6 oktober 2014

de afscheidsbrief van Bill Gross aan de medewerkers van Pimco

Bill Gros stuurde een venijnige afscheidsbrief aan de medewerkers van Pimco. Op zijn 70ste werd hij er gewoon uitgeknikkerd. En zo'n rare vogel was hij nu ook weer niet, vergeleken met andere miljardairs viel het nog wel mee vond hij. En dat gezeur over zijn hoge salaris: je zult heel wat moeten betalen om weer zo veel nieuwe mandaten te winnen, hij vond zichzelf meer dan zijn salaris waard.

Dear Friends, Colleagues and Co-workers,
For the past 43 years, Pacific Investment Management Co. has been my home, as well as my pride and joy. With great sadness, I must bid her adieu, not because I want to leave, but because I must. It is the natural order of things for all seasons to change; for the next generation must be given its chance. A new epoch is upon us. Ashes to ashes . . . .
All those reasons -- plus truth be told, an imminent palace coup -- meant it was time for me to go.

Before I depart, however, I offer you this final Investment Outlook, my last IO for you to consider. No cats, no "Man in the Mirror," just a few thoughts for you to reflect upon as the next era -- a newer new normal -- begins.
I co-founded PIMCO in 1971, starting with a mere $12 million in assets. Who could have imagined what the company would become during the ensuing 43 years? After four decades as founder, fund manager and mostly as CIO, I guided this firm to managing more than $1.97 trillion in client assets. When I sold the 70 percent stake not held by Pacific Life Insurance Co. to Allianz SE in 2000, the company had a value of $4.7 billion.

Not too shabby a track record. I daresay I must have gotten one or two things right during that period.
Not that you would know it by the recent press coverage, nor by the whispers in the hallways of Pimco. The immense wealth I helped to create for my colleagues, partners and clients over all that time meant nothing, once Machiavelli’s stratagems were put into play.

There is a standard sequence of events for all insurrections, and this one was no different. It included the favored tactics: A public character assassination, the quiet intimations that I had lost it (erratic behavior, dark glasses at a presentation, an elegy to my cat Bob). Add to that a break with a trusted associate, which implied something nefarious about that behavior (How did Mohamed manage to resign from Pimco, yet stay employed at Allianz? I couldn't pull that one off).

These hints and allegations were easy to make, especially given my natural eccentricities. But I put this question to you: Was I so different from any other California billionaire? The TM and yoga, the occasional head stand, a well-deserved bark at a wayward underling -- these and all manner of behavior that no one ever thought about before suddenly took on all sorts of dark implications once the coup was under way. Never underestimate the impact of a whisper campaign.
On ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux. Translation: "One sees clearly only with the heart. What is essential is invisible to the eye."

I must point out that these idiosyncrasies have been on display for decades, and were never looked on askance. At least, not while the alpha was piling up and the assets under management were rolling in.
But alas, that chapter has come to an end; it is now time to look forward. The future of Pimco is now in your hands, a dozen or so managing directors. You represent the future of the firm. You are the new BSDs, and to you I put the following questions:
• Some Pimco funds are generating what I call “perceived” alpha. This seems to be nothing more than “leverage-enhanced” beta. Discuss.
• I cautioned against the wholesale expansion into equities, as fixed income was the asset class upon which the firm made its bones, built its reputation and acquired almost all of its AUM.
How is that equity thing going? And whatever happened to thatKashkari kid? Seemed like a nice fellow.
• Many of you seemed to resent my annual compensation (Mohamed's too). I suspect you believed that a few hundred million dollars would be better placed in your collective hands.
Query: Is splitting up the big dogs’ comp among yourselves worth the fallout of a smaller asset base in the years to come? Is that in the best interests of the firm?
• Speaking of assets: Who among you is going to be the firm’s rainmaker? Which of you can raise a trillion dollars? How about a $100 billion? How will you compensate the people who raise that money? Best of luck managing the resentment for whatever compensation system you arrange.
• Many of you are in your 30s, 40s and 50s. How long do you plan to work here, and how much are you willing to sacrifice? I was married to this place, and gave it my all.
What are you prepared to give?
• Now that you have your new-found authority, what are your plans for it?
As for me, I am off to my newer new normal. There will always be a special place in my heart for Pimco. I wish all of you all of the luck in the world, as I leave you in charge of her. She’s your baby now. Try not to screw it up too badly.

William H. Gross

5 oktober 2014

financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Deflatieangst sloeg weer eens genadeloos toe (zichtbaar in dalende impliciete inflatieverwachtingen, ook in de VS) en daar hadden de beurzen niet van terug, vooral de rente moest nogmaals door de grond.
Niente QE a Napoli, zo kermde Elga Bartsch (DB) na de toelichting van Draghi bij zijn rentebesluit om niets te doen. Maar de ECB moet haast wel na de verslechterende PMI's (die overigens nog niet zo slecht zijn) en vooral de zeer lage inflatie, vooral door de lagere grondstoffenprijzen overigens, maar ook een beetje door lagere kerninflatie.

De buy the dip mentaliteit lijkt sterk genoeg om weer te gaan zorgen voor een goede beursmaand in oktober in de VS, zoals normaal in het tweede jaar van de presidentscyclus. Het pessimisme over de economische groei in Europa lijkt overdreven. En als de euro verder daalt, dan stoppen we de deflatiegeest weer in de fles en exporteren we onze zorgen naar de rest van de wereld.
 In de VS waren de werkgelegenheidsgroeicijfers uitstekend, 248.000 groei en 69.000 opwaartse herzieningen in vorige maanden. De werkloosheid daalde tot 5,9%, maar er was (nog) geen snellere loongroei. De gemiddelde werkweek werd langer, daardoor is samen met de werkgelegenheidsgroei er een goede stijging van het aantal gewerkte uren (en dus inkomensgroei). Initial claims voor werkloosheid daalden en zitten nu al een tijd gemiddeld onder 300.000. Persoonlijk inkomen steeg over augustus 0,3% en de nominale consumptieve uitgaven 0,5%.
De ISM daalde van 59 naar 56,6 voor de industrie en voor de diensten van 59,6 naar 58,6. Nog steeds prachtige cijfers in lijn met 4%+ groei (alhoewel die eerder 3-3,5% lijkt te worden in het derde kwartaal).
De cijfers voor de bouw waren aan de zwakke kant, pending home sales ook. Het consumentenvertrouwen daalde fors. De handelsbalans verbeterde licht (door minder import olie en meer export en andere importen).

In Europa waren de PMI's iets zwakker, vooral door Duitsland, deze keer niet door Frankrijk. Retail sales waren sterk in augustus in Duitsland na een daling in juli.
In Japan bleven de cijfers tegenvallen, lagere consumptieve uitgaven, maar daar stond toch een daling van de werkloosheid van 3,8 naar 3,5% tegenover.
In China daalde HSBC PMI van 50,5 naar 50,2.

seminar Capital Economics: het moeizame pad terug naar een normale groei

Vrijdag was ik op het jaarlijkse seminar van Capital Economics. Ze zijn vaak aan de sombere kant en hun opperhoofd had zojuist een boek over de probelemen van Europa gepubliceerd (Roger Bootle: The trouble with €urope). Voorlopig is het maar één deel.
Hun boodschap is dat de economische groei nog een jaar of twee onder normaal zal liggen en dan daarna een beperkte inhaalrace zal komen richting het naar beneden bijgestelde normale groeipad (in vele landen hanteert men nu een lager percentage voor potentiële groei, maar het werkelijke groeipad ligt behoorlijk onder dat nieuwe potentiële pad).
 
Alles spant zo'n beetje samen om die lage groei te krijgen. De kredietcrisis is maar een van de symptomen, niet de doorslaggevende oorzaak.
Alle vier de sectoren in de economie laten zwakte zien.  De hoofdoorzaak voor de lage groei ligt bij de te lage investeringen. Dat komt door regulering, onzekerheid, de beloningsstructuur voor het management (inkoop eigen aandelen is kansrijker dan investeren voor een hogere beurskoers) en de hoge cost of capital versus de rente op staatsleningen.
Dit verandert het komende jaar maar weinig.
De tweede reden is de lage vraag van de overheid, die na de stimulering in 2009 blut is, meer dan blut zelfs in vele landen.
De derde reden is een achterblijvende consumptie en de vierde is een tegenvallende groei van de wereldhandel. De afgelopen decennia groeide deze twee keer zo hard als het BNP, nu ongeveer even hard.
.De onevenwichtigheden in de lopende rekeningen zijn de laatste jaren verminderd. Het tekort van de VS is flink afgenomen, het overschot van China gehalveerd, Japan zit nu dicht bij nul en de OPEC-landen hebben nu minder grote overschotten (door lagere olie-import VS). De grote verandering zit in de Eurozone: de enorme tekorten van de europeriferie zijn omgeslagen in kleine overschotten, terwijl de overschotten van Duitsland en Nederland enorm groot zijn gebleven. Het overschot van de eurozone dat nog verder zal groeien, is de nieuwe onevenwichtigheid.
 
Capital Economics was positief over de VS en het VK, daar zul je relatief snel die inhaalrace richting nieuw potentieel groeipad krijgen (maar in de VS gaat de loonontwikkeling veel sneller en daarom zal de FED de rente veel meer gaan verhogen dan de Bank of England). In de Eurozone kan dat nog tien jaar duren en Japan is reddeloos verloren.
 
Ook over China was men zeer positief. Je krijgt daar een afzwakking van de economische groei in procenten, maar de absolute groei in Yuans (of dollars) neemt toe door de enorm gegroeide omvang van de Chinese economie (7% nu is meer dan 12% voor 2009).
 
En slechte schulden bij de Chinese banken? dat valt allemaal wel mee, de overheid bezit de banken eigenlijk en de overheid heeft weinig schuld en stikt van de valutareserves.

Er was wat commentaar van de aanwezigen, dat men toch wel erg weinig zei over vergrijzing en dat Europa wel eens positief zou verrassen als hun olieprijsvoorspelling van $85, een zwakkere euro, magic Mario uitkomt.

4 oktober 2014

lange golf aandelen versus goud

Al sinds september 2011 is de S&P harder aan het stijgen dan de goudprijs. Dat zijn vaak heel langdurige periodes.
oud plaatje van Stifel Nikolaus dat meteen zag dat de S&P langdurig het beter zou gaan doen dan de goudprijs.
De goudprijs staat onder druk vanwege de sterke dollar en de hoop dat de FED de rente stevig gaat verhogen.

3 oktober 2014

goede groei van de werkgelegenheid in de VS

De groei van de werkgelegenheid in de VS is elke maand weer spannend. De beurzen reageren altijd zeer zenuwachtig. Van dit cijfer hangt vooral af of men optimistischer of pessimistischer wordt over de Amerikaanse economie.Vorige maand was men geschrokken van de lage groei van 142.000 (deze maand herzien naar 180.000, dus die schrik was overdreven), deze maand was men zeer tevreden met 248.000 groei (215.000 verwacht).
De daling van de werkloosheid tot 5,9% was een beetje te goed voor het Goldilocksscenario,want dat maakt havikachtige geesten los bij de FED, de eerste renteverhoging komt zo snel naderbij.
De werkweek (een belangrijke leading indicator) werd 0,1 uur langer, waar geen stijging werd verwacht.
Maar andere indicatoren waren minder goed. De participatiegraad, een lievelingsindicator van Yellen,  bleef hetzelfde (zie plaatje van Calculated Risk).
De loongroei was 0% tegen 0,2%, d.w.z. geen inflatie.
De groei van de werkgelegenheid is de laatste tijd behoorlijk constant en goed (het beste sinds 1998).

2 oktober 2014

oversold

(plaatje Strategas). Mijn favoriete indicator begint weer richting oversold te gaan. Nog een beetje koersdaling en je zit onder 20% van de aandelen die nog boven het 50-daags gemiddelde noteren
Oversold 3: (STTG): ja, maar -90 kan eerst nog opgezocht worden.
Ach, wie in aandelen gelooft hoeft dit allemaal niet af te wachten (buy the dip, lang zal dat bearish gedoe niet duren, blijf bijvoorbeeld geloven in de kaart van de Kondratieffgolf) en je koopt door. Wie niets in aandelen ziet zitten kan wellicht zijn slag blijven slaan door in vrijwel renteloze obligaties te beleggen (want wie houdt negatieve rentes tegen, niet Draghi in ieder geval). Beleggen blijft gevaarlijk, maar de aan(deel)houder wint op de lange termijn.
 
Een klein beetje geduld lijkt overigens wel nodig, want de daling van de S&P is wel erg klein om correctie genoemd te worden. Het plaatje van Bianco wijst twee keer op -5,76% sinds 2013 (dat zou dan ongeveer 1900 zijn). Daarvoor moesten we het doen met correcties van -6,4% tot -9,4%. N.B. eigenlijk heet het pas officieel correctie bij een daling van 10 tot 20%.
 

ISM omlaag, zoals ook moest

De ISM daalde meer dan verwacht, maar nu is deze meer in lijn met de (goede) fundamentals.
Door de nog steeds bijzonder lage tweejaarsrente kun je zelfs bij een ISM van ver boven de 50 dat de Amerikaanse rente nog iets kan dalen.
In Europa was het weer tegenvallend, vooral Duitsland was om te janken.

1 oktober 2014

dollar sterk nu centrale banken door Taylor rule ander beleid gaan voeren

De dollar is bezig met definitief uit te breken

Voor het technische verhaal
Nu dan het verhaal dat de benodigde rente in de VS enorm veel hoger moet zijn dan in de Eurozone en dat de markt nu gelooft dat dit eindelijk met  de korte rente inclusief QE gaat gebeuren.
De FED bleef haar balans maar uitbreiden (waardoor de effectieve FED rente negatief werd), ook al gaf de Taylor rule (plaatje Feroli, JPM; de Taylor rule gaat uit van aanpassingen rente als werkloosheid te hoog is en inflatie te laag) aan dat dit niet meer nodig was. De markt liet zich in slaap sussen door alle verhalen van o.a. Yellen dat de arbeidsmarkt veel en veel ruimer was dan de werkloosheid aangaf. De participatiegraad gaf immers an dat er nog flink wat mis was. Maar de laatste tijd kwamen er steeds meer verhalen dat de participatiegraad zo laag moest zijn vanwege demografische redenen. Kortom, het is rationeel te gaan geloven dat de FED het rentebeleid weer op de oude Taylor rule gaat afstemmen. Daarvoor hoeven ze hun dots niet eens zo veel te verhogen.
In de Eurozone ligt de situatie heel anders. Daar had de ECB de rente via QE veel lager moeten brengen. De balans van de ECB had uit haar voegen moeten springen, maar in plaats daarvan kromp deze enorm.
Pas recent op het congres van Jackson Hole gaf Draghi toe dat de ECB aan het dwalen was met een veel te restrictief beleid en uit meer vaatjes moest gaan tappen dan aanwezig bij de Octoberfeste.
De markt gelooft maar wat graag de bluf van Draghi en ineens is er een groot verschil in verwachte ruimheid van het monetaire beleid tussen de VS en de Eurozone (en Japan en China).
Overigens is oktober een maand waarin de dollar meestal zwak is en zit iedereen al gepositioneerd voor een sterke dollar, dus misschien is wat meer geduld nodig om een sterkere dollar te zien.

30 september 2014

oktober: een woeste, maar vaak goede beursmaand

http://www.seeitmarket.com/october-stock-market-rollercoaster-ride-13798/
Tot op heden was het koersverloop van de S&P ongeveer volgens het normale jaarpatroon.
Nu komt oktober, een angstmaand door de grote krachs van 1929 en 1987. Maar toch was oktober gemiddel een goede beursmaand, overigens wel met de grootste uitslagen (standaarddeviatie) van alle maanden.
In de bovenstaande tabel van Ryan zijn de 16 keren oktober (en de andere maanden van het jaar) in het tweede jaar van de presidentscyclus bij elkaar geharkt. Gemiddeld was dan na 1950 oktober gemiddeld zelfs de beste beursmaand. 16 keer is overigens te weinig om er betrouwbare statistische berekeningen op los te laten.

Gaan we nu naar een prachtige oktobermaand? Dat kan, het monetair beleid is er ruim genoeg voor en het macroplaatje van de VS ook en het winstseizoen ziet er goed uit.
Maar charttechnisch zijn er de nodige vuiltjes http://www.athrasher.com/weekly-technical-market-outlook-9292014/
Er is zwakte in de advance decline line (de aandelenrally wordt door steeds minder aandelen gedragen, de rally wordt steeds bekrompener en dat loopt nog al eens verkeerd af), de handelaren zijn te bang on nog meer margin debt te neemn, er is al te lang geen nieuwe high in de margin debt, de relatieve sterkte indicator RSI zette lagere toppen en McClellan indicator is ook niet goed. D.w.z. terug naar de niveaus van mei, wat heel gebruikelijk is in het tweede jaar van de presidentcyclus.
Kortom, oktober kan een woeste maand worden (maar gezien de VIX ligt dan ook weer niet zo heel erg voor de hand).

plaatjes inkomensongelijkheid


(WSJ) het is niet zo raar dat veel Amerikanen (en europeanen) vinden dat de recessie niet voorbij is (want het is crisis, zegt iedereen).

 http://fivethirtyeight.com/features/the-american-middle-class-hasnt-gotten-a-raise-in-15-years

Steeds meer mesen beginnen in navolging van Piketty te schrijven over ongelijkheid van inkomens en de negatieve gevolgen daarvan voor de economie en consumptie.
Zentner en Campbell van Morgan Stanley schreven er vorige week een uitgebreid verhaal over.
De huidige service-economie levert minder goed betalende banen op voor de middenklasse dan de industriële economie.
Goed verdienende verdieners trouwen vaak met elkaar en idem voor de slecht verdienenden.
De premie van een goede opleiding is toegenomen.
De asset economy helpt alleen de rijkste 10% en die sparen gewoon door in plaats van veel meer uit te geven van hun extra vermogen.

Vooral de VS kampt met het probleem dat ze zo veel zeer slecht verdienende banen hebben, geen enkel ander ontwikkeld land heeft er zo veel last van.

Net als in Nederland is de inkomensongelijkheid kleiner dan de vermogensongelijkheid. De huizenprijzen hebben de aandelenmarkten niet bijgehouden.

In de VS stemmen de kiezers voor steeds minder herverdeling van belastinggelden naar de armen. Dit zorgt voor steeds minder afzwakking van de tendens naar steeds meer inkomensongelijkheid.

Naar aanleiding van de zeer lage productiviteitsgroei die net weer gepubliceerd is, 0,36% het afgelopen jaar ziet men weer dat de groei van de uitgaven met 1,5% per hoofd het afgelopen jaar weer voor een groot deel gegaan is via het maken van meer schulden. Men heeft de de afgelopen decennia  veel meer kunnen extra consumeren dan de inkomensgroei door het maken van meer schulden en dat ging fout in 2008. Maar nieuwe problemen zijn weer in aantocht als de trend van hogere groei van de uitgaven aanhouden dan kan volgens de productiviteitsgroei.
 

28 september 2014

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

De aanvallen op IS door de VS (=weg peace dividend) samen met eindelijk ook landen uit Arabië en de steeds verder uit de hand lopende ebola-epidemie waren het belangrijkste niet financiële nieuws, met in het VK de excuses van Cameron nadat hij de koningin een spinnende poes had genoemd bij het vernemen van de nee-uitslag van Schotland (d.w.z. er was niet veel nieuws).

De euro verzwakte weer tegen de dollar. De beurzen en de rente daalden (vooral door donderdag) een beetje. Een meer havikachtig beleid van de FED, met door laten schemeren dat de aandelenbeurzen niet meer zo veel omhoog hoeven worden geduwd zou een hogere korte rente en lagere lange rente moeten betekenen. Die lagere rente komt in gevaar als beleggers en masse het schip van Pimco gaan verlaten door het vertrek van Bill Gros (69), die maar niet met pensioen wil.

In de VS vielen de verkopen van nieuwe huizen mee en die van bestaande huizen tegen. De groei van het BNP over het tweede kwartaal werd herzien van 4,2% naar 4,6%. Nieuwe orders daalden zoals veracht fors, maar ex Boeing was er toch een kleine stijging. De initial claims voor werkloosheid bleven onder de 300.000. De Chicago FED Activity index (een samenvatting van 85 surveys) daalde weer iets onder nul, een economische groei beneden trend aangevend (al lijkt die wel boven 3% uit te komen in het derde kwartaal)

In Europa wijst alles nog op te lage economische groei en daarom moet Draghi iedereen steeds weer moed inpraten. De IFO, de belangrijkste vertrouwensindicator voor het Europese bedrijfsleven, daalde meer dan verwacht in Duitsland. De flash PMI's daalden fractioneel over augustus naar 50,5 (door Duitsland, deze keer niet door Frankrijk).

China gaf toe dat de economische groei vertraagt, maar gaat niet flink fiscaal stimuleren (de eer wordt aan de PBoC gelaten, waar de huidige leider eruit gebonjourd wordt voor een meer stimulerende baas die beter doet wat Xi zegt). De flash PMI steeg licht naar 50,5.

27 september 2014

Bristol

We vlogen op Bristol, niet bepaald bekend als de mooiste stad van Engeland. Toch heeft de stad genoeg mooie plekjes en natuurlijk vooral de rivier de Avon die door de stad kronkelt en zorgt voor de nodige vergezichten en bekijks van de huizen aan de kant in hun puddingkleurtjes.


 









Er is nog een kleine oude binnenstad met leuke straatjes en marktjes.
 

De havengebouwen met hun scheepsbouw, nu o.a. omgebouwd tot musea (zoals het M-Shed museum dat uitpuilde van de spelende kinderen).

En het is de stad van Isambard Kingdom Brunel die de Great Western Railway aanlegde van Bristol naar de rest van het land en o.a. ook een begin maakte met de aanleg van de Clifton Suspension Bridge. Om daar te komen en kunnen genieten van het adembenemende uitzicht moet heel wat geklommen worden. Commercieel was de ophaalbrug natuurlijk een mislukking, ongelooflijk duur terwijl er niet al te veel tol betalend (nog steeds, al sinds 1864) verkeer overheen komt.

 En verder is er natuurlijk de Bristol Bridge waar de stad begonnen is, de kathedraal

Terug van een zonnig kort reisje door Zuidwest Engeland/Cardiff

Vooral bezochten we plaatsen langs de rivier de Avon, met de kathedralen, de in puddingkleuren geschilderde huizen (dat moet in Nederland ook meer, bijvoorbeeld de boulevard van Zandvoort), de kastelen,het heuvelachtige Keutenbergplus terrein soms. Weer meer dan een kilo aangekomen door het overdadige Engelse ontbijt met zijn bacon en worstjes en ook de pints leverden te veel calorieën.
Enige indrukken.
Na het Schotse nee konden de aandelenmarkten niet de weg omhoog vinden, terwijl de rentestijging in de knop brak.



De inflatieverwachtingen bloeiden even op na het uit de tekst klappen van Draghi hierover. Maar de dalende trend lijkt weer ingezet. Zo groot is de daling eigenlijk ook weer niet geweest sinds het begin van het jaar, 2% is nog steeds in zicht (al kan dat natuurlijk wel veranderen). Dus zo vreemd is het niet dat de rente niet echt omhoog wil in tijden van dalende aandelenbeurzen. De goud bulls druipen verstijfd van schrik af met de staart tussen de benen (goud bulls zijn rare species), tegen een sterke dollar en een dalende inflatieverwachting kunnen ze niet op.
Waarom de beurzen met name gisteren zo daalden, even afgezien van Appleflauwte, was niet zo duidelijk.
Men is niet blij met de FED en met Carney, maar de lange rente lijdt er niet erg onder. De FED zei dat Bernanke de dots te belangrijk heeft gemaakt en dat de dots gewoon heel veel kunnen veranderen, ze zijn onbelangrijk zei o.a. Yellen.
Ach, zo veel is er niet veranderd in de afgelopen week.