14 juli 2018

De Trump show goes on: meer geld naar defensie, een Zombie Nafta voor Canada, een BINO brexit


Na de Tweede Wereldoorlog kenden vooral Duitsland en Japan een enorme groei, die werd toegeschreven aan veel minder uitgeven aan defensie. De opleving in de VS in de jaren 90 wordt ook toegeschreven aan het ‘peace dividend’ na de val van de muur. Dat extra veel uitgeven aan defensie is economisch gezien niet erg aantrekkelijk. Je moet het alleen doen ter voorkoming van grote ellende zoals annexatie van NAVO-landen aan de Oostzee. 2% is al veel en 4%  is alleen nodig voor opbouw van een nieuw imperium. 4% zou de nu veel belangrijkere defensie tegen ‘climate change‘  behoorlijk tegenwerken.

Mijn collega’s in Toronto hebben de buik vol van de handelsoorlog. Je weet niet meer waar je aan toe bent met de Nafta. Het is een zombie Nafta geworden en dat is slecht voor het vertrouwen van buitenlandse investeerders.

Dan de brexit.
Als mevrouw May de soft Brexit probeert door te voeren met de EU, dan kan ze volgens ‘very stable genius’ Trump het wel vergeten om een goede handelsdeal met de VS te sluiten. Ze had niet geluisterd, precies het tegenovergestelde gedaan wat hij haar aangeraden, bevolen had. Daarom zou Boris een goede premier zijn. Desalniettemin vindt Trump May ontzettend aardig, zo weet the Donald weer eens de chaos te vergroten, en moet er uiteraard een handelsakkoord komen tussen VS en VK. Engelsen moeten maar gaan wennen aan overheerlijke Amerikaanse chloorkippen.
May probeert te gaan voor een soft Brexit. Tegenstanders spreken daarom van een BINO, brexit in name only. May vindt (terecht denk ik) dat een harde brexit niet door de meerderheid van het VK wordt gesteund. Brexit had maar nauwelijks meer dan 50% van de stemmen.
Mijn collega’s in Londen zeggen dat de angst voor Corbyn de conservatieven op pad van May houdt. Soft Brexit en weg met de hard brexiteers, die moeten terug in het hok.
Er ligt een deal voor de goederensector die aantrekkelijk is voor Europa en soft brexiteers. TINA, there is no alternative, anders is probleem met de grens van Noord Ierland onoplosbaar. Er is nog geen deal voor de dienstensector die veel belangrijker is voor Londen, dat de rekening betaalt voor de brexiteers. Plusputje voor VK: als we maar controle hebben over de vispolitiek. Immigratie deal lukt niet. Tja, hoe dom kun je zijn. Brexit is niet een beetje dom, maar een historische enormiteit die langzaam werkelijkheid dreigt te worden.

er begint enige spijt te komen over de brexit
groei is nog geen drama, maar wel slecht vergeleken met de rest van Europa. Het achterblijven bij de groei van Europa was de belangrijkste reden waarom het VK wilde toetreden tot de EU e overmoed dat de groei hoger was dan in de rest van de Eu was een reden om voor brexit te gaan.

Groot nieuws was de schrobbering van May door Trump, niet zijn opmerking dat het VK perhaps de EU verlaat. Perhaps? Toch bijna zeker? Niet dus volgens Trump.

Weg met de WTO als deze de beslissing van Trump niet overneemt dat je tarieven mag invoeren op basis van de nationale landsverdediging. De WTO mag de uitgebreide uitleg niet verbieden en zou China de extra rechten vanwege de status van Emerging Market (extra heffing op van alles, beperking van toegang tot bepaalde delen van de markt) moeten ontnemen. Trump moet ook zijn zegen geven over de rechters die de geschillen in de WTO moeten berechten. Er zijn drie vacatures op zeven leden en er zijn minstens drie rechters nodig voor een geldige uitspraak. Dit kan Trump eenvoudig saboteren.

Allemaal negatieve verhalen en toch beukt de S&P weer op die psychologische 2800 grens. 2791 is al gebroken, 2800 ook maar niet overtuigend, de Nasdaq zette al weer een all time high. 

11 juli 2018

overpeinzingen: S&P500 boven 2791: higher high



Het Amerikaanse bedrijfsleven vindt dus dat het allemaal fantastisch gaat. Op de beurzen vindt men helemaal niet dat alles fantastisch gaat. Die onberekenbare Trump die er alles aan doet de handelsoorlogen mee te slepen tot na de verkiezingen in november (er lijkt even een twitterpauze omdat Trump het te druk heeft met andere zaken zoals het komende onderonsje met vriend Poetin, het de les lezen van Navo- bondgenoten(?) en het benoemen van een aartsconservatieve opperrechter). Het einde van de cyclus doemdenken. Bij de FED zit volgens de historici van de consensus een stel halve garen dat om de zo veel tijd de economie de recessie in sleurt. Een keer herstel uit de mid cycle is al een half wonder, dit voor de tweede keer doen lijkt ondoenlijk bij een president als Trump.

Onzin, zeggen de economen in Australië, met de hulp van China hoef je in geen 25 jaar een recessie te hebben. Gewoon doorgaan met te veel importeren, je land openstellen voor investeringen en de dollars rollen van zelf. De huizenmarkt oppompen.

Het kan ook anders, via permanent onzinbeleid, zoals Brexit. Boris zegt het al, de Brexit dream is dying, Engeland wordt een Europese kolonie. Terug naar de no deal Brexit. Isoleer het continent van Engeland. Het pond zwakker dan de Venezuelaanse bolivar.


Ondertussen denkt iedereen dat de rente gaat stijgen in de VS. Men zit record short met de 10 jaar Amerikaanse Treasuries. Het zal daarom waarschijnlijk niet zo'n vaart lopen met die stijging. Iedereen zit al zo gepositioneerd. Dan kan de rente overigens nog steeds omhoog, als men maar genoeg in een risk on roes zit met hogere inflatieverwachtingen door bijvoorbeeld hogere olieprijzen.
de zorgen over China lijken overdreven
idem voor Emerging Markets

Ondertussen stijgt de S&P op de winstvooruitzichten vanwege de cijfers over het tweede kwartaal, minder angst over de handelsoorlog, minder angst voor groei in Europa, minder angst.

8 juli 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week


De week begon met bibbers over de handelsoorlog en eindigde met tevredenheid over de fundamentals en meer hoop op een niet al te erg uit de hand lopen van de handelsoorlog.
Men is nog bezig met het overbieden van elkaar met hoe veel tarieven men zou kunnen heffen. Juncker pochte wel $300 miljard als de auto-industrie wordt geraakt en Trump verhoogde de inzet voor China naar $500 miljard. Xi gebruikte ook wat krachttermen.
De Europese auto-industrie zit te zweten en wil dolgraag concessies doe, importheffingen afschaffen. Lobbyisten hebben overwerk bij Trump c.s. China moet weer anders aangepakt worden, met achterkamertjespolitiek die Navarro niet machtig is maar waar Mnuchin in uitblinkt. China lijkt wat gas terug te nemen, men lijkt even uit gedevalueerd, gaat geen Amerikaanse staatsleningen op grote schaal verkopen, versoepelt het monetaire beleid. Amerikaanse merken hebben het plotseling moeilijk in China, zo laat men niet zo subtiel weten. Maar China kan de heffingen van Trump niet lang meer één op één vergelden en dat weet men. Men kan op eigen kracht made in China 2025 bereiken, is niet meer af te stoppen door Amerika, laat staan Europa.

Obrador won met overmacht de Mexicaanse verkiezingen en begon meteen de kapitaalmarkten gerust te stellen. Over Nafta wil hij best praten. Meer een soort (Braziliaanse) Lula dan een gevaarlijke linkse populist. De Mexicaanse peso herstelde en de beurs ook. Dictators liggen goed, de winst van Erdogan zorgde ook voor een beetje opluchting.

Zoals Noord Korea het al zegt, Amerika hanteert gangstermethodes en wil zijn kernwapens maar niet opgeven. Gelukkig wil Noord Korea dat ook niet, zodat er nog één land is dat zich kan verzetten tegen dit land dat wetgeving ter voorkoming van veel te veel opwarming van de aarde zo saboteert.

Het economische nieuws was zeer goed. De PMI’s waren ongeveer als verwacht, iets sterkere gang van zaken in de dienstensector, maar wel een beperkte afzwakking van de industrie in Europa. De ISM zowel van industrie als diensten was verrassend sterk in de VS. Vooral import en supplier deliveries.

De groei van de werkgelegenheid was in de VS duidelijk sterker dan verwacht met ook nog kleine opwaartse herzieningen. Op jaarbasis trekt de groei van de werkgelegenheid nu weer aan, iets dat niet past bij een nakend einde van de cyclus. Toch is de rentecurve verder vervlakt, iets dat het einde van de cyclus als duidelijkste indicator inprijst (wel na minstens een jaar).
De loongroei was slechts 0,2% waar 0,3% verwacht werd. De werkloosheid liep iets op, omdat meer mensen zich tot de arbeidsmarkt rekenden, weer hoop kregen op een baan. De participatiegraad steeg een sterke 0,2%..
Meer nieuwe orders. Iets tegenvallende bouwactiviteit. Het handelstekort nam af door meer export en iets minder groei import (olie is minder nodig).

Meer groei, minder inflatie is behoorlijk Goldilocks. Het nijvere winst nemen op de grote tech winnaars sloeg weer om in bijkopen.  

1 juli 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Beurzen gleden samen met de lange rente wat moedeloos weg, er werd winst genomen. Dat was uiteraard de schuld van de handelsoorlog met al die door gametheorie afgedwongen vergeldingsmaatregelen, al liet Trump doorschemeren het maar als een spelletje te zien en dat je het niet zo hoog op moest vatten, maar dat hij natuurlijk wel iets moet gaan winnen. Navarro verscheen ook even op het beurstoneel om duidelijk te maken dat hij niet helemaal een geschifte Chinahater is die tot de orde geroepen moest worden door Trump omdat Trump de huidige wetten via de verbeterde CFIUS-wetgeving goed genoeg vond na hiervoor voldoende door Mnuchin ingefluisterd te zijn. Xi liet wat oorlogskreten horen en de kennelijk nieuwe president Obrador van Mexico zal ook wel de nodige populistische geluiden laten horen (en hopelijk de corruptie aanpakken).

Het macronieuws was betrekkelijk goed, vooral in de VS. Voorlopers (Dallas  en Richmond FED survey)  van de ISM gingen omhoog, persoonlijk inkomen steeg met een nette 0,4% maar uitgaven met 0,2% met ietsje negatieve herziening van de maand ervoor waardoor de groeiverwachtingen voor het tweede kwartaal weer onder de 4% kwamen  (volgens GDPnow). Nieuw orders daalden een beetje, initial claims voor werkloosheid liepen iets op. Verkoop van nieuwe huizen steeg flink. Het consumentenvertrouwen verslechterde iets meer dan gedacht, maar blijft hoog. Groei in het eerste kwartaal werd neerwaarts herzien van 2,2 naar 2%.

In Japan steeg de inflatie van Tokio, waardoor de deflatieangsten minder werden. Herstel van industriële productie in Azië ex China.

In Europa zwakt de groei af, maar niet meer dan de negatieve economische verrassingen al hadden aangegeven. De IFO bijvoorbeeld is gedaald, maar is nog steeds mooi (maar niet meer spectaculair goed).
Wereldwijd is er enig herstel van de detailhandelsverkopen dat nog niet heeft geleid tot snellere groei van de productie maar waarschijnlijk wel tot lagere voorraden versus verkopen.

. De olieprijs steeg op hogere vraag dan verwacht, lagere voorraden in de VS en de OPEC-deal met minder productieverhoging dan verwacht en geëist door Trump voor Saoedi-Arabië. Maar men luistert niet zo goed naar Trump in het buitenland, rocket man laat in Noord Korea weer nieuwe researchfaciliteiten bouwen voor betere kernbommen.

overpeinzingen: de beren keerden terug, de wall of worry lijkt te hoog


Het sentiment onder beleggers is danig verslechterd, nu men meer vertrouwt op Trump. Men wordt heen en weer geslingerd door pessimisme over de handelsoorlog, stel toch eens voor dat Trump doet wat hij zegt en hij deed tot nu toe toch vaak wat hij zei, dan is een wereldcrisis vele malen erger dan in 2008 te verwachten en angsten dat een verwachte recessie in verkiezingsjaar 2020 de koersen vanaf nu steeds zwaarder in de koersen verdisconteerd moeten worden via wegkwijnende koerswinstverhoudingen.
Het sentiment veranderde snel, maar is nog niet extreem bearish (dat komt nog wel als Trump meer overtuigend gaat dreigen, maar niet als men meer laat doorschemeren dat zelfs Navarro het niet op de spits wil voeren). Particulieren zijn op ongekende schaal bezig geweest met het dumpen van ETF’s. Puts waren razend populair versus calls, maar nog niet genoeg om overtuigend van een contrair signaal te spreken. Emerging Markets zijn nu oversold volgens enkele maatstaven, maar het blijft gevaarlijk een vallend mes te vangen.


Trump wordt bestookt door lobbyisten van ook Ford, FCA en GM die smeken dat hij geen tarieven moet opleggen op auto’s en auto-onderdelen, terwijl Europa al in gedachten de importheffing op Amerikaanse auto’s al verlaagd heeft van 10 naar 0%.
Rond 20 juli komt het rapport over hoe unfair Amerika behandeld wordt bij auto’s, afgelopen week bepaald als een zaak van nationale veiligheid, waardoor de gekste heffingen en boetes mogelijk worden.




Barron’s heeft een cover die past als voorbeeld van een contraire cover, waarbij de bull wordt opgegeten en snel, want hij is niet lang houdbaar.

 Het economisch nieuws blijft goed voor de VS met slechts kleine rimpeltjes. In Europa zijn er wat meer rimpeltjes, maar groei blijft hoger dan normaal voorlopig. In diverse Emerging Markets zijn de zorgen wat meer dan rimpeltjes, maar de groei lijkt ook daar (met de gebruikelijke uitzonderingen) niet onderuit te gaan. Ja, as good as it gets, maar wel good, niet slechter dan verwacht.

Komende week gaan de verwachte winstcijfers één jaar vooruit de cijfers van het tweede kwartaal 2018 inruilen voor die van het derde kwartaal van 2019 en dat hoort een stijging van de winst één jaar vooruit van de S&P500 van 164 naar 168 te brengen.
Daarna breekt het winstseizoen voor het tweede kwartaal los en men is daar niet zo optimistisch over, men vreest guidance richting verdoemenis vanwege de handelsoorlog. Nu gaat het nog goed, maar als Navarro het meer voor het zeggen krijgt, dan is het einde der tijden meer nabij. Dat gaan sommige CEO’s in geuren kleuren vertellen, zodat ze kunnen vertellen waarom het och al minder goed moet gaan bij sommige bedrijven.

De wall of worry is hoog, je zou zeggen dat vergeleken met al die zorgen er nu een en ander wat kan gaan meevallen, niet zo erg blijken als gevreesd. Of zelfs heel goed, dan stuift de S&P naar boven de 3100, maar dat is misschien nog een tijdje te veel gevraagd van de veel geplaagde maar rijkelijk beloonde belegger in de afgelopen jaren.


28 juni 2018

Handelsoorlog: Trump scoort electoraal


Trump probeerde het sentiment over de handelsoorlog niet helemaal uit de hand te laten lopen. Eerst steunde hij zijn relatief degelijke minister van financiën Mnuchin dat er geen heel nieuw stelsel van wetgeving over handelsbeperkingen voor speciaal China nodig was. De oude wet, die met enorme steun van zowel democraten als republikeinen, van de week werd uitgebreid, FCIUS, is goed genoeg in zijn ogen. Deze wet richt zich op heel de boze buitenwereld die de VS bedreigt in zijn heerschappij van de wereld, niet speciaal alleen China. Navarro pruttelde tegen, maar werd kalt gestellt door Trump op dit punt.
Daarna liet Trump in een verkiezingsspeech voor Noord Dakota weten dat je al zijn bedreigingen niet helemaal letterlijk moest nemen, het is onderdeel van het onderhandelingsspel. Dat was geruststellend, maar het enorme plezier dat Trump heeft met dit spelletje is helemaal niet geruststellend.

Er wordt flink wat afgeschreven over de handelsoorlog van Trump en daarbij lees ik ook de lezerscommentaren in de Wall Street Journal. Dat is een zeer rechtse krant en daarom steunt men veelal Trump in de commentaren. Niet altijd, soms niet. Dat was eergisteren het geval. De voorstanders van vrijhandel peperden de anderen maar eens goed in dat er niets gewonnen kan worden met dit spel.

Vandaag verketterde Karl Rove, de aartsconservatieve republikein die o.a. Reagan en Bush aan de macht bracht, maar faalde met Jeb Bush, de handelspolitiek van Trump https://www.wsj.com/articles/trump-plots-to-erase-his-tax-cut-1530140662 . Het maakt de belastingverlaging voor een groot deel ongedaan omdat de tariefsverhogingen voor een groot deel afgewenteld worden op de consument, de belastingbetaler. Natuurlijk gaan getroffen ondernemingen meer overzee produceren en investeren. Hogere inputprijzen van bijvoorbeeld staal werken door in alles wat staal gebruikt en daardoor wordt de VS minder concurrerend.
In de commentaren kreeg Rove de wind van voren. Trump was geweldig bezig en maakte de unfaire overeenkomsten van slapjanussen als Obama en sommige republikeinen misschien wat ongedaan.

Het meest gelikete commentaar was: 
Why should a foreign company that doesn't invest in the USA, doesn't hire Americans, doesn't contract with American suppliers, and doesn't pay taxes to American state, local, and federal governments be allowed to strip mine our economy of profits, and compete on an equal basis with American-based companies that do invest in the USA, do hire Americans, do contract with American suppliers, and do pay taxes to American governments? (Aldus Alan Sewell).

Een beetje meer uitgebreide toelichting:

En een andere goede uitleg waarom de handelsoorlog van Trump door kiezers gesteund wordt:


25 juni 2018

te weinig inkomensongelijkheid in de VS?!


merkwaardig artikel in de WSJ https://www.wsj.com/articles/how-income-equality-helped-trump-1529862473 van de aartsconservatieve Phil Gramm (oud senator die heel wat wetgeving op zijn naam heeft staan)
Na verrekening van subsidies en belastingen is er bijzonder weinig inkomensongelijkheid onder 60% minst verdienenden in de VS. Ik vertrouw de cijfers niet helemaal, maar ergens zit er wel iets in waarom men meer inkomensongelijkheid zou willen.
John F. Early van het (conservatieve, gerenommeerde) Cato Institute produceerde de volgende cijfers:
De armste 20% verdient 2,2% van het werkzame inkomen, maar kan 12,9% van dat werkzame inkomen in de VS uitgeven. Het daaropvolgende kwintiel verdient 7%, maar kan 13,9% uitgeven (lagere middenklasse). Het volgende kwintiel, de middenklasse verdient 12,6% en kan 15,4% van de koek uitgeven. Het vierde kwartiel verdient 20,5% en kan 18,6% van de koek uitgeven. Het rijkste kwintiel verdient 57,7% van de koek, maar kan slechts 39,3% van de totale Amerikaanse koek uitgeven.
Die kleine inkomensverschillen zijn niet terug te vinden in het aantal uren dat men betaald werkt. Het armste kwintiel werkt maar zeer weinig, het daaropvolgende kwintiel al 2,5* meer en het middenklasse kwintiel 7* meer.

Veel Amerikaanse kiezers zouden dat enorme verschil ingewerkte uren meer terug willen zien in grotere verschillen in inkomens. Dat lijkt een redelijke redenering.
Dan gaat men voort: die deplorabele rijken van het rijkste kwintiel verdienen 26* meer dan de armsten, maar kunnen slechts 3* zo veel uitgeven. Wat een onrecht!
Stem Trump! Stop de herverdeling!

In Nederland is de inkomensverdeling heel wat gelijker dan in de VS. Toch heb ik het idee dat de middenklasse (man die modaal verdient met vrouw die in deeltijd bijna modaal verdient) echt wel flink meer netto verdient dan de armste 20% die van een bijstandsuitkering aangevuld met van alles moet rondkomen.

24 juni 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week


De handelsoorlog domineerde het nieuws opnieuw en dat zorgde voor beperkte dalingen. De volatiliteit bleef laag, de ongerustheid over Italië nam iets af. Trump dreigde met $200-400 miljard heffingen op Chinese producten en met 20% heffing op auto-import, liefst van Duitsland, want die BMW’s of Fifth Avenue is een verwerpelijk gezicht. Merkel heeft andere dingen aan haar kop, vooral immigratiezorgen die de CDU/CSU misschien uit elkaar doen spatten en de al te Europese plannen van Macron voor een stevig Europees budget met veel eventuele hulp uit het ESM-mechanisme. Die Macron kan ze aan, de immigratieruzie is moeilijker te sussen vanwege de hardere opstelling van Italië en verzet tegen kampen in Libië.

Trump heeft eigenlijk ook wel wat beters te doen dan die handelsoorlog uit de hand te laten lopen, ook hij heeft problemen met immigratie, de dreamers etc. terwijl de vrede binnen het Witte Huis zelfs met Melania die het allemaal niet meer kan schelen aldus haar jas van $39 waar men maar niet over uitgeschreven raakt.

Gelukkig voor Trump blijft het Amerikaanse economische nieuws vooralsnog zeer goed, aantrekkende detailhandelsverkopen en investeringen, bescheiden voorraadgroei, een redelijk sterke huizenmarkt en een minder slechte handelsbalans. Zijn ‘approval rate’ is voortvarend aan het klimmen en hij krijgt de republikeinse partij steeds meer in zijn macht.
Gunstig is wel dat de nadelen van die extra importheffingen steeds duidelijker worden aangetoond (winstwaarschuwing Daimler op export SUV’s vanuit de VS, hoge export van de VS van onderdelen naar Mexico etc., hogere inflatie, lagere economische groei). De markten hebben daarom Trumps nieuwe dreigementen als gebral geïnterpreteerd en (vooral in de VS) nauwelijks in de koersen verdisconteerd.

Er was niet veel economisch nieuws. De flash PMI’s waren het belangrijkste. Deze waren nauwelijks lager en veelal iets beter dan verwacht en nog steeds op hoge niveaus, maar bevestigden wel de afzwakking in Duitsland. De Phillyfed, belangrijkste voorloper van de ISM, daalde maar bleef sterk. Cijfers over de Amerikaanse huizenmarkt overtuigden niet ,maar waren niet zwak (huizenverkopen zwak, maar voorraad zeer laag, minder gedwongen verkopen, meer vergunningen, meer starts, verschuiving van meergezinswoningen naar eengezinswoningen). De Architecture Billings Index was hoger, meer bouwactiviteit op de commerciële vastgoedmarkt signalerend. Leading Indicators Index was 0,2% hoger, iets minder dan gewenst, maar wel hoger.

China laat de centrale bank $100 miljard extra krediet stimuleren, nu men wat somberder wordt door Trump en de groei zelfs zonder Trump al iets afzwakte.

OPEC werd het eens over een bescheiden verhoging van de output, een compromis dat leidde tot iets hogere olieprijzen.

Mexico moest de rente verhogen vanwege de zwakte van de peso. Diverse andere Emerging Markets hebben eveneens last van de sterke dollar en moeten de rente verhogen ook als dit de economische groei te veel afremt naar hun zin. Brazilië hield de rente met moeite constant. De meeste valuta’s worden nu als concurrerend beschouwd versus de VS.

23 juni 2018

Trumps capriolen in de handelsoorlog drukken de beurzen omlaag, in Europa en Azië meer dan in Amerika.


Trump speelt hoog spel met de handelsoorlog met China en de rest van de wereld. Het is volstrekt duidelijk dat niemand erbij wint, hooguit dat Amerika er minder bij verliest dan de rest van de wereld. Ik denk dat zelfs Trump begint te zien dat handelsoorlogen niet eenvoudig te winnen zijn. Trump ziet wel dat dit eenvoudig electorale winst oplevert. China is heel bedreven met het veroorzaken van maximale schade voor de VS, al pakt men de iPhones van Apple nog niet aan.



Deflatie voor de landbouwproducten, zeer vervelend voor de deplorables die in de staten van de VS wonen die veel hiervan produceren: Rubber, katoen, tarwe, sojabonen: allemaal in vrije val
Metalen ook omlaag. Allemaal op veronderstelde lagere vraag van China en van autoproducenten in de knel.

Hogere importtarieven zorgen voor meer inflatie: de 20% heffing op wasmachines zorgde voor 17% duurdere wasmachines in de VS.
Daimler piepte al dat ze minder winst gingen maken op hun export van SUV’s vanuit Alabama naar China. Handelsoorlogen veroorzaken lagere winstmarges voor wie het nog niet wist.
Trump beloofde ook nog eens een 20% heffing op Europese export van auto’s naar de VS.  Geen Goldilocks voor de Duitsers.



Duitsland (Der Spiegel) ziet nu Trump als grote vijand. Hij heeft de handelsoorlog nodig als afleider van de mediamisser van het scheiden van immigrantengezinnen denkt Der Spiegel.
China en auto’s, daar draait het om bij de handel van de VS



De tactiek van Trump is duidelijk: laat het maximaal uit de hand lopen en men zal smachten naar een oplossing. Die is mogelijk, als men Trump electorale publiciteitswinst gunt.
De speltheorie is duidelijk: bij dit soort onderhandelingen moet je tit-for-tat (oog om oog, tand om tand) spelen, anders ben je verloren. China weet dit en laat dat ook goed horen: dan maar allebei verliezen en niet alleen China. Men heeft gezien hoe de vorige handelsoorlog slecht uitpakte voor Japan, dat toegaf via o.a. een sterkere yen. Dat wil men niet en men wijst op de enorm negatieve gevolgen voor de VS als men door zou gaan met een nieuw pakket aan heffingen op $200 of $400 miljard. Dit kost heel veel groei, hogere inflatie en een duikelende winstmarge. En daarmee de verkiezingen. Trump die Herbert Hoover overtroeft met handelsbeperkingen, dat gaat niet goed.



$50 miljard raakt economie nauwelijks, de consument al helemaal niet, omdat de heffingen zo veel mogelijk de consument ontzien. Bij $200 wordt dit totaal anders.

De oorlogsagenda
Half juli wordt het spannend, dan komt het rapport over vermeende kwalijke praktijken bij de handel in auto’s.

Navarro, de opkomende ster in de regering en Chinahater nummer 1,  zegt dat de VS China veel harder kunnen treffen, omdat de VS maar ongeveer $150 miljard naar China exporteert en ruim $500 miljard importeert. Dat is zo, maar de Amerikaanse investeringen in China zijn groter dan omgekeerd. China kan Amerikaanse staatsleningen verkopen en zo de rente omhoog sturen. Een zwakke yuan kan Chinese export nog steeds concurrerend maken.
Speltheorie zegt dat wie het meest geloofwaardig dreigt en wie duidelijk maakt het graagste te willen winnen veel sterker staat. Het is de onberekenbare Trump die niet goed weet wat hij wil en bereid lijkt de boel uit de hand te laten lopen tegen de almachtige Xi die weet wat hij wil: Made in China 2025. Maar ook 6,5% groei en reductie schulden en dat gaat helemaal fout als men tegenacties onderneemt tegen de tarieven van Trump. Ook dat is bekend in Washington.
Via hogere importtarieven win je de technologieoorlog niet van China, via subsidies/ondersteuning research aan het bedrijfsleven in de juiste sectoren misschien wel. 

17 juni 2018

Samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week


Wederom weinig wervelende koersen, per saldo veelal ietsje omlaag en dat op een stortvloed aan nieuws. De good feeling show van die vermetele Kim en marketing man Trump bracht geen rimpelingen in het koersbadwater teweeg ook al is de vredesbaby er niet in weggespoeld. De grote uitzondering was het beursdebuut van Adyen dat onmiddellijk bijna verdubbelde op ogenschijnlijk toch niet zo’n erg lage introductiekoers (maar ja, Amazon hoeft ook geen winst te maken voor enorme koersstijgingen, als de droom er maar is en versterkt wordt).
Op vrijdag kreeg de olieprijs een dreun (Rusland gaf aan de oliekraan inclusief OPEC verder open te willen draaien dan gedacht, komende week is de OPEC-conferentie die daarover beslist).

Het beleid van de centrale banken loopt nog steeds op steroïden al zei Powell nog zo dat het niets te maken heeft met marihuana. De Bank of Japan blijft er lustig QE op los drukken (verlaagde de inflatievoorspelling), de ECB kon het niet over zijn hart krijgen QE voor eind dit jaar te stoppen en aan opwaartse rentestappen denkt men pas als de zomer volgend jaar is ingevallen. De FED verhoogde de rente zoals alom verwacht, de ‘dots’ verschoven minimaal maar net genoeg om te concluderen dat een kleine meerderheid nu vier renteverhogingen ziet in 2018 in plaats van drie. De groeivoorspellingen van de FED gingen omhoog, maar in Europa is men wat benauwder en ziet men toch genoeg afzwakking om Draghi in de sinterklaasstand te houden. De zo ongeveer meest vooruitlopende indicator voor de Europese economie ZEW daalde (erg afhankelijk van beurskoersen en benzine) andermaal.
De FED glom van trots, klopte zich op de borst over zo’n mooie (gunstig bijgestelde) cijfers over groei, inflatie en werkloosheid en zag alleen maar Goldilocks, de huidige hoge groei in het tweede kwartaal is een ‘sugar high’.
De FED wordt nu als ‘hawkish’ beoordeeld en de ECB+BoJ als ‘dovish’. De lange rente ging op een en ander uiteindelijk iets omlaag. De FED gaat in de monetaire cyclus van ‘early stage tightening’ naar ‘late stage tightening’ ingegeven door de fiscale stimulering. Diverse leden van de FED zijn zich bewust van de gevaren val deze fase en willen daarom zo snel mogelijk stoppen met verkrappen als de groei afzwakt van het huidige ‘sugar high’.Maar of ze op tijd hun zin krijgen?
Men maakt zich minder zorgen over Italië na al die eurosceptische lieden die zeggen dat de euro.
‘indisponibile’ is.

Trump bedierf andermaal de stemming met een (alom verwacht) lijstje voor importen uit China van  $50 miljard die China 2025 moeilijker moeten maken. China had uiteraard ook een even lang lijstje klaar liggen om die vermaledijde Trump van gelijke koek te bedienen. Truup liet via onofficiële bronnen weten dat hij dacht aan nog eens $ 100 miljard aan dingen die aan het Chinees importlijstje konden worden toegevoegd en dat soort zaken, daar is vooral de Chinese beurs niet blij mee. Extra sancties torpedeerden al eerder de Russische beurs. De Mexicaanse peso gaat richting peseta. De Turkse lire moest weer eens 6% terug. De Argentijnse peso raakte in een nieuwe vrije val totdat men besloot een Wall Street gezinde centrale bankier aan te stellen met de weinig geruststellende naam Caputo.

De fusie van AT&T met Time Warner werd door de Amerikaanse rechter goedgekeurd en dat kan een stortvloed aan nieuwe overnames ontketenen.

  Het economisch nieuws in de VS was zeer sterk, dat belooft 4%+ groei in het tweede kwartaal. Alleen de groei van de industriële productie viel tegen (-0,1%).De retail sales waren +0,8% in mei (control sales, het deel dat gebruikt wordt voor de berekening van de groei van de consumptie, +0,6%, maar na een ook sterke +0,5% over april). Het vertrouwen NFIB van midden- en kleinbedrijf schoot omhoog tot bijna duizelingwekkende hoogte. Voorlopers van de ISM waren sterk. De consumptieprijscijfers waren netjes zoals verwacht, al geeft het wel een langzaam stijgende trend aan. Producentenprijzen stegen iets meer dan verwacht.

Het economisch nieuws uit China is een beetje tegenstrijdig. De geforceerd lagere geld- en kredietgroei moet gaan leiden tot lagere economische groei, maar via het opstarten van allerlei projecten geeft de groei nog geen krimp, al helemaal niet in de officiële cijfers. Angst voor Trump en een krediet geleide afzwakking van de groei doet de Chinese beurs dalen. Emerging Markets zitten in het verdomhoekje, die lijden het meeste onder Trumps vermeende aanslagen op Amerikaanse groei.

In Japan verbeterde de tertiary activity index, meestal een goed teken voor economische groei.

Speculanten verbrandden hun vingers door te gokken op een zwakkere dollar tegen met name de euro en zijn hun (nu nog kleine short) posities in dollars verder aan het opbouwen. De ECB deelde een gevoelige tik uit, de euro plofte na het ECB-besluit enige centen in elkaar versus de dollar.


14 juni 2018

ook deze keer praatte Powell de koersen omlaag en Draghi omhoog


De FED verhoogde de rente met 0,25% zoals alom verwacht.



De economische voorspellingen werden optimistischer, hogere groei en inflatie, lagere werkloosheid. Powell maakte de verklarende toelichting een stuk korter door al die ballast over data dependent royaal zijn te schrappen. De FED is nog steeds boven gemiddeld royaal, maar geeft niet langer aan dat nog lang te zullen blijven. Hogere inflatie dan het doel wordt geaccepteerd.
Ook deze keer kon Powell de koersen niet omhoog praten. Yellen en voorgangers lukten dat meestal wel. Die optimistischere voorspellingen en een kleine voorspelling in de ‘dots’ die wijzen op vier in plaats van drie renteverhogingen in 2018 (vorige keer waren 7 van de 15 ‘dots’ op vier verhogingen, nu 8 en dat is kennelijk een wereld van verschil). De markt prijst nu een veel hogere kans op vier verhogingen in, maar het is nog steeds maar ongeveer 50%.
De analyse achteraf is dat het een ‘hawkish’ verhaal was. De persconferentie was veel meer dan vroeger in Jip en Janneke taal, met grapjes zelfs, maar de markt was niet blij.

Dan Draghi. Die presteerde het toch weer als veel meer ‘dovish’ uit de hoek te komen dan gedacht. Geen renteverhoging, daar had dan ook werkelijk niemand aan gedacht. Wel weer uitstel van de renteverhoging naar de tweede helft van 2019. Wachten op Godot  denkt men, maar het lijkt meer wachten op een Germaanse voorzitter van de ECB die Klaas Knot niet voor Piet Snot laat roepen dat het maar gedaan moet zijn met al dat gekoop van te laag renderende leningen terwijl het al lang weer goed gaat met de economie.
De ECB kreeg het voor elkaar: de euro kreeg een dreun en de rente ook. De FED zorgde juist voor hogere rentes, zij het niet zo aan de lange kant. En ach, van die Italiaanse populisten oetsen we ons maar niets van aantrekken. Spuit elf zei eerder vandaag al dat de euro indisponible was en daar was de markt ook al blij mee.

12 juni 2018

De wonderlijke week van nu


Sommige brokers hebben hele verhalen dat alles dit jaar draait om wat deze week gebeurt. Alles komt samen:

 het echec van de G7 (de Speld stelde voor dat Canada kernwapens moet gaan ontwikkelen om de verhoudingen met de VS te herstellen). 
De mediapropaganda van de ontmoeting van rocket mannetje Kim met die seniele gevaarlijke gek van Trump, zoals elkaar eerder genoemd hebben. Alles draaide om het handen schudden. Noord-Korea heeft niets officieel afgesproken behalve het verder verwoesten van een testsite voor kernwapens en terugbrengen stoffelijke resten van Koreastrijders  tegen Amerika van alles zoals stoppen met militaire oefeningen met Zuid-Korea. Trump ziet Noord-Korea wel zitten als een soort Florida voor China en Zuid-Korea. Alles kan alsnog goed aflopen als Noord-Korea de propaganda doorzet dat er een hemelse vrede gaat uitbreken met meer fabrieken van Zuid-Korea in Noord-Korea, minder schending van mensenrechten, meer welvaart.

De grote centrale banken vergaderen deze week. De FED gaat de rente verhogen en men kijkt vooral of er volgens de ‘dots’ 3 of 4 verhogingen in 2018 moeten komen in 2018 en of de FED duidelijker gaat communiceren dat ze al een heel eind zijn met het verhogen van de rente ondanks de hogere inflatie. De ECB moet gaan vertellen hoe ze gaan stoppen met QE in 2018. De Bank of Japan moet ook iets besluiten.

Deze week komen de inflatiecijfers los over de inflatie vorige maand. Dat was de verwachte 0,2% in de VS voor consumptie. Ook de retail sales in de VS moeten meer vastigheid geven over het herstel van de groei in het tweede kwartaal.

Trump laat op 15 juni zijn verlanglijstje publiceren voor $50 miljard extra heffingen op Chinese producten (naast de huidige $10 miljard voor staal- en aluminium).
Deze week moet Trump ook zijn speech geven over te hoge prijzen van medicijnen. Daar zal hij denk ik geen tijd voor vinden.

Vandaag moest de rechtbank aangeven of de fusie van ATT met Time Warner. Dat mag dus en dat geeft een enorme impuls aan andere overnames.

De nieuwe Italiaanse regering moet meer duidelijkheid geven over de plannen. In ieder geval in de euro blijven, iets doen aan hervormingen, niet oneindig veel geld uitgeven.

Ondertussen bewegen de koersen nauwelijks.
Totdat bepaalde koersweerstanden doorbroken worden. Dan is er volgens Tostrams een standaard katapult stijging mogelijk.

10 juni 2018

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

De S&P wist er een winst van dik een procentje uit te persen, met iets meer aarzeling bij de Nasdaq (Nasdaq100 wel een record deze week, net als de small caps van Russell2000). De rente kroop een pietsje omhoog, vooral door de ophitsende praat van ECB-oppereconoom Praet dat die QE maar weg moet, iets waar ook onze Klaas Knot van droomt.

Italië zakte wat verder in het moeras met dalende aandelenkoersen en een 10-jaar rente die weer boven 3% kwam. e nieuwe baas van Italië beloofde een revolutionaire agenda en daar was de obligatiemarkt niet blij mee. Het gaat al even niet zo best met de credit spreads, vooral niet in enkele Emerging Markets. In Brazilië ging het zwelfs harder bergafwaarts (capitulatie?). De korte rente werd ferm verhoogd in o.a. Turkije, eindelijk genoeg om de val van de lire een halt toe te roepen. Argentinië kreeg een lening van $50 miljard toegestopt van het IMF zodat Macri verder kan gaan met het wegpoetsen van de achtergelaten wantoestanden van mevrouw Kirchner. Naftabeslommeringen zijn zichtbaar in een vallende Mexicaanse peso. Kommer en kwel op valutagebied bij enige EM met enige verlossing op de einder.

Trump moest voor straf naar de G7, waar hij zich af moet laten blaffen vanwege zijn strafheffingen op vermeende afpersing van andere landen van de VS. Een wraakactie voor het trachten plat te branden van het Witte Huis in 1812 door Britten bij aanvallen op/vanuit tegenwoordig Canadees gebied. Trudeau beloofde vergelding voor de importheffingen waarop Navarro hem een plaats in de brandende hel beloofde.
As er maar geen krokodillentranen geplengd moeten worden zoals in Australië over de foxterriër die 10 jaar een krokodil als toeristische attractie had afgeblaft waardoor die afdroop tot afgelopen week waarbij het ineens hap-slik-weg werd.
[
Donald, je bent stout, zegt Angela. Je ziet Abe denken, ja dat weten we al lang, hou toch op mens. The Donald is niet onder de indruk, maar hoort het wel aan, ze is niet ontslagen]

Er was niet zo veel economisch nieuws. ISM non manufacturing was goed in de VS, nieuwe orders vielen wat tegen. De flow of funds analyse van de FED liet zien dat de Amerikaanse huishoudens record rijk waren met niet te veel schulden.Besparingen gingen meer omhoog dan investeringen en dat zou eigenlijk gunstig moeten zijn voor de credit spreads.Het tekort op de handelsbalans van de VS viel mee en nu begint men toch echt rekening te houden met 4%+ groei in de VS over het tweede kwartaal.

Diverse beurzen hikken tegen barrières aan die positief gesloopt kunnen worden als de ontmoeting van Trump met Kim goed uitgelegd wordt als zijnde een begin van onderhandelen met Korea, China en de VS waarbij de handelsbetrekkingen natuurlijk niet uit de hand mogen lopen. Of men gaat weer het 40-weeks gemiddelde testen bij oorlogstaal over Nafta en de $50 miljard importheffingen voor China (15 juni komt lijstje).


te veel zorgen over lengte van de cyclus in de VS?


Sinds januari zijn de zorgen flink toegenomen. Na 9 jaar herstel in de VS lijkt de cyclus oud, lijkt een recessie nakend als de fiscale stimulering uitgewerkt is. Maar is 9 jaar wel zo oud? In Australië zit men al 27 jaar zonder recessie en Nederland kende tot de kredietcrisis ruim 25 jaar geen recessie.
In Amerika houdt men meer van af en toe een neergang om de boel weer lean and mean te maken. Ook de presidentscyclus zorgt voor vaker een recessie dan nodig lijkt.  Presidenten doen meer om de economie op te kloppen voor hun herverkiezing. Als men gekozen is, dan is het zaak de economie af te remmen, de schuld hiervan aan je voorganger te geven en dan na wat bezuinigingen te gaan stimuleren in je derde en vooral vierde jaar. Trump zondigt tegen dit beleid, overigens net als Obama door snel met belastingverlaging en verhoging uitgaven te komen. Bij Obama was dit afgedwongen stimulering door de kredietcrisis, waarna hij overmatig ging bezuinigen, hiertoe aangespoord (gedwongen) door de Tea Party. Trump stimuleert terwijl het niet nodig is en volgens Bernanke gaat hij hiervoor de rekening krijgen in 2020 via een nieuwe grote recessie waarbij hij niet zou kunnen stimuleren omdat het begrotingstekort al zo groot is.

Ach, daar zitten populisten niet mee en Trump gaat natuurlijk gewoon door met te veel stimuleren door meer geld uit te geven aan infrastructuur. Dat is broodnodig en helpt heel wat deplorables aan het werk. Eerst nog een half jaar tot een jaar stoeien met handelsmaatregelen en dan overgaan tot actie via in de buurt te komen van die een triljard infrastructuurinvesteringen met particulier initiatief en uiteraard met een nog groter overheidstekort.
De investeringscyclus Juglar is nog betrekkelijk jong en hoort pas over ongeveer drie tot zes jaar te pieken. Dat zou de conjunctuurcyclus nog even draaiend kunnen houden, vooral vanwege nu inhaalinvesteringen en fiscale hulp bij een stijgende bezettingsgraad.

De consument had het afgelopen jaar te veel ontspaard maar lijkt nu weer op een stabiel groeipad te zitten. Voor de hele economie zit het nog goed met de schulden van de huishoudens: schuld versus bezittingen zit op een laag niveau (iets dat niet het geval is met de overheid en ook het bedrijfsleven begint iets (maar nog lang niet veel) te veel schulden te krijgen).


Al met al lijkt de huidige cyclus in de VS het lengterecord te gaan breken tenzij er iets geks gebeurt (enorm protectionisme bijvoorbeeld).