samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Heel voorzichtig stegen de beurzen op het meevallend cijferseizoen in de VS (vooral de guidance viel mee), minder angst voor het debt ceiling, redelijke economische cijfers in de VS en vooral China en Abenomics in Japan.

De cijfers voor inflatie waren ongeveer gelijk aan de vorige maand of iets lager in de meeste landen (behalve China). De ingeprijsde inflatie stabiliseerde op hoog niveau in de VS, maar steeg behoorlijk in Japan (allicht) en het VK.

In de VS waren de cijfers van de bouw goed (vergunningen en starts), stabiliseerde het optimisme van de huizenbouwers (NAHBMI). Initial claims voor werkloosheid waren fors omlaag.  Retail sales +0,5% (maand ervoor 0,4%), beter dan verwacht. De grote daling van de Phillyfed was een tegenvaller, net als consumentenvertrouwen volgens University of Michigan.

In China groeide het BNP met 7.9% terwijl ingeprent was dat het 7.8% zou zijn in het veirde kwartaal, trokken retail sales iets aan tot 15,2%, de industriële productie ook (+10,3%), geld- en kredietgroei moesten ietsje terug.

In Europa was er geen verdere nergang van de renteverschillen met Duitsland, ook al liepen de Target2 salditekorten van Spanje en Italië verder terug.

In Japan trokken de orders voor machines aan, net als de geldgroei en het aantal faillissementen nam net als de maand ervoor behoorlijk af.

goed nieuws van de afgelopen week

Het vertrouwen komt een beetje terug bij allerlei profeten over de groei in Japan, de VS, Duitsland en China, althans dat denkt bijvoorbeeld Joachim Fels al rennend door de Britse sneeuw van Morgan Stanley, een club die moeilijk van overoptimisme is te betichten. In Japan brengt professor Hamada, de vader van Abenomics, een slag toe aan zijn leerling avn 40 jaar geleden Shirikawa. Als baas van de Bank of Japan heeft hij zijn goede lessen vergeten, mopperde Hamada. Dat gaat dus veranderen.   Vrabac van Morgan Stanley denkt dat de Amerikaasne consument zijn schulden (nu 81% van BNP, was 97,5% voor de crisis) voldoende heeft teruggebracht voor een orgie aan utigaven.
Ook in Business Insider komen nu profeten (bonddad blog, new deal democrat) aan het woord die een heel hoge groei zien in de VS onder aanvoering van de huizenmarkt, herfinanciering van hypotheken en een groeiend aantal consumenten dat een steeds groter gat in de hand heeft zoals we vroeger als hoofdstelling van de macro economische voorspellingen leerden (onderschat de Amerikaanse consument niet).
In de Barrons geeft Saut van Raymond James een 25% kans aan een superbullmarkt en een zeer hoge kans op hogere koersen over drie maanden op basis van de breedte van de stijgingen in de markt o.a.

Misschien dat Amerikanen toch geld gaan uitgeven aan infrastructuur, anders kan ik niet verklaren waarom de bijbehorende aandelen het recentelijk zo goed deden.

Reflatie, reflatie dus in allerlei hoeken van de wereld (nu nog in Europa)

Het winstseizoen is goed begonnen, duidelijk beter dan de neerslachtige verwachtingen. Men was vooral beducht voor de guidance, maar die lijkt zijn maximum negativisme achter zich te hebben.

Er is een groeiend optimisme dat de republikeinen niet al te destructief zullen zijn bij de onderhandelingen over het debt ceiling.
Het economisch nieuws vanuit de VS was goed: de intitial claims voor werkloosheid daalden stevig, het verkeer over het spoor herstelde sterk van de recente inzinking, bouwvergunningen en starts waren prima, retail sales en industriële productie waren beter dan verwacht.

In China viel de groei over het vierde kwartaal mee, er is een duidelijk groeiherstel zichtbaar. retail sales en idustriële productie waren beter dan verwacht.

begrotingstekort VS daalt snel

De belastinginkomsten stijgen snel en de uitgaven stabiliseren tot dalen. Daardoor gaat het tekort omlaag. door de belastingverhogingen zullen de inkomsten snel doorstijgen.

Deze post is vooral de winst van de FED. Die draagt duidelijk zijn steentje bij aan de verkleining van het tekort: direct door zijn winst en indirect door de lage rentekosten die de staat moet betalen.

Ook het bedrijfsleven betaalt veel meer belasting. De compensabele verliezen beginnen op te drogen en er zijn weinig domme investeringen gedaan waar extra op afgeschreven moet worden.

En aan de uitgavenkant, daar helpt de dalende werkloosheid enorm.

bron plaatjes: Strategas

Groei China aangetrokken

Plaatje is van Invesco. Er is veel twijfel aan de cijfers van China. Wel duidelijk is dat de groei in de vroige kwartalen van 2012 niet best was, slechter dan de officiële cijfers. Ook duidelijk is dat het cijfer over het vierde kwartaal veel beter was (door infrastructuurinvesteringen en betere retail sales). Ook Lombard Street Research ziet die verbetering. Volgens hun herrekening van de Chinese cijfers was de groei in de eerste heelft van het jaar onder de 5%, eerder 4% en is de groei nu ongeveer 7,5%. De verbetering van de groei in China is ondersteund door de handelscijfers en de betere retail sales cijfers. Het verbruik van elektriciteit wordt alom niet meer als zo representatief gezien voor de groei van China, nu me zo veel doet aan energiebesparing.

S&P500 in de pas met de 30 jaar swaprente in Europa

Het plaatje hierboven laat de 30-jaar swaprente zien (zo bepalend voor de dekkingsgraad van de Nederlandse pensioenfondsen) en de S&P500, geïndexeerd naar die 30 jaars rente. Sinds juli marcheren die wel heel erg precies met elkaar op.

risk appetiite volgens Wilmot

Dit is het standaardplaatje van risk appetite volgens de methode van Jonathan Wilmot van Credit Suisse.De risk appetite is volgens dit plaatje hoog, maar alleen extreem voor credits. De kredietcrisis lijkt vergten. Die hoge risk appetite is in strijd met de asset allocatie van pensioenfondsen, die extreem weinig in aandelen hebben belegd en extreem veel in obigaties en hedgefundsachtige dingen. ALs je kijkt naar hte driejaars gemiddelde van de risk appetite kun je een massieve afkeer van risicoien en dat is doorgegeven in de asset allocatie. Dat is op lange temijn extreem gunstig voor aandelen.

Maar op korte termijn moet de industriële cyclus meewerken en volgens Wilmot is dat niet het geval. Dat zou dan komen door de belastingverhogingen in de VS en de malaise in europa, maar het herstel van China zou wel eens een betere industriële cyclus dan hier ingetekend kunnen veroorzaken. Voorlopig ga ik nog behoorlijk met Wilmot mee.

Hoe de goudkoorts van India in toom te houden

De import van goud is een groot probleem voor de lopende rekening van India: 50 tot 80% van het tekort wordt veroorzaakt door de tot voor kort niet aflatende honger naar goud.
Sinds maart zit er extra belasting op de import van goud en binnenkort gaat dat verder omhoog (en daarom koopt men op het ogenblik koortsachtig door om die belasting voor te zijn). Dit lijkt een succes te zijn, men koopt ineens minder goud.

bron: http://in.reuters.com/article/2013/01/15/india-gold-duty-idINDEE90E0GM20130115
Het was de laatste jaren heel rationeel voor de mensen in India om zich vol te laden met goud, dat was beter dan cash, obligaties of aandelen.

Hierboven de hoeveelheid goud die wordt geïmporteerd. En dit is dan in tonnen, zelfs na de enorme prijsstijging koopt men nog steeds dat het een lieve lust is. Voor festivals als Diwali koopt men zich helemaal suf aan goud, je wil je niet laten kennen dat je geen 30.000 rupees hebt om een goudkorreltje van 10 gram te kopen. De belastingen op goud lijken op die van sigaretten bij ons: het helpt maar een beetje, de mesne blijven verslaafd, maar ondertussen vaart de fiscus er wel bij.

De strijd over het schuldenplafond en infrastructuurinvesteringen in de VS

De VS is het enige land dat wetgeving heeft over het schuldenplafond van de overheid. Als je de begroting goedkeurt, dan kun je toch moeilijk de uitgaven tegenhouden die dit inhoudt via het aanbrengen van een schuldenplafond, zo vindt de rest van de wereld. Maar in Amerika denkt men daar anders over. De overheid is een soort klein kind dat de hele tijd zijn hand ophoudt bij Treasury en van tijd tot tijd moet tegen dat dreinende kind gezegd worden dat het geld nu echt op is en dat hij maar minder snoep moet kopen.

Er komen nu allerlei analyses boven wat er gebeurde in het verleden als men aan dat schuldenplafond zo erg zat te morrelen dat het verkeerd ging. (Bianco: 1939 lukte het Roosevelt ook niet dat gedoe over de debt ceiling weg te krijgen; in 1940 en 1941 ook niet; 1944 vanwege de oorlog; in 1946 ging het schuldenplafond zelfs omlaag; weer omhoog was het gevecht in1955,1958, 1962,1966, 1967,1970 (Vietnam zorgde voor een versnelling van de ruzies), 1973,1975, 1979,1983, 1987,1989,1990, 1995,1996,2002, 2004,2006, 2008,2011). Kortom de strijd over het schuldenplafond is een repeterend toneelstukje dat steevast tot ruzie en ellende leidt, maar altijd wordt opgelost. Van tijd tot tijd moest de overheid zijn tent sluiten en kregen vele honderdduizenden ambtenaren even geen geld vanwge tijdelijk op non actief stellen, in 1998 zelfs even 800.000. Dat dreigt nu dus ook, vooral omdat democraten en republikeinen het haast nooit meer met elkaar oneens waren in de geschiedenis dan nu.
De republikeinen hebben een grote troefkaart in handen door te vechten voor een kleiner overheidstekort.
Maar bij dat streven naar een kleiner tekort van de overheid maken ze enkele grote fouten.

In de eerste plaats gedragen ze zich als boekhouder en scheren ze alle uitgaven over dezelfde kam (overigens net als in Nederland en de rest van Europa). Er moet veel meer geld uitgegeven worden aan infrastructuur in de VS en dat is buitengewoon rendabel. Men begint steeds meer te schrijven over de krakkemikkige infrastructuur in de VS en hoe veel $1 investering aan infrastructuur bijdraagt aan de economische groei ($2 denkt men voor de VS http://www.businessinsider.com/infrastructure-economic-multiplier-2012-11#comments ).

In de tweede plaats doet men onvoldoende moeite om de kosten van medische zorg naar beneden te brengen via meer efficiëntie. Men gooit het alleen maar op weg met Obamacare, maar dat is niet wat het volk wil, men wil wel degelijk care maar niet tegen elke prijs. (Overigens ben ik benieuwd of de kosten voor Obamacare van 2% belasting op je inkomen inderdaad meteen in 2013 leiden tot navenant hogere consumptie van medische zorg. In dat geval zit de consensus veel te laag met de verwachte groei van het BNP in de VS, de consumptie loopt namelijk de spuigaten uit).

Obama heeft aan Boehner duidelijk gemaakt dat er niet met hem te onderhandelen valt over bezuinigen op de uitgaven. Boehner viel van zijn stoel en de republikeinen proberen zo veel mogelijk munt te slaan uit zo veel domheid van Obama, want je kunt de uitgaven niet ongecontroleerd op laten lopen.

Het meeste van het bovenstaande komt overeen met wat Woody Brock in zijn laatste memo over de onhandigheid van de Amerikaanse politiek, hij foetert o.a. op het gebrek aan onderhandelingsvaardigheid van Obama. 70% van de bevolking is socially liberal en fiscally conservative. Dat eerste hebben de democraten redelijk door en daarom wonnen ze de verkiezingen, maar het tweede dat hebben zelfs de republikeinen niet goed in de smiezen (echt, de overgrote meerderheid van Amerikanen vindt het prima als de rijken meer belasting betalen).

Infrastructuur is iets waar hij terecht zwaar op hamert (maar waar niets van terecht komt als er geen grote vsie is op de toekomst, wat alleen een president kan verkopen en deze doet dat niet). In de VS is er een geweldige slag te maken met het elektriciteitsnet, wegen, tunnels, bruggen. Snel internet, hogesnelheidstreinen, infrastructuur voor fracking, luchthavens.

Hoe ouder de infrastructuur, hoe hoger het rendement. En die is oud in de VS. Amerika zakte in tien jaar van de vijfde naar de 25ste plaats op de onderstaande ranglijst van McKinsey

.http://www.businessinsider.com/study-infrastructure-spending-needed-2013-1

is een populair verhaal hoe je met $157 miljard investeringen in infrastructuur $3100 miljard aan groei zou krijgen in de wereld.

Garthwaite zorgelijk over hedge funds optimisme, maar verder valt sentiment wel mee

Garthwaite van Credit Suisse en team waren neit erg verontrust geraakt door hun technische indicatoren, alleen het grenzeloze optimisme van hedge funds zat hun dwars. het gemiddelde van hun sentimentsindicatoren is iets te optimistisch, mar niet in de gevarenzone.
Insiders verkopen meer dan normaal, maar bijvoorbeeld niet zo veel als rond oktober toen ze winst namen uit angst voor de volgens hen kwalijke gevolgen van de herverkieizing van Obama.
Bull/ bear indicators van adviseurs en pariculiere beleggers staan op een 1,5 jaar hoogtepunt, maar dat is nog steeds niet extreem. Wilmots global risk appetite indicator staat 1,1 sigma boven normaal, veel hoger kwam het niet sinds de kreidetcrisis (maar pas bij 2 sigma is dat een brandalarm).
Hij heeft meer indicatoren, zoals percentage aandelen NYSE boven 50daags gemiddelde 83% nu, dat wordt een zorg als het onder 80% komt (in een vorige post had ik daar een plaaje van voor S&P).
Hij had ook een riedel van macro economische surprises, waar ik het niet mee eens was (aaandelen niet genoeg gestegen volgens hem gezien het meevallende nieuws, hij suggereert een daling van de verrassingen via indicators die niet voorliepen op de verrassingen, dus helaas geen aanwijzing wat die verrassingen gaan doen, want dat zou ik natuurlijk graag weten).

Eurocrisis niet meer de moeite waard om over te schrijven in Bloomberg: tijdelijk

Het gaat ineens zo goed met de rentes van de PIGS dat het niet meer leuk is om een huilverhaal te schrijven over de Eurocrisis. Een goed geplaatste staatslening, daar schrijft men niet graag over.

Bovenstaand plaatje laat zien waarom onze collega's uit Portugal door het dolle heen zijn. De Portugese rente is ingestort en de aandelenbeurs begint zich dat ineens te realiseren. Diverse politici menen daarom dat de Eurocrisis voorbij is. Dat is waarschijnlijk te vroeg gejuicht. De economische groei is voorlopig te laag om verbetering van de overheidstekorten mogelijk te maken, vooral nu de steun aan banken toch bij het overheidstekort moet worden opgeteld. Daarmee kun je de komende jaren een verlaging van het Spaanse tekort flink onder 9% wel vergeten. Dat kan de rating agencies zo maar op het idee brengen Spanje af te waarderen naar junk en dan moet de Spaanse rente toch echt omhoog zonder OMT - steun. Verder moeten op korte termijn de tegoeden van rijke Russen in Cyprus gered worden. Dat is niet de meest populaire bestemming van belastinggelden van de kerneurolanden, zeker niet in een verkiezingsjaar in Duitsland (Nederland is solidair met Finland destructief hierover, hoe lief Timmermans ook doet). Draghi heeft trots gemeld dat de ECB unaniem is over het niet verlagen van de rente. dat kun je echt vergten. Ook extra QE dat zit er niet in tenzij de equity vigilantes een indrukwekkende opstand beginnen. De ECB is niet meer zo lief, Draghi moet zich ontdoen van het stigmja van man van het jaar: in het jaar daarna kwalificeer je je meestal als de grootste sukkel van de wereld of ga je failliet (of beide). In Italië is Berluscni bezig aan een indrukwekkende opmars in de peilingen. Het is nu nog ongeveer 27% tegen 37% van de Bersani coalitie, maar enkele weken terug was het maar 25% tegen 40%.

presidentscyclus VS

 

De presidentscyclus sinds 1950 wijst op een vlakke beurs in 2013 (plaatje Strategas, dit lijkt op het plaatje in ons boek)

De presidentcyclus sinds 28 jaar wijst (Yardeni) op een beter 2013 dankzij het grotere gewicht van o.a. 2009.

computers, IT wordt nauwelijks nog goedkoper

IT als bron van deflatie is verleden tijd volgens Jp Morgan Global dat Watch van afgelopen week. Misschien gaat technologische vooruitgang nu wat langzamer.

Minder dflatie is minder investeringen. Volgens bovenstaand plaatje lijkt dit zo.

Human capital lijkt nu behoorlijk te groeien in de VS. JPM denkt dat minder technologie-investeringen en meer afgestudeerden tot een meer evenwichtige maatschappij zal leiden. Wie weet.

de devaluatiewedloop

Volgens Quartz http://qz.com/# The new global dividing line: Is your economy a manipulator, or manipulated? Joseph Gagnon draait het daarom: probeert het land zijn groei via de valuta te manipuleren of niet? Je zou zeggen dat Amerika voorop loopt met een FED die zo ongeveer het drukken van QE geld heeft uitgevonden, maar nee het zijn de Aziaten die voorop lopen. 20 landen verzamelen zo $ 1000 miljard (even veel als het muntje dat Obama moet slaan om het debt ceiling te ontlopen) van 41 slachtoffers.
De grote acht uitbuiters: China, Denmark, Hong Kong, Korea, Malaysia, Singapore, Switzerland, and Taiwan

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Op weinig economisch nieuws kon het vertrouwen toch verbeteren.
De rente in Zuid-Europa kon verder omlaag bij goed geslaagde nieuwe leningen van Spanje en berichten dat het beter met de banken gaat (instroom deposito's, geld voor bad banks).
 In de VS viel het handelstekort tegen (groei in vierde kwartaal daarom maar ongeveer 1%). Initial claims voor werkloosheid verslechterden een beetje. NFIB vertrouwen midden- en kleinbedrijf verbeterde een beetje, maar het blijft op recessieniveau.
Het consumentenkrediet groeide behoorlijk (ook studentenleningen),
 In Europa verbeterden de handelsbalansen verder.

Het winstseizoen is weer geopend en de schaarse cijfers stemden tevreden. Maar het is nog te vroeg om te juichen. Gelukkig zijn de verwachtingen niet hooggestemd, dus het zal wel niet tegenvallen. De zorgen concentreren zich op de guidance voor 2013, zal bijvoorbeeld de winstmarge van Apple wat verschrompelen?

In Azië gaat het het beste, met groei export in China, meer infrastructuurinvesteringen, redelijke kredietgroei, maar flink tegenvallende inflatie door de strenge winter (hogere prijs voedsel).
In Japan werden de stimuleringsplannen van Abe bekend (die de groei circa 2% moeten opstuwen). De onafhankelijkheid van de Bank of Japan staat zwaar op de tocht.

Draghi stelde zich tamelijk havikachtig op waardoor zo ongeveer alle hoop aan het vervliegen is dat de ECB de rente gaat verlagen. De Bank of England was ook minder scheutig dan gedacht omdat het plan om meer kredietgroei te krijgen resultaat laat zien.
Europese politici zakken weer terug in de leunstoel en doen niets tot de kapitaalmarkt ze tot de orde roept.
In de VS lijken er wat muiters te zijn die niet zo geloven in QEternity (de nieuwe Dame van Kansas gaat duidelijk de nieuwe dissident spelen in plaats van Lacker), terwijl Bernanke juist net iets eerder gezegd had dat er zo'n mooie unanimiteit was in de FED. Een smetje op het blazoen van de communicatie van de FED.