12 september 2010

Gaat groei VS in derde kwartaal meevallen?


De consensus voor de groei in het derde kwartaal in de VS is afgestempeld tot 1,8%.
De trend is naar beneden. Waarom begint het er naar uit te zien dat de groei wat hoger is (2,5%+)?
In de eerste plaats de bijdrage van de netto export. Deze was extreem negatief in het tweede kwartaal en verbeterde over juli bijna ongekend sterk. Zie plaatje van Calculated Risk waar na de zwieper omlaag over juni de zwieper omhoog in juli te zien is.
In de tweede plaats was in het eerste kwartaal de retail sales tot ver boven de trend doorgeschoten en dat leidde in het tweede kwartaal tot een flinke correctie. Die zou ongeveer over kunnen zijn. Deze week komen de nieuwe cijfers over de retail sales. Als die zijn als de consensus dan kan de consumptiegroei redelijk zijn in het derde kwartaal.
Investeringsgroei in software & equipment zet in het derde kwartaal door volgens o.a. de guidance van de desbetreffende sectoren en de orderportefeuilles zijn nog steeds goed.

Waarom doet tech het zo slecht?

het meest ge-emailde verhaal vanuit Barron's was: Why is this sector (tech) so unloved? http://online.barrons.com/article/SB50001424052970204398504575477722295333104.html?mod=BOL_article_full_popview
Veel beleggers krabben zich de laatste tijd achter de oren waarom tech ineens achterblijft bij de S&P500. De koerswinstverhouding van technologieaandelen is nu gelijk aan die van de S&P en dat is sinds 1991 niet gebeurd. Daar bedrijven steeds meer moeten investeren in technologie groeit de omzet van tech duidelijk harder dan die van de hele S&P. Dus tech lijkt erg goedkoop. De winsten over het tweede kwartal waren echter nauwelijks beter dan de consensus terwijl die in andere sectoren veel beter was. Dat is nog steeds een te magere verklaring.

Savitz haalt als eerste reden aan via Sacconaghi/ McCourt de structureel afnemende groeiverwachtingen van de grote tech jongens: Microsoft, IBM, Google en Cisco.
Ze kunnen niet meer op tegen India, Korea, Taiwan en China.
Daarna de achterdocht voor de manier van waarderen (meestal niet volgens GAAP, bijvoorbeeld geen erkenning van optiebeloningen als kosten)
Als derde reden noemt men de grote hoeveelheid cash op de balans die leidt tot het te duur kopen van kleine tech om de groei wat op te peppen. De cash wordt verkwanseld in plaats van uitgedeeld.

Dat is denk ik de hoofdreden waarom tech het slecht doet: men keert te weinig dividend uit en men kwijlt op het ogenblik van bedrijven met hoge dividenduitkeringen. Maar dat verklaart dan weer niet waarom Intel achterblijft met zijn dividend boven dat van de S&P.
De charts van tech zijn erg beschadigd. Je daartegen verzetten is gevaarlijk. Uiteindelijk moet tech er wel weer bovenopkomen, maar misschien is het te vroeg om nu al enthousiast te worden. Kennelijk eerst de woede over de lage dividenden over je heen laten komen (Cisco krijgt als eerste een aanval op het aanhouden van excessieve cash à 0% om te dure overnames te doen).

Het Griekse drama volgens Michael Lewis

Ritholtz attendeerde me op het lange verhaal van Michael Lewis (van het boek Liars'Poker) in Vanity Fair (http://www.vanityfair.com/business/features/2010/10/greeks-bearing-bonds-201010: Beware of Greeks Bearing Bonds).

Michael Lewis beschrijft zijn pelgrimage naar het klooster Vatopaidi, de wortel van het kwaad voor de Grieken. Het schandaal over de plotselinge rijkdom van het klooster dat in ruil voor onduidelijke rechten op een meer allerlei overheidsgrond kreeg dat in waarde explodeerde na bestemmingsveranderingen. Uit het niets hadden de monniken ineens een onroerend goed imperium van $1 à 2 miljard.
Dat was zelfs voor de Grieken wat te gortig en de regering Karamanlis kon niet uitleggen hoe een en ander gegaan was. De verkiezingen werden verloren door dit schandaal en Papandreou kwam aan de macht.
Die liet zijn minister van financiën schoon schip maken in de puinhoop die was achtergelaten.
Dat was begrijpelijk, maar een beetje dom. De gammele Griekse financiën werden ineens te duidelijk zichtbaar. Grieken waren decennia meester geweest om die puinhoop te verbergen en hadden er vermoedelijk nog de nodige jaren mee door kunnen gaan op basis van de volkomen onduidelijke boekhouding van de overheidsfinanciën.

De Griekse aard vond het oude systeem prima, men betaalde gewoon te weinig belasting, de overheid gaf veel te veel uit aan onduidelijke ambtenaren en iedereen was blij.
Omdat via dat creatieve boekhouden Griekenland in de euro terechtgekomen was, kon men ineens tegen meer dan gehalveerde rente enorme leningen aangan. Dat kon daarvoor niet. Nu ging men natuurlijk elk jaar flink meer hiervan gebruik maken en de schuldopbouw ging daardoor nog sneller dan anders in de Griekse historie. Tot het Minsky moment kwam via Vatopaidi. Dat had dus helemaal nog niet hoeven te gebeuren, maar door een voor de Grieken ongelukkkige samenloop van omstandigheden gebeurde het al in 2008. Nu zitten ze uitgebreid met de gebakken peren. De overheidsschulden zijn veel te hoog en niet te beteugelen. De toezeggingen aan pensioenen zijn helemaal rijkelijk, nog veel royaler dan in andere landen (door de snellere vergrijzing aldaar en het Griekse systeem). Dus de Griekse staatsschuld is in werkelijkheid volgens Lewis drie maal zo hoog als wat je ziet.

Ach, als je zijn zoals gewoonlijk vermakelijke verhaal leest, dan is het duidelijk dat Griekse overheidsschuld niets waard is nadat Europa er zijn handen van heeft afgetrokken. De mentaliteit van de Grieken moet toaal om en het is naief te verwachten dat dat zal lukken, zeker niet zonder slag en stoot (in Griekenland via moorddadige stkingen en aanslagen die volgens beide partijen moeten leiden tot voldoende dodelijke slachtoffers, omdat het anders een protest/ optreden van de politie van niets is).
Griekenland blijft natuurlijk zijn begrotingstekort te rooskleurig voorstellen (al is dat door de komst van de IMF een stuk moeilijker geworden) en zal daarom op papier moeiteloos voldoen aan het geëiste saneringspad, als de hsitorie zich herhaalt. Dus zo lang - en dat kan heel lang zijn- beleggers geloven dat het begrotingstekort van Griekenland zo mooi daalt als de Grieken met hun creatief boekhouden aangeven, dan hoeft Griekenland nog niet te defaulten op zijn staatsschuld.

11 september 2010

China verplettert westerse infrastructuurleveraars

Het Chinese Harbin Power gaat voor een appel en een ei elektriciteitscentrales (kolencentrales) bouwen. India heeft zes grote centrales besteld voor de levering van 10,5 gigawat,(ter vergelijking in 2009 bouwde Idia maar 3 GW).
Het ongelooflijke van de order, de grootste ooit voor elektriciteitcentrales is de kostprijs: 85% goedkoper dan normaal.
Morgan Stanley had als richtlijn voor de kosten:
We estimate the long term average pricing per MW to be  €0.75/MW.
The recent Alstom India contract was a c€0.5/MW.
Other recent orders have indicated pricing levels at €0.3/MW.
This Harbin Power order to India is at €0.11/MW.

De wereld is niet meer wat het is: Hoe kunnen Europese bedrijven als Alstom hier tegenop? Hebben ze nog toekomst? Zijn de orders in Europa en de VS peanuts vergeleken met die in China en India
(Morgan Stanely: geïnstalerde capaciteit in gigawat in 2009:
China 81, Europa 21, VS 25, rest wereld 52 (waaronder India 3))?
Duidelijk is dat de prijs van elektriciteit in China en India flink naar beneden kan in de toekomst.

10 september 2010

Hosanna, de kredietcrisis is bijna weg

Vandaag stond in het FD een analyse van Bartjens over het opnieuw in de etalage zetten van de Hema: Hosanna is terug.
Bartjens verbaasde zich erover dat de hema, pas drie jaar in bezit van private equity weer verkocht werd. Zo iets doet privat Equity pas als er 100% op verdiend kan worden en dat lijkt nu een onmogelijke opgave. Drie jaar geleden kon je ruime financiering krijgen van wilde plannen (bij de Hema: 300 miljoen eigen geld plus 800 miljoen euro krediet), nu niet meer. Daarom was hema tot voor kort maar zes keer de EBITDA waard (netto waarde plus schuldenlast).
Nu ineeens is Hosanna terug en kun je weer volop krediet krijgen om zaken als de hema over te nemen. Je kunt gewoon weer 800 miljoen krediet krijgen als je zelf 800 miljoen eigen vermogen op tafel legt. Je kunt je dus weer te pletter financieren. dat ontlokte Bartjens de titel van zijn column: Hosanna is terug.
De waarde van de Hema is plotseling naar 10* EBITDA gestegen.
De overnamemachine is weer flink op gang gekomen en dat blijft nog wel even zo.
Dit soort overnames betekenen dat de kredietcrisis zijn tanden heeft verloren. Er zijn zo veel beleggers die obligaties willen kopen die iets meer opbrengen dan staatsleningen dat alle bedrijfskredieten op de obligatiemarkt als een trein lopen.
Mede hierdoor worden de banken weer enthousiaster voor kredieten te verstrekken.
Hosanna, het bedrijfsleven krijgt weer krediet, Bartjens heeft gelijk. De banken kunnen weer krediet verstrekken, ook als ze andere ondernemingen willen laten overnemen.
Oud Normaal- Nieuw Normaal 6-10 (was 5-10)

2010 is niet 2008


Mensen zijn erg benauwd voor een herhaling van 2008.
Als je kijkt naar de koersontwikkeling van Emerging Markets, met vaandeldrager India voorop, dan valt op hoe anders de koersontwikkeling in 2010 is, aldus Strategas (Jason DeSenna Trennert).
Emerging Markets hebben eerst dit jaar geleden onder het krapper worden van het Chinese monetaire beleid, maar lijken nu door te stromen op de verwachtingen dat China weer een ruimer monetair beleid zal gaan voeren, o.a. vanwege de meevallende inflatie.
De outperformance van India blijft verbazen, de inflatie is zo hoog dat de centrale bank moet ingrijpen, maar kennelijk reageert men op de zeer negatieve reële rente en het thema dat je in demografisch gunstige landen moet beleggen.

8 september 2010

De AH 1980 Erlebnis

Als ik het over de rente heb, dan zie ik me als een fossiel. Nog steeds denk ik dat de rente omhooggaat, terwijl deze al bijna 30 jaar in een dalende trend zit. Ik dacht dat de daling afgelopen was op het dieptepunt van de recessie rond 2001, maar dat was te vroeg.
Waarom zie ik de dalende trend van de rente niet. Het antwoord is natuurlijk dat ik een mastodont ben geworden. Dankzij Wilders is dat nu een eretitel, het staat voor iemand met een geweten, die vasthoudt aan de goede zaken (zoals in mijn geval de hogere rente) uit het verleden.

De AHA 1980 Erlebnis
In 1980 dacht ik er als jonge enthousiaste econoom ook zo over: waarom denken die mastodonten dat de rente niet kan stijgen? De inflatie loopt totaal uit de hand en de korte rente zal hemelwaarts rijzen. Dat werd gezien als jeugdig enthousiasme. De goeroe van die tijd Jacques Post van de ABN zag de rente nu even niet stijgen en dat was toch iemand die als een van de weinigen vaak geroepen had dat we naar de sociale heilstaat gingen en daarbij hoorde een stijgende rente en geen aandelen.
We waren volgens Ter Veer op weg naar het dieptepunt van de Kondratieffgolf, dus dat met die aandelen daar was hij het wel mee eens, maar met die rente was wat moeilijker. Je wist in die tijd natuurlijk wel dat hogere rente lagere beurzen (want lagere economische groei) betekende.
Men gaf ook toe dat men al jarenlang ten onrechte tegen de stijgende rente in aan het vechten was. Men was na 1950 gewend aan ongeveer 4% rente, toen halverwege de jaren zestig de rente ineens fiks ging stijgen (met de inflatie mee vanwege de loonexplosies). 7% rente werd als een soort gebraden kip gezien en 10% als gebraden kip met een kroontje etc. En toch maar volhouden dat de rente zou gaan dalen.

De mastodonten moesten nog een jaar in het zand bijten, maar toen kwam eindelijk de structurele rentedaling waar ze al decennia op hoopten. Die rentedaling was in die tijd heel goed voor de dekkingsgraad van pensioenfondsen.

Hoe anders is het nu, waar de koerswinsten op swaps en lange staatsleningen met ongekend grote scheppen binnenkomt (immers, de pensioenfondsen hebben nog nooit met zo’n hoge duratie van de vastrentende beleggingen gehad(nu inclusief derivaten als swaps die de duratie van de hele beleggingsportefeuille opkrikken tot meer dan 10 tot 18 voor heel wat portefeuilles, terwijl dat vroeger niet verder kwam dan 6 (modified duration, die rekening hield met hoge rente toen). Dus augustus was een supermaand qua beleggingsresultaat voor pensioenfondsen.
Al deze koerswinsten, die rond 1980 tot complete vreugdevuren bij pensioenfondsen zouden hebben geleid en tot extra verhoging van pensioenbeloften, leiden nu tot een pensioencrisis.
Pensioenfondsen werden in augustus schatrijk, maar worden bankroet verklaard door de boekhouders.
Als particulier had je in augustus echt niet het superrendement behaald van een pensioenfonds. Dus de particuliere pensioenspaarder is volgens de boekhouders nu echt helemaal failliet.

Wannneer onttrek je je aan het Nieuwe Normaal?

Patrick Arthus heeft vier criteria waaraan voldaan moet zijn, wil een land een beetje meekunnnen met de groei in de wereld.

Huishoudens moeten hun schulden kunnen laten stijgen en daartoe bereid zijn
Het bedrijfsleven moet voldoende winstgevend zijn om extra te kunnen investeren als ze extra vraag zien
Het land moet een aanzienlijk deel van BNP naar Opkomende Landen en grondstoffenlanden exporteren
De overheidstekorten hoeven niet al te drastisch verminderd te worden
Het enige westerse land dat aan alle criteria voldoet is Nederland (!), maar Arthus heeft Korea en Singapore niet meegenomen die ongetwijfeld ook zouden kwalificeren.
Drie van de vier criteria in orde: Duitsland, Canada, Australië. Die horen ook nog in het Oude Normaal volgens Arthus.

Wel of niet leveren aan Emerging Markets maakt heel wat uit voor de verwachte omzetgroei. De 10 bedrijven in de Dow Jones die veel exporteren is volgens Lahart in de WSJ de verwachte omzetgroei volgend jaar 8,3%, voor de 10 met de minste export (de nieuw normalen) slechts 1,6%.

creatief boekhouden bij Europese stress test



De Wall Street Journal (http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704392104575475520949440394.html?mod=WSJ_hp_us_mostpop_read Europe's Bank Stress Tests Minimized Debt Risk) had een artikel dat o.a. de Franse banken toch wel heel erg terughoudend waren geweest met het melden van staatsleningen van Spanje en Griekenland. De stress testen waren voor de grootste Franse banken met 80% van de Franse bankactiva. Aan de BIS was gerapporteerd dat alle Franse banken voor € 35 miljard aan Spaanse staatsleningen en voor € 20 miljard aan Griekse staatsleningen hadden. In de stress testen van de vier grootbanken had men ineens maar € 11,6 miljard Grieksen en € 6 miljard Spaanse leningen.
Beleggers vertrouwen deze grote verdwijntruc niet erg. De banken dachten dat ze netto bezittingen op moesten geven en niet bruto bezittingen (bijvoorbeeld inclusief colateral), zo legden ze uit.
Barclays kreeg het in het artikel ook zwaar te verduren, hoe plotseling hun Italiaanse en Spaanse leningen wonderbaarlijk gekrompen waren.

7 september 2010

Patrick Arthus: economie prut, maar aandelen OK

Vanmorgen kwam Patrick Arthus, de grote goeroe van Natixis langs, inclusief zijn presentatie met honderden grafieken zoals altijd. Hij had een verfrommeld spiekblaadje bij zich voor de lijn van zijn verhaal en welk nummer het bijhorend plaatje had. Hij weet altijd trefzeker te zeggen dat grafiek nummer 236 aangeeft dat hij gelijk heeft. Als je dan tegenwerpingen hebt laat hij grafie 84 zien die nog eens onderstreept dat dingen anders zijn dan ik denk. Hij was de laatste tijd veel op reis door Azië en had daardoor zijn blaadje niet kunnen verversen.
Patrick Arthus is een enthousiaste verteller en alhoewel ik het vaak met hem oneens ben, luister ik graag naar zijn verhalen.

De laatste tijd komen er bijna dagelijks mensen langs of lees ik artikelen die proberen mij verder in te wijden in de leer van het Nieuwe Normaal. Ik ben al zo ver dat ik dit accepteer voor de landen die te veel schulden hebben, maar ik geloof nog steeds in redding voor de mensheid (het Nieuwe Normaal begint dus aardig in de prijzen verdisconteerd te raken).

Arthus was in opperbeste stemming, hij zat te glimmen van trots: de groei in de VS etc was net zo veel afgezwakt als voorspeld.
Nu is de afzwakking in China aan de beurt. De afzwakking van de groei in Azië is enorm geweest, veel groter dan de meeste mensen nu denken. Dat momentum moet niet lang doorzetten, maar twee kwartalen zeer lage groei ga je nu echt wel krijgen. Het neerwaarts momentum is nu sterker dan na Lehman.
Centrale banken in Azië moeten snel ingrijpen, anders worden de consequenties te groot. Korea is inderdaad kredietverlening aan particulieren aan het versoepelen. Korea zit met de handen in het haar met de schommelingen van de valuta en de invloed hiervan op export. De te grote afhankelijkheid van de export zorgt in Azië voor steeds grotere fluctuaties in de groei. Dat is instabiel. Consumptie moet worden aangezwengeld.
De lagere groei in Azië is hoofdschuldige voor afzwakking groei wereldhandel van 10% naar 5%.

Er komt geen receessie in de VS, ook al zal de spaarquote geleidelijk van de huidige 6% naar 8% gaan (nodig gezien het verband tussen bezittingen/inkomen). Als de spaarquote snel naar 9%+ gaat wel.
De verdeling van het inkomen in de VS gaat helemaal fout: er gaat te weinig naar de werknemers en er gaat steeds meer naar winsten van het bedrijfsleven, die deze winsten gebruikt om minder afhankelijk te worden van bankleningen en voor het oppotten van cash tegen 0%. Men schept geen banen, daardoor komt er geen loongroei (eerder ontstaan zo pacten om lonen te verlagen zoals bij GM). Zo blijft de consumptiegroei marginaal.
Dit verkeerde income sharing model klopt volgens het Nieuwe Normaal. Zo gaat het al twinitg jaar in Japan, waar geen werkgelegenheidsgroei optrad hoeveel de winstmarges ook stegen. In Japan wilde men tegen elke prijs bankleningen afbouwen , geen banen scheppen en winst maximaliseren.
Men kon in de VS overigens wel snel hogere productiviteitsstijging bewerkstelligen en daardoor kwam er een groter winstherstel dan in Japan. Als men Japan volgt met het Nieuwe Oppotten in het Nieuwe Normaal duurt het nog decennia voor er goede groei van de werkgelegenheid komt, hoe hoog de winstmarges zijn en de marginale werknemer ook aan winst oplevert (want er is geen uitzicht op extra omzet als je extra mensen aanneemt). Men denkt dus meer aan continuïteit dan aan winstmaximalisatie).

Ondanks al dat economische pessimisme was hij toch positief op aandelen, omdat men met enige vertraging de winst(voorspellingen) zal volgen. De risicopremie is veel te hoog en daarom moet de koerswinstverhouding met 3 omhoog.
Ook credits konden Arthus bekoren, waar de defaults harder dalen dan voorspeld door de rating bureaus. Op de credit obligatiemarkt vecht men voor elk basispunt, bij bankleningen gaat het alleen maar om risicoaversie en niet lenen. Een wereld van verschil.
Wel negatief was hij op Spaanse staatsleningen. Die halen de kerst van 2018 niet. Griekenland klapt al over twee jaar als de rente dan niet onder de 5,5% is gekomen.
Ook Franse staatsleningen kunnen maar beter in de vuilnisbak. Alleen Italië is echt een koopje, daar komt alles op zijn pootjes te recht (Positief op Italië: primair overheidstekort hoeft maar 1% omlaag, veel en veel minder dan Spanje (8%) of Frankrijk (6%)).

De dollar reageert sinds 2008 op de aversie voor liquiditeitsrisico en correleert daarom 0,98 met de volatiliteit (VIX). Slechte tijden gaan daarom samen met een sterkere dollar.

banenmarkt VS

5 september 2010

BCA: er komt sterke groei werkgelegenheid in VS



Zhao van BCA ziet de werkgelegenheid met zo'n 3% groeien in de VS eind 2011. Dat zou dan leiden tot een kleine daling van de werkloosheid tot net onder de 9% (veel ontmoedigde mensen gaan dan weer werk zoeken, waardoor de werkloosheid veel minder daalt dan 3% -/- de groei van de beroepsbevolking).
Hij is wel beducht voor het Niuew Normaal en denkt daarom dat er minder werkgelegenheidsgroei komt dan zijn modellen zeggen. Het hangt allemaal af van de winstmarges bij bedrijven. Als die instorten vanwege een nieuwe recessie, dan komt er helemaal geen werkgelegenheidsgroei.
Als de winstmarges ongeveer blijven wat ze nu zijn, dan gaat de werkgelegenheid flink groeien als het bedrijfsleven uit is op het maximaliseren van de winst (meestal is dat zo, maar in het Nieuw Normaal gaat men eerder voor cash vergaren). Op het ogenblik maakt men uitzonderlijk veel winst per werknemer en dat betekent dat de marginale nieuwe werknemer erg winstgevend zal zijn volgens de verwachtingen. Dus om de winst te maximalisren moeten bedrijven flink extra mensen aannemen.
De stijging van de winstmarge leidt na ongeveer 12 maanden tot extra groei van de werkgelegenheid.Probleem is wel dat de laatste decennia de stijging van de winstmarge heel groot moet zijn om te kunnen leiden tot flinke groei van de werkegelegenheid. Het afelopen jar steeg de winstmarge uitzonderlijk veel, dus zelfs bij gematigde reactie op verbetering van de marges zal de wrkgelegenheid gaan groeien. Dat is nodig, want zonder werkgelegenheidsgroei is er geen groei van de consumptie en kom je in recessie.
Het basisscenario is echter een flink vertraagde reactie op de stijgende winstmarges die gaat leiden tot goede groei van de werkgelegenheid. Volgens BCA komt die groeiversnelling in de werkgelegenheid eerder dan de mensen denken.
Verder stelt BCA ook, dat een en ander heel goed is voor de beurzen. Bij 9%+ werkloosheid hoort een 20%+ beurs.

Werkgelegenheidsgroei VS valt mee

Los van de weer ontslagen volkstellers groeide het aantal werkenden volgens de voorlopige schatting van het Establishment Survey vorige maand met 60.000 in de VS. Gezien de alom aanwezige somberheid over de Amerikaanse economie had men zich schrap gezet voor een rampzalig cijfer. Ook de cijfers van de vorige maanden werden zo'n 123.000 naar boven bijgesteld.
Dat zijn matige cijfers, sinds april is de werkgelegenheidsgroei maar 60% van het niveau van januari/maart en dat mag niet in deze fase van het economisch herstel. Er moet dan geen afzwakking zijn, maar een verdere stijging (met als gevolg een flink inzakken van de productiviteitsgroei).

Er waren enkele lichtpuntjes: het aantal uitzendkrachten groeide weer en dat is een leading indicator voor werkgelegenheidsgroei, de overheid bleef ambtenaren ontslaan, maar wel op een lager pitje maar vooral het Household Survey was goed.
Het Household Survey is een enquete onder 5000 gezinnen waaruit het werkeloosheidscijfer wordt gedestilleerd. Dat survey is te klein om een heel precieze meting van de werkegelegenhiedsgroei te doen, maar in de tijd lopen Establishment Surveu en Household Survey aardig met elkaar mee, vooral na herzieningen.
In het Household Survey groeide de werkegelegenheid met 290.000 en is er geen sprake van afnemende werkgelegenheidsgroei na maart. Dat kan alleen maar waar zijn als er meer mensen hun eigen bedrijf begonnen dan verondersteld wordt in het Establishment Survey (via de duistere schattingen van het birth/death model van vorige maand 115.000). Dat zou goed kunnen. Maar zelfs dan is de werkgelegenheidsgroei onvoldoende om Bernanke af te houden van verdere monetaire stimulering.

Picasso



Na de Sagrada Familia kerk is het Picassomuseum het drukst bezochte stukje cultuur van Barcelona. Een enorme rij wachtenden ontneemt je bijna de moed om het museum te gaan bezoeken. De rij, keurig in het gelid omdat iedereen tegen de muur aan ging staan om enigzins aan de stralen van de koperen ploert te ontkomen, leidde toch in een redelijke tijd tot de werken van Picasso uit vooral zijn jeugd en 1957.
Het museum drijft op de enorme inspanningen vanaf 1960 van de secretaris van Picasso, Sabartes.
Na zijn dood in 1968 gaf Picasso een flink aan tal kunstwerken uit zijn studie van het werk Las Meninas van Velazquez.
De bekendste kunstwerken van Picasso hangen niet in het museum, dat is alleen voorbehouden aan de allerrijkste musea en personen in de wereld.
Toch is het een interessant museum dat terecht heel goed bezocht wordt.

2 werken van de serie Spaanse postzegels uit 1978 over Picasso hangen in het museum.
Het eerste is een portret van een dokter aan een ziekbed, een schildeerij dat Picasso op zijn veertiende schilderde en toen de tweede prijs won in de nationale competitie van dat jaar, een ongelooflijke prestatie voor een veertienjarige.

Het andere is een portret van Sabartes. Hij had in 1938 aan Picasso een portret gevraagd, waarbij hij enigszins moest lijken op Philips II vond hij en Picasso gaf hem dat in 1939. Zowaar het lijkt enigszins.