14 juni 2018

ook deze keer praatte Powell de koersen omlaag en Draghi omhoog


De FED verhoogde de rente met 0,25% zoals alom verwacht.



De economische voorspellingen werden optimistischer, hogere groei en inflatie, lagere werkloosheid. Powell maakte de verklarende toelichting een stuk korter door al die ballast over data dependent royaal zijn te schrappen. De FED is nog steeds boven gemiddeld royaal, maar geeft niet langer aan dat nog lang te zullen blijven. Hogere inflatie dan het doel wordt geaccepteerd.
Ook deze keer kon Powell de koersen niet omhoog praten. Yellen en voorgangers lukten dat meestal wel. Die optimistischere voorspellingen en een kleine voorspelling in de ‘dots’ die wijzen op vier in plaats van drie renteverhogingen in 2018 (vorige keer waren 7 van de 15 ‘dots’ op vier verhogingen, nu 8 en dat is kennelijk een wereld van verschil). De markt prijst nu een veel hogere kans op vier verhogingen in, maar het is nog steeds maar ongeveer 50%.
De analyse achteraf is dat het een ‘hawkish’ verhaal was. De persconferentie was veel meer dan vroeger in Jip en Janneke taal, met grapjes zelfs, maar de markt was niet blij.

Dan Draghi. Die presteerde het toch weer als veel meer ‘dovish’ uit de hoek te komen dan gedacht. Geen renteverhoging, daar had dan ook werkelijk niemand aan gedacht. Wel weer uitstel van de renteverhoging naar de tweede helft van 2019. Wachten op Godot  denkt men, maar het lijkt meer wachten op een Germaanse voorzitter van de ECB die Klaas Knot niet voor Piet Snot laat roepen dat het maar gedaan moet zijn met al dat gekoop van te laag renderende leningen terwijl het al lang weer goed gaat met de economie.
De ECB kreeg het voor elkaar: de euro kreeg een dreun en de rente ook. De FED zorgde juist voor hogere rentes, zij het niet zo aan de lange kant. En ach, van die Italiaanse populisten oetsen we ons maar niets van aantrekken. Spuit elf zei eerder vandaag al dat de euro indisponible was en daar was de markt ook al blij mee.

12 juni 2018

De wonderlijke week van nu


Sommige brokers hebben hele verhalen dat alles dit jaar draait om wat deze week gebeurt. Alles komt samen:

 het echec van de G7 (de Speld stelde voor dat Canada kernwapens moet gaan ontwikkelen om de verhoudingen met de VS te herstellen). 
De mediapropaganda van de ontmoeting van rocket mannetje Kim met die seniele gevaarlijke gek van Trump, zoals elkaar eerder genoemd hebben. Alles draaide om het handen schudden. Noord-Korea heeft niets officieel afgesproken behalve het verder verwoesten van een testsite voor kernwapens en terugbrengen stoffelijke resten van Koreastrijders  tegen Amerika van alles zoals stoppen met militaire oefeningen met Zuid-Korea. Trump ziet Noord-Korea wel zitten als een soort Florida voor China en Zuid-Korea. Alles kan alsnog goed aflopen als Noord-Korea de propaganda doorzet dat er een hemelse vrede gaat uitbreken met meer fabrieken van Zuid-Korea in Noord-Korea, minder schending van mensenrechten, meer welvaart.

De grote centrale banken vergaderen deze week. De FED gaat de rente verhogen en men kijkt vooral of er volgens de ‘dots’ 3 of 4 verhogingen in 2018 moeten komen in 2018 en of de FED duidelijker gaat communiceren dat ze al een heel eind zijn met het verhogen van de rente ondanks de hogere inflatie. De ECB moet gaan vertellen hoe ze gaan stoppen met QE in 2018. De Bank of Japan moet ook iets besluiten.

Deze week komen de inflatiecijfers los over de inflatie vorige maand. Dat was de verwachte 0,2% in de VS voor consumptie. Ook de retail sales in de VS moeten meer vastigheid geven over het herstel van de groei in het tweede kwartaal.

Trump laat op 15 juni zijn verlanglijstje publiceren voor $50 miljard extra heffingen op Chinese producten (naast de huidige $10 miljard voor staal- en aluminium).
Deze week moet Trump ook zijn speech geven over te hoge prijzen van medicijnen. Daar zal hij denk ik geen tijd voor vinden.

Vandaag moest de rechtbank aangeven of de fusie van ATT met Time Warner. Dat mag dus en dat geeft een enorme impuls aan andere overnames.

De nieuwe Italiaanse regering moet meer duidelijkheid geven over de plannen. In ieder geval in de euro blijven, iets doen aan hervormingen, niet oneindig veel geld uitgeven.

Ondertussen bewegen de koersen nauwelijks.
Totdat bepaalde koersweerstanden doorbroken worden. Dan is er volgens Tostrams een standaard katapult stijging mogelijk.

10 juni 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

De S&P wist er een winst van dik een procentje uit te persen, met iets meer aarzeling bij de Nasdaq (Nasdaq100 wel een record deze week, net als de small caps van Russell2000). De rente kroop een pietsje omhoog, vooral door de ophitsende praat van ECB-oppereconoom Praet dat die QE maar weg moet, iets waar ook onze Klaas Knot van droomt.

Italië zakte wat verder in het moeras met dalende aandelenkoersen en een 10-jaar rente die weer boven 3% kwam. e nieuwe baas van Italië beloofde een revolutionaire agenda en daar was de obligatiemarkt niet blij mee. Het gaat al even niet zo best met de credit spreads, vooral niet in enkele Emerging Markets. In Brazilië ging het zwelfs harder bergafwaarts (capitulatie?). De korte rente werd ferm verhoogd in o.a. Turkije, eindelijk genoeg om de val van de lire een halt toe te roepen. Argentinië kreeg een lening van $50 miljard toegestopt van het IMF zodat Macri verder kan gaan met het wegpoetsen van de achtergelaten wantoestanden van mevrouw Kirchner. Naftabeslommeringen zijn zichtbaar in een vallende Mexicaanse peso. Kommer en kwel op valutagebied bij enige EM met enige verlossing op de einder.

Trump moest voor straf naar de G7, waar hij zich af moet laten blaffen vanwege zijn strafheffingen op vermeende afpersing van andere landen van de VS. Een wraakactie voor het trachten plat te branden van het Witte Huis in 1812 door Britten bij aanvallen op/vanuit tegenwoordig Canadees gebied. Trudeau beloofde vergelding voor de importheffingen waarop Navarro hem een plaats in de brandende hel beloofde.
As er maar geen krokodillentranen geplengd moeten worden zoals in Australië over de foxterriër die 10 jaar een krokodil als toeristische attractie had afgeblaft waardoor die afdroop tot afgelopen week waarbij het ineens hap-slik-weg werd.
[
Donald, je bent stout, zegt Angela. Je ziet Abe denken, ja dat weten we al lang, hou toch op mens. The Donald is niet onder de indruk, maar hoort het wel aan, ze is niet ontslagen]

Er was niet zo veel economisch nieuws. ISM non manufacturing was goed in de VS, nieuwe orders vielen wat tegen. De flow of funds analyse van de FED liet zien dat de Amerikaanse huishoudens record rijk waren met niet te veel schulden.Besparingen gingen meer omhoog dan investeringen en dat zou eigenlijk gunstig moeten zijn voor de credit spreads.Het tekort op de handelsbalans van de VS viel mee en nu begint men toch echt rekening te houden met 4%+ groei in de VS over het tweede kwartaal.

Diverse beurzen hikken tegen barrières aan die positief gesloopt kunnen worden als de ontmoeting van Trump met Kim goed uitgelegd wordt als zijnde een begin van onderhandelen met Korea, China en de VS waarbij de handelsbetrekkingen natuurlijk niet uit de hand mogen lopen. Of men gaat weer het 40-weeks gemiddelde testen bij oorlogstaal over Nafta en de $50 miljard importheffingen voor China (15 juni komt lijstje).


te veel zorgen over lengte van de cyclus in de VS?


Sinds januari zijn de zorgen flink toegenomen. Na 9 jaar herstel in de VS lijkt de cyclus oud, lijkt een recessie nakend als de fiscale stimulering uitgewerkt is. Maar is 9 jaar wel zo oud? In Australië zit men al 27 jaar zonder recessie en Nederland kende tot de kredietcrisis ruim 25 jaar geen recessie.
In Amerika houdt men meer van af en toe een neergang om de boel weer lean and mean te maken. Ook de presidentscyclus zorgt voor vaker een recessie dan nodig lijkt.  Presidenten doen meer om de economie op te kloppen voor hun herverkiezing. Als men gekozen is, dan is het zaak de economie af te remmen, de schuld hiervan aan je voorganger te geven en dan na wat bezuinigingen te gaan stimuleren in je derde en vooral vierde jaar. Trump zondigt tegen dit beleid, overigens net als Obama door snel met belastingverlaging en verhoging uitgaven te komen. Bij Obama was dit afgedwongen stimulering door de kredietcrisis, waarna hij overmatig ging bezuinigen, hiertoe aangespoord (gedwongen) door de Tea Party. Trump stimuleert terwijl het niet nodig is en volgens Bernanke gaat hij hiervoor de rekening krijgen in 2020 via een nieuwe grote recessie waarbij hij niet zou kunnen stimuleren omdat het begrotingstekort al zo groot is.

Ach, daar zitten populisten niet mee en Trump gaat natuurlijk gewoon door met te veel stimuleren door meer geld uit te geven aan infrastructuur. Dat is broodnodig en helpt heel wat deplorables aan het werk. Eerst nog een half jaar tot een jaar stoeien met handelsmaatregelen en dan overgaan tot actie via in de buurt te komen van die een triljard infrastructuurinvesteringen met particulier initiatief en uiteraard met een nog groter overheidstekort.
De investeringscyclus Juglar is nog betrekkelijk jong en hoort pas over ongeveer drie tot zes jaar te pieken. Dat zou de conjunctuurcyclus nog even draaiend kunnen houden, vooral vanwege nu inhaalinvesteringen en fiscale hulp bij een stijgende bezettingsgraad.

De consument had het afgelopen jaar te veel ontspaard maar lijkt nu weer op een stabiel groeipad te zitten. Voor de hele economie zit het nog goed met de schulden van de huishoudens: schuld versus bezittingen zit op een laag niveau (iets dat niet het geval is met de overheid en ook het bedrijfsleven begint iets (maar nog lang niet veel) te veel schulden te krijgen).


Al met al lijkt de huidige cyclus in de VS het lengterecord te gaan breken tenzij er iets geks gebeurt (enorm protectionisme bijvoorbeeld).

7 juni 2018

update vierjaarscyclus of is het nu een Chinese driejaarscyclus

De vierjaarscycli sinds 2003 hebben te lang geduurd volgens mijn oude weergave. Je had 2003-2009 en daarna 2009-2016. De huidige zou dan horen te gaan tot 2020. We hebben dan de eerste grote correctie in het opgaand deel gehad (of bijna gehad) en zijn nu toe aan het plotselinge herstel met uiteindelijk na de nodige tijd de laatste stijging met overdreven waarderingen. Aldus het normale draaiboekje zoals Ter Veer het me heeft geleerd.

Maar kijk ik niet veel te veel naar Wall Street en veel te weinig naar China? Sinds het failliet van Amerika in de kredietcrisis en na de verkiezing van iemand als Trump als president is Amerika niet meer serieus te nemen als het leidende land in de wereld. Amerika zit vol met 'deplorables' . De verslaving aan pijnstillers ('opioids') is dermate uit de hand gelopen dat de participatiegraad van het kerncohort, de 25-54 jarigen, zo'n 5% lager is in de VS dan in de rest van de westerse landen (niet de enige reden waarom dat zo is, maar wel de belangrijkste).

China heeft cycli van drie jaar en dat zou je ook kunnen zeggen van de beurs sinds 2009: 2009/12, 2013/2016 en nu 2016/2019 of 2019?
China heeft visie en met China 2025 zal China het westen technologisch dan hebben overtroffen. Misschien treft China dan het lot van Japan na 1990.

Vooralsnog houd ik vast aan de oude indeling. We hebben de correctie gehad (niet helemaal zeker), krijgen een nieuw high op Wall Street, een periode daarna waarin niet zo veel gebeurt en dan een overdrijvingsfase waarna je een bear markt krijgt.
Het boek dat ik samen met Ter Veer schreef uit eind 2009 ging uit van een S&P van ongeveer 3500-4000 op de top rond eind 2018. We zullen zien of dit zo gaat gebeuren. Dit soort voorspellingen zo ver vooruit komen zelden uit, maar ik hoop dat we in de buurt komen. 

5 juni 2018

Sicilië: villa Romana del Casale

We hebben heel wat gezien tijdens onze rondreis door Sicilië. Wat het meeste indruk op me maakte waren de mozaïeken van de Villa romana midden op het eiland. Zo veel mozaïeken uit de oudheid haeb ik nog nooit bij elkaar gezien en dat ook nog in verbazend goede staat.
Duidelijk is dat de villa van een zeer belangrijke Romein was, welke is niet zeker, maar men schrijft het toe aan keizer Marcus Aurelius Maximiamus (niet de belangrijke keizer Marcus Aurelius van de films). In de twaalfde eeuw was er een landverschuiving waardoor er 10 meter modder over het huis kwam te liggen waardoor de mozaïeken goed bewaard bleven.

Heel bekend zijn de 'bikini girls', die zich voorbereiden in normaal geachte kleidng voor de Olympische spelen (de heren waren naakt zeer vroeger)
Het mooiste zijn alle dierenvoorstellingen. Vooral de grote, brede gang met de vangst van dieren en de verscheping daarvan naar vroeger Carthago, maar later Rome om er een dierentuin mee vol te zetten.



3 juni 2018

Samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week


De S&P500 sloot fractioneel hoger en dat was onverwachts na al dat politiek gekrakeel en de enorme, overdreven rentezwiepers. (Te?!) Massale dumping van Europese bankaandelen, Deutsche Bank en de Italiaanse banken voorop de vuilnisbak in. De vermetele lintenknipper Cottarelli presteerde het de benoeming van een bejaarde eurosceptische minister van financiën te verbieden, waarmee de regeringsformatie klapte. Althans, voor enkele dagen want na enig geschuif stond er plotseling toch een nieuwe regering op het bordes in Italië. Twee jaars Italiaanse staatsleningen maakten een ongekende val en het verzekeren tegen terugkeer van de lire kwam in één dag bijna terug op de hoogtepunten van de eurocrisis. Deze keer was er geen whatever it takes nodig om de boel de goede kant in te drijven, maar de schrik zit er goed in (het zit niet zo snor met de liquiditeit en volatiliteit van staatsleningen als men dacht), al werd deze schrik snel minder bij het aanschouwen van al die frisse nieuwe Italiaanse ministers. Populisme is kennelijk minder gevaarlijk dan de fratsen van die vermetele knipper en de zo vaak ongelukkig loslippige collega Juncker.

In Spanje moest Rajoy het veld ruimen na te overtuigende aantijgingen dat er corruptie in het spel is. De socialisten nemen het stokje over, maar hebben niet voldoende stemmen en moeten op niet al te lange termijn (voor 2020) verkiezingen uitschrijven.

Trump kan maar niet genoeg krijgen van handelsoorlogje spelen. Mnuchin en Ross mogen de beste maatjes met China zijn, maar opkomende vazal Navarro draagt het evangelie van China haten met onvervaard enthousiasme uit. Geen pauze in de handelsoorlog met China zoals de eerst genoemde oudgedienden die over hun houdbaarheidsdatum voor Trump heen aan het raken zijn, maar een verlanglijstje voor $50 miljard heffingen voor China op 15 juni. Het opschorten van de heffingen op staal en aluminium (een te verwaarlozen deel van de wereldhandel) naar 1 juni werd niet verlengd en daarop schreeuwde de rest van de wereld uiteraard moord en brand. We krijgen die Bourbonproducent uit lievelingsstaat van Trump Kentucky wel, zo riep men in Europa. Trump had Macron te verstaan gegeven dat het maar eens snel uit moest zijn met het langs stuiven van Mercedessen op fifth avenue. Trump kan nog niet op een plan betrapt worden wat hij wil met zijn heffingen en quota’s. China 2025 onderhandelt daardoor moeiteloos met Mnuchin/ Ross die (terecht) vallen voor een enorm pakket aan beloofde Chinese importorders van China uit de VS t.z.t. Trump weet niets beter te doen dan marketing bommetjes te gooien van nieuwe heffingen, tweets etc. maar besliste van de week wel dat nutsbedrijven meer stroom moesten gaan afnemen tegen elke prijs van zieltogende aftandse kolen- en kerncentrales. Na het ontvangen van een enorm grote brief van rocket man(netje) Kim lijkt Trump alsnog af te reizen naar Singapore om elkaar te ontmoeten op 12 juni. Verder is Trump bezig met het voorbereiden van een speech wat hij wil met farmacieproducenten/prijzen. Ondertussen vraagt iedereen zich af waar de first lady is, zit ze in een hoekje van het Witte Huis te huilen nu haar man niet eens meer haar naam goed kan spellen.

Het macronieuws in de VS was uiteraard om je vingers bij af te likken, anders was de S&P natuurlijk niet omhoog gegaan bij zo veel politieke ellende.  De groei van de werkgelegenheid was een hoger dan verwachte 223.000, de werkloosheid daalde ruim 0,1% naar 3,76% maar de participatiegraad daalde ook 0,1%. Lonen stegen 0,1% meer dan verwacht naar 2,7%, maar lijken nog steeds zwakjes vergeleken met de lage werkloosheid en aantrekkende productiviteitstijging. Persoonlijk inkomen steeg over april 0,3% en uitgaven 0,6%. De ISM steeg 1,4, meer dan verwacht, naar een hoge 58,7 met nog sterkere cijfers voor nieuwe orders.  Pending home sales april vielen uit de toon met een kleine daling, een slecht voorteken voor de huizenverkopen in mei/ juni. Het consumentenvertrouwen steeg behoorlijk. Een en ander is genoeg om de groeiverwachtingen in de VS voor het tweede kwartaal naar boven bij te stellen, naar boven de 3% richting 4%.
Het Beige Book dat de economie in de diverse districten van de FED behandelt was positief van toon, vooral via bijbehorende anekdotes en maakt een verhoging van de FED-rente in juni uitermate plausibel.  

In Europa waren de cijfers wat minder goed, maar niet langer slechter dan gevreesd. Wel slecht genoeg om andermaal de groeiverwachtingen iets te gaan verlagen, maar men wil even afwachten welke kat (aap is wat zwaar beladen sinds de vergelijking met vj en kat hoort meer bij Italië) nu weer uit de Italiaanse mouw aan het kruipen is.

China leverde weer solide cijfers, in Japan gaat het ook wat beter en de Koreaanse exportcijfers waren fiks in herstel.

2 juni 2018

Sicilië Etna

De rondreis door Sicilië is me goed bevallen. Na ruim 30 jaar was ik weer terug op Sicilië.
Mooi weer, gezellig de antipasta met vis of vlees
En de Etna natuurlijk. Ook deze keer er niet echt op geweest. Vanuit de lucht was al te zien dat de Etna alleen maar stoom afblies, geen lava uitstootte.

en de Etna is natuurlijk ook te zien van catania, Randazzo, Taormina en nog heel wat plaatsen


27 mei 2018

Samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week


Wall Street hield de schommelingen zeer beperkt en ondanks dalingen van de olieaandelen op vooral vrijdag (men rekent nu vast op uitbreiding van de olieproductie van o.a. Saoedi-Arabië en Rusland op de komende OPEC-vergadering van 22 juni) was er een minieme stijging voor de S&P in de afgelopen week, vooral door de aandelen die profiteren van rentedaling. Want de lange rente daalde weer, de curve werd weer wat vlakker. Qua marktwaarde is Netflix nu het grootste mediabedrijf op aarde, meer waard dan Disney.

In Europa hadden de koersen last van angsten voor de nieuwe Italiaanse populistische regering die Europese regels vooral voor het gat op de begroting aan zijn laars lapt. Straks weer met 58 jaar met een pensioen van de nodige waardeloze miljoenen lires. Ook in Spanje rommelt het. De cijfers voor economische groei in Europa voor het eerste kwartaal vielen iets tegen, bijvoorbeeld 0,3% voor Duitsland (door netto exportbijdrage negatief, de binnenlandse vraag was wel sterk). De zeer belangrijke conjunctuurindicator IFO was goed, iets beter dan verwacht en dat was een verademing na al dat economische nieuws dat slechter dan verwacht was in Europa.  

De dollar bleef sterk, het economisch nieuws vanuit Amerika komt sterker binnen dan dat van Europa.

De klucht tussen Trump en Kim Jung Un is nog niet afgelopen na de afzegging voor de top door Trump.

De onderhandelingen over een nieuw NAFTA-akkoord vorderen moeizaam, maar voor 1 juni wordt een tussenresultaat verwacht. De handelsonderhandelingen met China verlopen op een nog langzamer pitje, maar de verzachting van de maatregelen tegen communicatiebedrijf ZTE doen hopen dat het allemaal niet al te rampzalig zal aflopen.

De notulen van de FED werden als ‘dovish’ beoordeeld omdat men duidelijker aangaf dat men de rente langzaam en niet meer ver zou gaan verhogen en dat ook wat duidelijker zou gaan communiceren. Daarop kon de lange rente dalen, maar als het economisch nieuws in de VS blijft meevallen (=groei boven 2,5% op jaarbasis) dan kan de FED niet zo aardig blijven.
In de VS liepen de initial claims voor werkloosheid flink op, maar ze bleven laag. Orders voor duurzame goederen daalden wat en de huizenverkoop viel eveneens wat tegen.
De flash PMI’s waren beter voor de VS (in lijn met de regionale PMI’s), maar in de rest van de wereld was er beperkte verslechtering.

25 mei 2018

terug uit Sicilië


Weer terug uit Sicilië, na een rondreis door mooie stadjes, met vele vergezichten,lekkere wijn en o.a. aardbeien. Wel met drie uur vertraging vanwege staking van Franse verkeersleiders. Die schijnen niet genoeg te verdienen. Al googlend zag ik salarissen voor € 6-12.000 per maand voor Nederlandse verkeersleiders en  € 3000 voor Franse, al lijkt me dat laatste wel erg laag.
Weer eens flink bijlezen. Wat zag ik?
De volatiliteit op de beurzen is gestaag aan het dalen. We raken gewend aan de nieuwe zorgen van protectionisme (meer zorgen over Nafta/ minder over China, maar Navarro, een enorme Chinahater, scheldt zijn medeonderhandelaar minister van financiën Mnuchin uit voor slap doetje die alles bij voorbaat cadeau geeft aan die doortrapte Chinezen).
De hogere rentes en inflatie ziet nu ook iedereen. Het inflatienieuws was goed, lager dan verwacht., maar de trend is toch wel duidelijk stijgend in de VS. Niet zo hard als gevreesd, Amazon/ Uber/Airbnb doen hun invloed kennelijk nog steeds gelden.




De AEX raakte net nieuwe highs en moest even aarzelen, de S&P heeft meer moeite om te stijgen, waarschijnlijk door de sterkere dollar en de hogere rente. Charttechnisch ziet er goed uit, Tostrams roept 1000 voor de AEX, niet zijn gebruikelijke stapjes van als de AEX boven 573 komt dan kan deze verder stijgen tot 609 etc., want dat levert geen pakkende kop boven een column op.
De 10-jaarsrente in de VS doorbrak de 3,05% en is daarmee op het hoogste punt aangeland sinds 2011. Dit veroorzaakte geen paniek op de beurzen, misschien ook omdat de inflatieverwachtingen stabiliseerden (10 jaar VS op 2,17%) ondanks de iets hogere olieprijs. Men denkt dat de FED weer wat aardiger wordt. Uitde notulen blijkt dat ze misschien met extra teksten komen dat ze de rente niet veel verder gaan verhogen. Powell is bang dat Trump de onafhankelijkheid van de FED afpakt als men de rente doldriest blijft verhogen.
Men is vier renteverhogingen uit aan het prijzen richting drie. Bij 2,5% economische groei gaat men drie keer verhogen (maar ik zie 3-3,25% groei in 2018 en daarmee toch vier renteverhogingen). Rentedaling is wel mogelijk, omdat iedereen al short zit op basis van een steeds vastere overtuiging dat de groei in de VS gaat meevallen.
Men kijkt wat meer door de optimistische bril  voor de groei in de VS (Phillyfed, markit PMI’s, retail sales). Oeverloos negatief is men ineens voor groei in Europa (tegenvallende groei export Duitsland), maar de IFO hield zich kranig. De groei in Europa over het eerste kwartaal is gedrukt door het koude weer in februari en maart en kan iets herstellen in het tweede kwartaal (stakingen in Frankrijk echter negatieve factor).

De hogere olieprijs is pijn aan het doen voor de groei van de consumptie. $86 wordt gezien als pijngrens. Het zorgt wel voor meer investeringen in energie, per saldo bijt het de economische groei nog niet. OPEC en rusland zien ook dat men de olieprijs niet te veel moet op laten lopen, anders gaat men weer te veel investeren in nieuwe olieproductie en at bijt uiteindelijk te hard. Ze gaan dus meer produceren.
De economische groei blijft waarschijnlijk sterk door flinke groei van de investeringen.
Italië zag de rente flink stijgen, veel meer dan ik dacht, op de nieuwe populistische regering die een gat in de hand heeft bij de uitgaven en niet naar Europa meer wil luisteren voor de tekorten, maar wel in de euro wil blijven en plannen lijkt te gaan maken voor een duale munt à la Varoufakis voor Griekenland voorstelde. Italië zou aan de ECB volgens de populisten moeten vragen om kwijtschelding van schulden, in eerste instantie zou men genoegen willen nemen met zo’n € 250-300 miljard. Europees high yield doet het ook slecht.


Het onderzoek van Mueller lijkt goed af te lopen voor Trump en zijn familie, zo beweren de geruchten. In juli lijkt er meer actie te komen van Mueleer.
Brazilië kon de rente niet verlagen vanwege het slechte sentiment voor Emerging Market Debts en de sterke dollar, waardoor de real verdedigd moet worden met hoge rente. Indonesië moest daardoor de rente verhogen. Niet goed, maar het is vaak ergere geweest bij de Emerging Markets.

11 mei 2018

op naar Sicilië en all time highs

tijd voor een kleine vakantie, tijd om het zonnig in te zien.
tijd voor minder zorgen over protectionistische maatregelen van Trump. China dient gewoon een lijstje in van wat ze meer in Amerika willen kopen. Op zich de juiste manier om het probleem van het te grote handelsoverschot met de VS op te lossen. Met daarbij een ruimer monetair beleid.

tijd voor minder zorgen over de stijgende inflatie. Dat geldt alleen voor de VS , niet voor Europa waar de inflatie nog steeds zorgelijk daalde (in Zuid Europa). En zelfs voor de VS lijkt het niet zo hard te gaan. Alleen de medische kosten lopen uit de hand. opperhoofd trump gaat de farmaceuten eens goed uitfoeteren over hun prijsbeleid, dat is duidelijk voor iedereen die en blik werpt op de koersontwikkeling van de farmaceuten (15%+ underperformance).

tijd om gefrustreerde bulls om ze te troosten: ja, de koersontwikkeling sinds Trump is achtergebleven bij de stijgingen van de verwachte winsten. Dat is terecht als de recessie te dichtbij komt. Maar gaat men hier meer in geloven, als de groei aantrekt? Belastinginkomsten vallen mee, investeringen groeien voorspoedig, consumenten kopen aarzelend toch maar meer, toch maar een huis kopen/ laten bouwen.

Minder zorgen over een rente boven 3% voor maerikaanse 10-jaars staatsleningen. De correlatie met de beurs lijkt klein te zijn, misschien is het toch niet zo zorgelijk.

Stiekem is de beurs bezig met een flinke opmars. 

6 mei 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Beurzen kwamen andermaal nauwelijks van hun plaats. Even een kleine daling na het besluit van de FED, ook al was dit 100% als verwacht, eigenlijk met een kleine meevaller: het woordje  symmetric' bij inflatie waardoor de FED aangaf niet overspannen te zullen reageren op inflatiestijging boven de 2%. Maar men had kennelijk te veel ingezet op de anomalie dat als de FED wat zegt de koersen omhoog gaan. Niet bij de Powell-FED dus.
Het 40-weeks gemiddelde van de S&P500  werd weer eens getest en op vrijdag gingen daarna de koersen bemoedigend omhoog. Maar per saldo weer een week met zijwaartse bewegingen, al ziet het er in Europa weer iets beter uit door de sterke dollar.
De winstcijfers bleven over het algemeen beter dan verwacht binnenkomen. deze week was het vooral Apple dat steun gaf aan de beurzen via beloftes om meer eigen aandelen op te kopen. Buffets Hathaway lustte daar wel pap van en kocht de nodige miljoenen aandelen Apple bij in de afgelopen maanden.
De hogere olieprijzen zorgden voor stijging van de benzineprijs.

De groei van de werkgelegenheid in de VS was met 164.000 iets onder de verwachtingen, maar inclusief opwaartse herzieningen in vorige maanden niet. Loonstijging was slechts 0,1%, lager dan verwacht. De werkloosheid daalde van 4,1 naar 3,9%. De participatiegraad daalde 0,1 naar 62,8, een tegenvaller. De ISM's daalden iets meer dan verwacht, maar staan nog op mooie niveaus die verdere winstgroei en groei boven potentie mogelijk maken.
Het handelstekort van de VS daalde, ietsje meer dan verwacht.
Initial claims voor werkloosheid bleven extreem laag, een sterke arbeidsmarkt aangevend.

In de rest van de wereld daalden de PMI's iets vaker dan dat ze stegen, in lijn met wat de flash PMI's al aangegeven hadden. Ook daar meestal nog steeds respectabele niveaus.

In Europa daalde de inflatie meer dan verwacht, vooral in de europeriferie is de inflatie nog niet naar boven te branden.

overpeinzingen: is het tijd om weer optimistischer te worden?


De S&P staat op een punt waar het duidelijk moet worden of het erger wordt met de zwartgallige dalingen sinds eind januari of dat de weg weer eens flink omhoog moet worden ingeslagen.



De laatste paar weken ben ik optimistischer geworden en dreig ik het zwartgallige kamp waar ik sinds half januari in zat te verlaten.
In januari was iedereen optimistisch en gaf men bijna 100% gewicht aan de mooie verhalen over winstbijstellingen, belastingverlagingen en een Trump die alleen maar mooie dingen voor markten deed en bijna 0% aan minder mooie zaken als hogere inflatie, protectionistische stokpaardjes van Trump en het te oud worden van de business cycle zoals de yield curve aangaf.
Nu in mei geeft men een fiks gewicht aan een dreigend eind van de business cycle over 2-3 jaar, siddert men voor de protectionistische uitspraken van Trump en Chinese halsstarrigheid over doelen voor 2025 die een handelsakkoord in de weg staan en ziet men alom stijging van de (loon)inflatie in de VS. PMI’s, ISM’s lijken gepiekt te hebben.
En alom zit men dus te dubben: is it as good as it gets. Daardoor lijkt het meer in de prijs te zitten.

Morgan Stanley had een heel verhaal waarom je niet zo optimistisch had moeten worden over belastingverlagingen. Enorme mosterd na de maaltijd natuurlijk, dit verhaal had men in januari al kunnen schrijven, maar dat paste toen niet in wat de klant wilde horen en de MS-goeroes aan het rondbazuinen waren. Nu dus ineens dat verhaal en men draafde uiteraard veel te ver door in het negatieve. Belastingverlagingen die investeringen aanzwengelen zijn goed voor beurzen, omdat hierdoor de productiviteitsgroei kan herstellen en daarmee de cyclus langer wordt. Tenminste, als het geen overinvesteringen zijn, verkeerde investeringen en dat lijkt op het ogenblik in orde te zijn na de lange periode sinds 2009 met onderinvesteringen vanwege pessimisme over de toekomst.

De inflatie op jaarbasis loopt op, zoals iedere muts die naar de maandelijkse inflatiecijfers van 2017 had kunnen voorspellen. Tot september wordt het ongeveer ondoenlijk om een lagere kerninflatie op jaarbasis in de VS te krijgen.

Toch ben ik iets geruster geworden op de inflatie. Die hoort inderdaad niet zo veel te stijgen. Er is alleen een stijgende trend in de VS, Japan en enkele Emerging Markets, maar niet in Europa, zelfs niet meer in het VK en ook niet in heel wat Emerging Markets. Inflatie is een wereldwijd fenomeen en de stijging in de VS wordt niet aangewakkerd door de rest van de wereld, vooral niet nu de dollar weer sterker wordt. Na de schade door de orkanen herfst 2017 waardoor allerlei goederen zoals auto’s opnieuw aangeschaft moesten worden steeg de goedereninflatie snel. Nu daalt deze weer en dat drukt de inflatie op korte termijn.

Op wat langere termijn moet inflatie uiteraard verder stijgen door hogere grondstoffenprijzen en schaarste in de VS die zich uit in druk op transportprijzen en hogere diensteninflatie. Ook gezondheidszorg zal duurder worden nu de hoge begrotingstekorten in de VS het moeilijker maken Obamacare voldoende te subsidiëren. Maar globalisering zal goedereninflatie zeer laag houden tenzij Trump daar via enorme importheffingen daar een stokje voor steekt.
China zal moeten leren via de principes van globaal kapitalisme te gaan werken. De privileges die het kreeg bij intrede in WTO omdat het een arm land was moeten weg, geen hoge importheffingen meer en hoge exportsubsidies. De eigen markt moet meer open en de technologietransfer moet eerlijk betaald worden. Dat druist enigszins in tegen het doel in 2025 absolute wereldleider te zijn in Artificial Intelligence, robots, zelfrijdende auto’s en elektrische auto’s. maar niet helemaal. Alle investeringen op de doelsectoren zijn welkom en mogen deels ook zo ongeveer helemaal eigendom worden van buitenlandse ondernemingen.  Europa is uiteraard toast voor de genoemde sectoren. Duitsland heeft Kuka (robots) al verkwanseld aan China en de EU stelt niets voor op het gebied van artificial intelligence. Trump heeft een sterk punt met het opleggen van nieuwe voorwaarden aan China hoe ze de belangrijkste nieuwe sectoren mogen gaan overheersen in de wereld.
Dat is zorgelijk, maar hoort een stijging van de beurs op korte termijn niet in de weg te staan. Het gaat heel lang duren voor de VS en China tot iets gemeenschappelijks komen. Ondertussen uiteraard wel enige nieuwe importheffingen op China die vergolden zullen worden.    

Op korte termijn kan het gunstig voor de beurs worden dat de groei in de VS aantrekt tot ongeveer 3% of iets hoger. Dat houdt de winstgroei goed, zorgt voor een stijging van de productiviteit die in lijn lijkt of lager is dan de hogere loonstijging. De angst voor te veel acceleratie van de loonstijging lijkt weer af te nemen door de recente cijfers.
Op diverse plaatsen zag ik afgelopen week plaatjes dat loonstijging in de VS onder 2% plus productiviteitstijging zou blijven. Dat is inderdaad mogelijk.


Dat hoort de FED dan weer kalm te houden. Ze gaan door met verhogen, maar willen geen omgekeerde rentecurve want dat signaleert een recessie na ongeveer een jaar en dat is niet nodig bij de huidige nog lage inflatiedreiging. De obligatiemarkt rekent hier vast op en daardoor vervlakt de rentecurve. De kredietmarkt ziet dat ook en is nog totaal niet onder de indruk van de afzwakkende groei / hogere kans op recessie na 2 jaar die de rentecurve signaleert. This time is different, deze keer reageert de FED eerder op inversie van de rentecurve en zal Trump op tijd komen met reusachtige infrastructuurinvesteringen om de recessie af te wenden en ondertussen zorgen hogere grondstoffenprijzen voor afwending van rampen in o.a. de energiesector.
Zo lang de kredietsector zo optimistisch blijft, hoef je het signaal van afzwakkende groei dat de rentecurve geeft niet zo ernstig te nemen voor de beurzen. Die kunnen (een beperkte tijd) verder stijgen in de eerste fase van hogere credit spreads.
Als de groei in de VS inderdaad gaat aantrekken dan zou het zo maar kunnen dat de weegschaal die in januari nog 100% Goldilocks was vanwege de korte termijn en nu flink minder Goldilocks is vanwege angsten voor de middellange termijn weer meer richting Goldilocks gaat.  

[uiteraard geen garantie, Trump is onberekenbaar en het Gele Gevaar is niet geweken. Iran kan zo maar fout gaan (hoeft niet), het optimisme over Noord Korea kan zo maar verdwijnen. ECI, loonkosten kunnen zo maar te veel door stijgen.

De FANG -aandelen kunnen verder corrigeren. En zo zijn er nog vele redenen te verzinnen waarom beurzen kunnen dalen. De wall of worry blijft hoog.]  

5 mei 2018

Groei werkgelegenheid VS OK, maar anders zou je verrassend snel in een recessie zitten


164.000 groei van de werkgelegenheid in de vorige maand, iets minder dan de 190.000 die verwacht werd, maar inclusief 30.000 opwaartse herzieningen OK. Al enige maanden gaat niet de grootste aandacht uit naar de groei van de werkgelegenheid maar naar het begeleidende cijfer van de loongroei. Die was maar 0,1%, lager dan de verwachte 0,2% terwijl voor 0,3% gevreesd werd (na herzieningen zijn die cijfers overigens nog steeds mogelijk). De werkloosheid daalde eindelijk naar 3,9%, terwijl die al zo’n half jaar niet gedaald was terwijl de groei van de werkgelegenheid groter was dan de natuurlijke aanwas van de beroepsbevolking Omdat meer mensenwerk gingen zoeken daalde werkloosheid niet in de vorige maanden en nu ineens wel. De participatiegraad daalde zelfs iets.
Geen nieuw opborrelende inflatieangst uit sterkere loongroei, maar wel een beetje door de dalende werkloosheid.

Op jaarbasis trok de groei van de werkgelegenheid aan tot weer iets boven de 2 miljoen. Dat is maar goed ook, want bij daling onder de 2 miljoen op jaarbasis zat je zo in een recessie in de afgelopen decennia.

(pijlen zelf toegevoegd; alleen in 1996 en 1986 kwam er niet snel een recessie na de tijdelijke doorboring van de 2 miljoen groei en in 2007 duurde het wat langer, iets dat nu ook zou kunnen gebeuren (of niet), misschien dat de grens bij 1,9 miljoen ligt; je zou ook moeten aanpassen voor de groei van de bevolking in de afgelopen decennia)

Zo bezien is de belastingverlaging van Trump net op tijd. Dit helpt de investeringen terwijl er niet veel extra geconsumeerd wordt omdat naast de bedrijven vooral de rijken belastingverlaging krijgen en die sparen meer als je ze een belastingvoordeeltje geeft (iets dat de lage inkomens zich niet kunnen permitteren). Op die manier krijg je niet te veel inflatie uit oververhitting van de economie door belastingverlaging.
Zo had Trump het vast niet beredeneerd, maar belastingverlaging zo ver in de cyclus lijkt zo economisch gezien nog niet eens zo slecht uit te pakken (sociaal zou het natuurlijk beter geweest zijn als de lagere middeninkomens het meeste zouden hebben geprofiteerd).