DAX, Frankrijk

Bij onze reis Bordeaux-Baskenland kwamen we in DAX terecht. Dat heeft niets te maken met de Duitse beurs, maar het plaatsje is genaamd naar het water van de heilzame baden.

Niet dat we echt van plan waren hiernaartoe te gaan, maar vanwege de treinstaking die er toen was, bleef er als je per bus reisde niet veel anders over.
Ach, dat was helemaal niet erg. Het was stralend weer en het is een leuk plaatsje. De plaatselijke heilige, de uitvinder van de voedselbank, Saint Vincent de Paul staat er in hoog aanzien.Met de waterbronnen, mooi aan de rivier gelegen en met aardige terrassen, waar we o.a. genoeglijk praatten met bedevaartgangers richting Santiago de la Compostela en een paar knusse kleine museumpjes.

We waren de enige bezoekers voor de rondeiding door het Bordamuseum. Dat was ontstaan door de sloopwoede van een vorig stadsbestuur dat allemaal heilzame baden wilde aanleggen met foeilelijke nieuwbouw.
Het oude kasteel ging tegen de vlakte, hier plaat uit buurmuseum

En dan vond je dus (ergens anders) delen van een Romeinse stad, een soort rechtsgebouw en veel meer verderfelijke oude rotzooi die de bouw van die lelijke gebouwen vertraagde.  Zij sprak alleen maar Frans en dat maakte een en ander wat moeilijker, maar ze had uiteraard geduld met uitleggen, want we waren tenslotte de enige twee bezoekers.

.Ze had o.a. een verhaal over het beeldje van Mercurius met zijn twee helpers de haan en de steenbok. De haan hielp de muntjes uit het veld te krabben en leverde die dan af bij Mercurius.

 

Tja, en als in zo veel Franse plaatsjes heb je er nog een ouderwetse draaimolen.

En je zat nog dicht genoeg bij Baskenland om nog pintsos, de kleine vorm van tapas, te krijgen

de kippen en de haan in Murwillumbah



 

Naast koeien zijn er nog wat hobbydieren op de boerderij zoals kippen en eenden.



Dit is de haan die onvermoeibaar vanaf half zes elke dag geduldig aangaf dat er nu toch echt zonlicht aan kwam

Dit waren de kippetjes net nadat Mary ze de vorige keer dat we in Australië waren ze cadeau had gekregen voor de kerst. Het zag er niet naar uit op oudejaarsnacht dat ze het zouden overleven, want de hond Honey had ze zo achterna gezeten dat zij klem was komen te zitten onder een kast en ontzet moest worden. Van de kippetjes ontbrak daarna elk spoor. Maar de volgende dag kropen ze toch weer te voorschijn, bekomen van de schrik en werden ze de een na de ander weer gevonden en op een veilger plek gezet. Met de kippetjes was het vier jaar -zie de foto's- later prima gegaan, maar dat konden we niet zeggen van de hond. Die was blind en doof geworden en als zielig hoopje hond liep ze rond te snuffelen rond het huis.

slangen op de boerderij in Murwillumbah

In Nederland zien we volgens Ruud alleen de garden snake variant, maar in Australie stikt het van de slangen. De gifkikkers hebben de bruine slang, zeer giftig, heel veel voortkomend gemaakt (de zwarte slang aten ze op). De bruine slang maakt rond de boerderij vooral zijn slachtoffers onder de honden, die er op jagen (dit moet je echt nooit doen). Kathy klaagde dat de remedie voor de hond haar $ 2000 kostte (je kunt je hiervoor verzekeren). Mary vertelde hoe haar hond Lady er ook bijna aan bezweken was.

Hierboven foto's van de carpet snake, de tapijtslang. Deze is niet giftig en niet gevaarlijk voor volwassenen, wel voor kleine kinderen en honden. Een foto is op een boom voor het huis en de onderste op de veranda.

koeien geen last meer van vliegen

En zo waar, het dippen van de koeien hielp: er zijn geen vliegen meer te zien op de koeien en de staarten zijn naar beneden, niet nodig om de vliegen te verjagen

bijna overstroming op boerderij Murwillumbah

Terug op de boerderij na enkele zeer zonnige dagen in Tamworth was het waterpeil door al die regenbuien rond Murwilumbah flink gestegen. Iets zuidelijker hadden de slagregens overigens heel wat meer toegeslagen. 80 Km zuidelijker in Ballina konden we op onze terugreis geen koffie meer drinken, de wegen waren afegesloten vanwege de wateroverlast. De dag erna werd een flink stuk van de Pacific Highway afgesloten.

Voor de regenbuien was de stony creek die over het land van de boerderij stroomt meer als dit

Een paar dagen verschil.

De cycloon die vanuit Queensland overwaaide naar New South Wales zorgde voor lage temperaturen. 22 graden maximum en dat is genoeg om de open haard aan te steken (je had natuurlijk ook iets warmers dan alleen een T-shirt aan kunnen doen). Het haardvuur was overigens vooral om het vocht te verdrijven.  De was kan dan haast niet drogen.

Ik was juist het boek Moesson van Robert Kaplan uit aan het lezen. Dat tartte het lot kennelijk. Kaplan denkt dat de Indische Oceaan de wereld van de 21ste eeuw gaat domineren, zoals Europa dat deed in de 20ste eeuw. Het is een interessant boek dat in vogevlucht de geschiedenis van heel wat landen rond de Indische Oceaan de revu laat passeren en uitlegt waarom de politiek zo welvaart in de weg staat in de meeste landen ex India, Oman en Indonesi"e. Het treurige verhaal van al die mislukte saten zoals Somali"e, Pakistan, Bangadesh, Birma, Sri Lanka met al hun vertrapte minderheden.
De Nederlanders komen er slecht af bij de geschiedschrijvig, zij waren het meest verschrikkelijk uitscot, veel erger dan de engelsen of Amerikanen. Hier waren twee redenen voor: de Nederlanders waren eerder en toen had je weinig kans heelhuids terug te keren vanuit Indi"e, terwijl Engelsen en Amerikane dat wel mochten verwachten. De tweede reden was dat Nederlanders voor het gewin van aandeelhouders werkten en dat brengt het slechtste boven volgens Kaplan (en enigszins ook Geert Mak, die hij citeert).

magic mushrooms in Murwillumbah

De kenner van de magische paddenstoelen weet al dat op een warme plek vol met koeien het welig moet tieren van de magic mushrooms. De koeien eten met het gras namelijk de sporen van de paddenstoelen op en met hun flatsen komt het weer naar buiten en daaruit groeien de paddenstoelen volop.

Op de weiden rond de boerderij staan duizenden van deze paddenstoelen met hun hallucinerende werking. Je hebt hier de blauwe sterke variant en de minder vervaarlijke goldtopvariant (foto).

Naar men mij verteld heeft, krijg je behoorlijk last van je nieren als je een omeletje met magic mushrooms eet. Daarom is er niemand aan verslaafd in Australie. Pubers proberen het uit. In Amsterdam verkoopt men de Mexicaanse variant van magic mushrooms die minder zwaar op de maag schijnt te liggen.

het dippen van de koeien op de boerderij in Murwillumbah

Het dippen van de koeien van de boerderij is altijd een heel gedoe. Ongeveer elke maand moeten de koeien een behandeling krijgen tegen teken en ander ongedierte. Als de plaatselijke Gezondheidsdienst voor Dieren teken etc aantreft dan zwaait er wat, dan gaat de hele omgeving in quarentaine.
De koeien moeten uit de gewone wei naar de dip-yard gedreven worden. Dat gaat niet meer met paarden, maar met de quad tegenwoordig.

Een stukje over de straat (dit was heel vroeger de Pacific Highway, nu een eind verder gelegd en 6 tot 8-baans). Het verkeer wacht geduldig (niet altijd, soms denken ze dat toeteren en foeteren helpt), gewaarschuwd door klaargezette verkeersborden door Mary.

Meestal moeten de koeien naar een nauwe gang geleid worden en dan naar beneden geduwd worden zodat ze in een plas met dip tegen teken vallen.

Daar houden ze niet van. Vandaag was het de behandeling tegen o.a. de Buffalo-vlieg, ge"importeerd vanuit Azi"e. Daar hadden ze niet zo'n schrik voor. Elke koe/kalf/stier kreeg de volle laag met het goedje dat Steven koe per koe uitspoot.

Bovenstaande kalfjes/onderstaande koe hadden heel wat vliegen.

de toetjes in Frankrijk

 

 

Orange, van het kasteel rest slechts een put

Orange heeft twee grote attracties: het Romeinse theater en de triomfboof.
Het Romeinse theater is het enige in Europa dat nog helemaal overeind staat, met hoge muur

Men is hier niet meer zo koningsgezind

Deze muur, die vind je nergens meer en is attractie 1 van Orange

Arles

De laatste 100 jaar is Arles vooral bekend geworden door Vincent van Gogh die daar de mooiste zonnebloemen schilderde en allerlei andere schilderijen. Café La Nuit schilderde hij in realistsiche kleuren in onze ogen (nadat het schilderij zo bekend werd schilderde men het café in de kleuren van van Gogh). Dat café is volgens de Lonely Planet nu elke dag overladen met toeristen. Niet toen wij er waren (en augustus is toch hoogseizoen).

 

Arles is naast de uitstapjes naar de Camargue met zijn wilde paarden etc toch vooral bekend vanuit zijn Romeinse verleden: het heeft een heel mooi theater en amphitheater. Arles erkende al heel snel Ceasar als de nieuwe heerser en werd daarvoor rijkelijk beloond ten koste van Marseille dat eigenwijs het Nieuwe Normaal bleef ontkennen.

Aix-en-Provence

Weer zo'n mooie stad in Zuid Frankrijk. De rijkdom straalt ervan af, niks geen crisis. Het puilt uit van de toeristen en mensen die Marseille (30 km weg) willen ontvluchten voor een middagje of avondje uit.

Het krioelt van de nauwe straatjes met restaurants. Ik zag nog nooit zo veel restaurants bij elkaar in al die nauwe straatjes.

Marseille

Aankomst op het station St Charles, een berg trappen af (lastig met koffers) en je bent in de stad. Op de achtergrond ver weg de Notre Dame de la Garde.

Volgend jaar is Marseille culturele hoofdstad van Europa en daarom is men nu bezig met een soort creatieve vernietiging. De oude haven is gebaricadeerd met hekken en is flink opgebroken, diverse musea zijn dicht om volgend jaar beter voor de dag te komen.

De oude haven is mooi.
En de wijk le Panier in oud Marseille ook.

N.B. we deden Le Corbusier geen eer aan: we bezochten La Cité Radieuse niet.

St Raphael

Na Nîmes eindelijk naar de kust. In mijn jeugd was ik ook reeds in St Raphael/Fréjus (ja, de Romeinen waren toen al weg, de overstroming ook). We zaten in die vakantie in Juan les Pins en we bezochten de overburen die in St Raphael zaten. We kwamen daar via een slingerweg langs mooie dorpjes/ stranden. Ik werd van al die bochten wagenziek. Maar wat me echt bijbleef was al de onderzeese natuur. Al snorkelend was er heel wat te zien. Het stikte van de zeeegels en ja hoor, ik stapte midden op zo'n beestje. De stekels braken af en de buurvrouw was een uur bezig om al de stekels uit mijn voet te halen. Ik had in mijn emmertje een zeeegel meegenomen naar ons appartement. Daar spoelde ik met zoetwater uit de kraan de zeeegel schoon. Daar kon hij niet tegen, er kwam een berg bloed uit. Ik schrok, maar dacht: dat is net goed.

Deze keer was ik op een stuk strand zonder zeeegels. De boulevard was een heel stuk drukker en enorm uitgebreid richting Fréjus.

Nîmes

Na de krioelende mensenmassa's van Montpellier kwamen we in het ingedutte Nîmes met 145.000 inwoners, dit is wel een versie van Hilversum op zondag (heel rustig).
De spijkerbroekenstad (denim= de Nîmes) is vooral bekend van zijn overblijfselen uit de tijd  dat de Italianen, Romeinen het nog voor het zeggen hadden in Frankrijk.
Nîmes heeft de enige Romeinse arena die nog bijna helemaal overeind staat, het was ook een van de grootste van de Romeinen.

.

Montpellier en Caravaggio

Wat een mierenhoop is Montpellier! dat had ik niet gedacht, kon ik me niet uit mijn jeugd herinneren. Wat een grote stad met veel voorsteden, helemaal niet het stadje à la Hilversum dat me voor de geest stond. Montpellier is een bruisende stad met 255.000 inwoners, waaronder 55.000 studenten.

In de jaren tachtig had men een aanval van grootheidswaanzin en bouwde men een wijk met grote gebouwen, grandeur

De grote attractie nu was de de tentoonstelling over Caravaggio Corps et ombres die tijdelijk Montpellier aandeed.

Er waren natuurlijk niet veel schilderijen van Caravaggio (er zijn er maar een stuk of 60 wereldwijd, hier maar zes, maar zijn navolgers kregen grote aandacht.
 Latour was er met zijn topschilderij en Manfredi, de meesteropvolger van Caravaggio en enkele andere wat mindere goden.

Latour

Wat een gewelddadige schilderijen overigens, religieuze kunst. Veel schilderijen over de afgehakte hoofden van Goliath, Johannes de Doper en de Syrische generaal die Salomé een kopje kleiner maakte.

Avignon

Avignon is trots op zijn ommuurde stad. Hier leven 12.000 van de ruim 90.000 inwoners van Avignon en binnen de muren, dat is het terrein van de grote aantallen toeristen die Avignon bezoeken, zelfs als er geen festival is. Het is een heel gezellige stad met paleizen, kerken, pleinen, smalle straatjes en overal krioelt het van terrasjes, restaurants, winkeltjes.
Hoog boven alles uit torenen de pauselijke paleizen.

Sur le pont d'Avignon

De voorvader van Opa Pietje, zijn naamgenoot Pierre Certon, componeerde het lied Sur le pont d ` Avignon http://www.youtube.com/watch?v=VNfMkBcUJ-g in de 16de eeuw. Opa Pietjes voorouders waren Hugenoten die naar Nederland vluchtten misschien vanuit Orange/Lyon.
Het liedje werd pas populair toen het omgevormd werd tot een musicalliedje (operette) in de 19de eeuw.
De brug van Avignon gaat tegenwoordig niet langer naar de andere kant van de Rhône. Er zijn wat delen weggeslagen, zelfs nadat de houten brug door steen was vervangen was het water krachtiger dan de brug.

De heilige Benizet was de drijvende kracht achter de bouw van de brug rond 1200 vanuit het paapse Avignon naar de andere kant, Frankrijk. Hij, een jonge schaapsherder, had een goddelijke stem gehoord die hem de opdracht gaf een brug over de Rhône te bouwen. De autoriteiten waren hier niet zo voor in en zeiden dat er een flink rotsblok in de weg lag, dat eerst weg moest en niemand had dat voor elkaar gekregen. Benizet had niet veel moeite om dat ding weg te krijgen en toen moest men wel overstag: de brug moest er komen en na wat inzamelingen van gelden  begon men met de bouw.
Benizet richtte een kloosterorde van de brug op. Hij heeft zijn eigen kapel.

Gedanst werd er nooit op de brug, alleen in de kroegen onder de brug.

Vienne

Van Lyon trokken we naar Vienne, 30 km zuidelijker.
Als kind was ik twee keer eerder in Vienne. Toen bezochten we de bezienswaardigheden niet, we moesten uitrusten van de vermoeienissen. We waren op weg naar de Rivièra met de auto en begin jaren zestig was dat niet zo eenvoudig, je moest door elke stad heen en er waren haast geen snelwegen. Gemiddeld 50 km per uur halen was al heel wat. We waren pas aan het eind van de tweede dag aanbeland in Vienne. Ik kan me er niet zo veel van herinneren. We logeerden in een hotel met restaurant waar een ober alle klanten moest bedienen. Dat was haast onmogelijk en het bestek vloog in het rond en zo werd toch iedereen bediend.

Vienne was vroeger een belangrijke stad, de Romeinen bouwden er een amfitheater en een hippodroom, terwijl het later een aartbisschopsstad werd voor de wijde omgeving.
Vienne wordt door de Rhône en de hoge bergwanden ingeklemd aan de ene kant van de stad en aan de andere kant ligt een ander klein deel van de stad.
De Romeinen legden dijken langs de Rhône en zo wonnen ze land dat ze gebruikten voor met name de hippodroom aan te leggen.

De paarden etc keerden bij de piramide (plaatje hierboven).
Zo'n hippodroom was groot en kon tig duizend toeschouwers bezig houden.

Stad langs de Rhône.