken bij de rijke kustprovincies. 3 keer zo veel voor zo'n stad als Changsha dan gemiddeld lijkt dan af en toe nodig. Als het echt een speerpunt is van je beleid als overheid, dan verwacht je al snel 2* en met een extra Mao-premie zit je dan al snel op 3*.
Het toont wel aan dat China nog lang niet is uitgeïnvesteerd, nog lang niet af qua infrastructuur. Het binnenland van China is groot, daar kun je nog heel wat poen kwijt. Er is weinig twijfel dat deze investeringen in het binnenland groot genoeg kunnen zijn om een groei van 7,5% voor China te voorschijn te toveren.
Changsha heeft slechts twee metrolijnnen. Niet slecht voor zo'n onbekend provinciestadje denkt u misschien, maar zo klein is Changsha niet, het heeft meer dan 7 miljoen inwoners.
De FT (hier plaatje) raakt er maar niet over uitgepraat. Men voegde er vandaag nog de verliezen van de vijf grootste staatsbanken aan toe op slechte leningen, uiteraard geen geringe bedragen maar relatief van het BNP bedragen waar men vlak na Mao alleen maar van kon dromen, zo laag.
De plannen van Changsha passen prima in het beleid het binnenland qua inkomen bij te laten trekken bij de rijke kustprovincies. 3 keer zo veel voor zo'n stad als Changsha dan gemiddeld lijkt dan af en toe nodig. Als het echt een speerpunt is van je beleid als overheid, dan verwacht je al snel 2* en met een extra Mao-premie zit je dan al snel op 3*.
Het toont wel aan dat China nog lang niet is uitgeïnvesteerd, nog lang niet af qua infrastructuur. Het binnenland van China is groot, daar kun je nog heel wat poen kwijt. Er is weinig twijfel dat deze investeringen in het binnenland groot genoeg kunnen zijn om een groei van 7,5% voor China te voorschijn te toveren.
Changsha heeft slechts twee metrolijnnen. Niet slecht voor zo'n onbekend provinciestadje denkt u misschien, maar zo klein is Changsha niet, het heeft meer dan 7 miljoen inwoners.
Update Kondratieffgolf
Optimistische kaart: S&P500 gecorrigeerd voor inflatie op logaritmische schaal
Sinds december 2009 (publicatie boek met kaart en rode pijlen) zien we dat de S&P redelijk de rode pijl volgt, iets meer eronder ligt dan erboven.
Vierjaarscyclus: tot GH aanbreekt blijven we er iets onder zitten, Bij punt H moeten we boven de rode lijn zitten.
Pessimistische kaart, S&P500 gecorrigeerd voor inflatie op logaritmische schaal
We zitten dicht bij het punt waarbij de houdbaarheid van de pessimistische kaart in het
JP Morgans gedachten (niet gecorrigeerd voor inflatie). Om de 15-20 jaar trekt het weer aan. We zitten nu pas op de lijn door de hoogtepunten van 1906 en 1965 getrokken.
Men geeft drie periodes aan van langdurig niet stijgende koersen:
1937-1949 overheidsbezuinigingen/ extreme expansie, oorlogsinspanningen, inflatie
1966-1982 loonstijgingen boven productiviteit, inflatieschok, correctie te hoge waarderingen, oliecrisis
2000-2009/12 correctie te hoge waarderingen, schuldcorrectie kredietcrisis, extreme expansie overheidsuitgaven
Er is veel twijfel aan het stijgingstempo van de structurele trend. Die zou nu bijna 0 moeten zijn volgens de meerderheid van de commentators van JPM's plaatje. Ter Veer en ik zien juist een versnelling door de hogere groei in de wereld (Emerging Markets groeien als kool, alleen China is binnenkort groter dan West Europa in zijn geheel) en door structureel hogere productiviteitsstijging sinds 1995 door ICT Revolutie. Winststijging zal hoog zijn omdat bedrijven sterk staan en werknemers zwak.
Sinds december 2009 (publicatie boek met kaart en rode pijlen) zien we dat de S&P redelijk de rode pijl volgt, iets meer eronder ligt dan erboven.
Vierjaarscyclus: tot GH aanbreekt blijven we er iets onder zitten, Bij punt H moeten we boven de rode lijn zitten.
Pessimistische kaart, S&P500 gecorrigeerd voor inflatie op logaritmische schaal
We zitten dicht bij het punt waarbij de houdbaarheid van de pessimistische kaart in het
gedrang komt.
Zelfs als de optimistische kaart het meest juist is, zoals tot op heden het
geval lijkt voor de
S&P500, dan kan een nieuwe correctie (die zien we de
laatste jaren zo vaak) het geloof in de pessimistische kaart weer doen opleven.
JP Morgans gedachten (niet gecorrigeerd voor inflatie). Om de 15-20 jaar trekt het weer aan. We zitten nu pas op de lijn door de hoogtepunten van 1906 en 1965 getrokken.
Men geeft drie periodes aan van langdurig niet stijgende koersen:
Wat dreef die periodes
1906-1924 oorlogsinspanningen, Spaanse griep, winststagnatie, correctie te
hoge waarderingen1937-1949 overheidsbezuinigingen/ extreme expansie, oorlogsinspanningen, inflatie
1966-1982 loonstijgingen boven productiviteit, inflatieschok, correctie te hoge waarderingen, oliecrisis
2000-2009/12 correctie te hoge waarderingen, schuldcorrectie kredietcrisis, extreme expansie overheidsuitgaven
- In ieder geval was er in elke matige periode voor aandelen een correctie van de waarderingen
- Er was
teleurstelling dat een en ander niet zo goed ging als men verwacht had
- Er waren
schokken, problemen met het vertrouwen
- Overheidsuitgaven
een groter deel van de koek, excessief veel
Er is veel twijfel aan het stijgingstempo van de structurele trend. Die zou nu bijna 0 moeten zijn volgens de meerderheid van de commentators van JPM's plaatje. Ter Veer en ik zien juist een versnelling door de hogere groei in de wereld (Emerging Markets groeien als kool, alleen China is binnenkort groter dan West Europa in zijn geheel) en door structureel hogere productiviteitsstijging sinds 1995 door ICT Revolutie. Winststijging zal hoog zijn omdat bedrijven sterk staan en werknemers zwak.
Abonneren op:
Posts (Atom)





























