21 april 2012

China regelt de geldgroei in de wereld



China is dominant geweest in de wereld in de laatste jaren voor de geldgroei (M2). Soms komt wel de helft van de M2 groei van de wereld uit China. China heeft nu meer M2 dan de VS, Europa of Japan (de omloopsneleheid van M2 is lager in China en Japan).
In 1990 had Japan de grootste hoeveelheid M2.
De afwzakking van de geldgroei in China naar slechts 12% was een serieuze aanval op de groei van de wereldliquiditeiten.
De Zhou put (baas PBoC) is belangrijker dan de Bernanke put voor  heel wat landen en toch heeft iedereen het erover wat Bernanke aan het bekokstoven is, terwijl we juist demonstraties zouden moeten organiseren tegen een te krap monetair beleid van Zhou. Hij lijkt nu zijn leven te beteren, maar zijn geldgroeidoel van 14% voor M2 is erg bescheiden. Als dan ook nog eens de yuan niet in waarde stijgt, waar blijft de poen dan om de grondstoffenprijzen door het dak te jagen?

bron plaatje:
http://ftalphaville.ft.com/blog/2012/04/17/963261/thats-governor-zhou-to-you/

Stijging initial claims houdt stijging SP500 tegen

De S&P500 loopt de laatste jaren hand in hand omgekeerd met de initial claims voor werkloosheid. Nu de initial claims niet langer aan het dalen zijn, kun je daarom verwachten dat de S&P500 moeite zal hebben verder te stijgen.

20 april 2012

Winstresultatenseizoen VS verloopt goed

De winstlijnen voor 2012 en 2013 buigen omhoog na een flinke val. Normaal is een geleidelijke daling na een overoptimistische start. Kennelijk is men overpessimistisch geworden over de winsten en moet men corrigeren richting normaal overoptimistisch.

Die ombuiging komt niet helemaal als verrassing uit de lucht vallen. Winsttaxaties zijn stroperig en nemen veranderingen van de ISM en Chinese PMI slechts langzaam tot zich: men doet er zo’n drie maanden over om een en ander goed af te wegen. Het tegenvallen van de Citigroup Economic Surprise Index geeft aan dat die stijging van de winstverwachtingen niet lang door gaat zetten. De zorgen over hoge winstmarges zijn een beetje weg aan het ebben, maar de zorgen over de groei van de revenuen niet.

78 van de 500 bedrijven van S&P rapporteerde, 22% van marktkapitalisatie. 79% van de winsten vielen mee (77% is normaal, de meeste bedrijven weten analisten er wel van te overtuigen dat ze hun winstverwachtingen vlak van te voren niet te hoog moeten maken), maar Bianco merkte terecht op dat wel gebeurde na fikse neerwaartse bijstellingen. We zijn nu al blij met +4%, terwijl we half 2011 nog aan +12% zaten te denken. Dat verval van 12 naar 4% is meer dan gebruikelijk. Per saldo draait het erom of die buiging van de winstlijnen doorzet: dan kun je op fundamentele gronden positief op de S&P zijn.

19 april 2012

Schotland Blutland of Vakland (Economist/Optimist)



The Economist met een berenkaart van Schotland als skintland (Blutland) na onafhankelijkheid. Ze zouden slechter af zijn daarna, ook als ze de olie-inkomsten voortaan in eigen zak steken (daar is The Economist kennelijk erg benauwd voor). Ze zien Edinborrow al als zusterstad van Athene en in Glasgone slaat verarming toe net als in Arebroke, Poortree als nieuwe hoofdstad van het eiland Skye, langs Loch Less, rampspoed in Inveruin. Pessimisme in Aberdown en William Wallace (Braveheart) komt voortaan uit Stalling in plaats van Sterling.

Dan is er de optimistische versie, Schotland is een vakland. Skye is the limit, William Wallace komt nu uit Dollars (of dat nu zo geweldig is, het pond sterling is misschien wel beter). Het past beter bij de noden van de huidige kenniseconomie.


bron: The economist en https://twitter.com/#%21/5ilverback/status/191261085603610625/photo/1

Dreigende nationalisatie van YPF laat weer eens de risico’s van Opkomende Markten zien: lijstje met 10 grootste nationalisaties grondstoffenproducente


In Argentinië trok mevrouw Kirchner weer eens de stoute schoenen aan met haar besluit om het oliebedrijf YPF (what is in the name; het staat voor Olievelden van de Staat) te nationaliseren, af te pakken van Repsol, het toch al zo geplaagde Spaanse olieconcern. De cartoonisten grepen hun kans via het plaatje waarbij Rajoy losgeld vraagt voor Messi.

Zo word je weer met je neus op de feiten gedrukt: Emerging Markets hebben extra risico's.
De FT had gisteren een lijstje met grote nationalisaties van olieconcerns/ grondstoffenproducenten na de Tweede Wereldoorlog:
1. Mexico dat alle oliebedrijven nationaliseerde vanwege de angst van Salinas dat de oliemagnaten via de CIA erop uit waren om hem af te zetten. Pemex ontstond en de gebrekkige technologie sindsdien is een van de belangrijkste redenen waarom de oleirpoductie van Mexico terugloopt en er zo weinig nieuwe olievelden worden aangeboord.
2. Iran dat onder Mossadeq in 1951 Anglo Iranian (nu BP) nationaliseerde
3. Codelco, de grootste kopermijn in de wereld die door Allende in 1973 werd genationaliseerd. Als dank zette de CIA hem af en bracht Pinochet in het zadel, die Codelco overigens niet denationaliseerde.
4. Libië vond in 1971 dat BP maar eens af moest zien van het Sarir veld. Dat vond navolging in 1972 bij Saddam hoessein en ook Aramco kwam op vergelijkbare ideeën, maar nationaliseerde wat eleganter.
5. Fidel Castro legde beslag op alle Amerikaanse suikerplantages/ raffinaderijen etc. in 1959. Tot op de dag van vandaag is het de CIA niet gelukt Fidel een kopje kleiner te maken.
6. In 2007 vond Chavez het welletjes met de Orinoco belangen van Exxon Moblie en Conoco Philips
7. Yukos werd door Putin cadeau gedaan aan Rosneft vanwege snode plannen politiek actief te worden en de belangen van Putin te schaden. Yukos vond dat ze voor $100 miljard benadeeld werden.
8. Evo Morales hield woord en nationaliseerde de olie- en gasbelangen toen hij aan de macht kwam in 2006
9. Ecuador naastte de belangen van Occidental, ter waarde van slechts ca $ 1 miljard
10. In 1956 nationaliseerde Nasser het Suez kanaal in ‘Operation Dignity and Glory’

Pensioenakkoord en de rijkrekenrente

Het meeste aandacht krijgt het knutselen aan de hoogte van de rekenrente en hoe zeker straks een pensioen moet zijn. Moet dat pensioen zo veilig mogelijk zijn in nominale termen of in reële termen?

Enkele van de laatste gedachtespinsels van de commissies:
Hierbij zijn voor FTK1 de eerste twee stappen relevant en voor FTK2 ook nog stappen drie en vier:
1. Nominale swapcurve als vertrekpunt
2. Ultimate Forward Rate (UFR) van 4%. Lineaire interpolatie van de rentecurve vanaf 15 jaar tot 25 jaar en daarna constant op 4%
3. Afslag voor indexatie. Fondsen dienen de Break-Even-Inflatie curve (BEI: verschil nominale swapcurve – reële swapcurve) in mindering te brengen voor 100% dan wel gedeeltelijk (afhankelijk van de ambitie)
4. Tot slot kunnen fondsen een spreadcurve optellen als weerspiegeling van het risicoprofiel van het fonds. Fondsen kunnen kiezen uit 4 varianten (variërend van 0,5% tot 2%)

(uit een notitie van mijn collega Jitzes Noorman, die ook opmerkte: Duidelijk is dat de politieke lobby van APG alsook ouderen aan de winnende hand zijn (blijkens risico-opslagen, UFR, het niet verplicht stellen van LAM, etc.))


De UFR is het hulpmiddel om de rekenrente op te krikken richting een rijkrekenrente. Hoe hoger je die maakt en vooral bij de ultralange looptijden, des te meer besteel je de jongeren ten gunste van de dames achter de geraniums.

Ik vind dat een beperkt hogere rekenrente geen bestelen van de jongeren hoeft te zijn. ALM studies laten zien dat je op basis van historische cijfers en economische theorie (op lange termijn hoort de rente op staatsleningen gelijk te zijn aan de gemiddelde nominale groei van het BNP en aandelen brengen op lange termijn gemiddeld het dividendrendement op plus de winstgroei die ongeveer gelijk hoort te zijn aan de nominale groei van het BNP etc.) op beleggingsrendementen gaat uitkomen voor een beleggingsportefeuille van een pensioenfonds die al snel 2% boven de swaprente uitkomt. Je kunt dan over een lange periode uitrekenen eventueel op basis van prudente cijfers, zoals dat de rente tig jaar zo laag blijft als nu via oneindige manipulatie van de centrale banken, dat de kans dat je een bepaald rendement behaalt van x% boven de rekenrente 80% is.

In een stelsel met solidariteit lijkt me dat streng genoeg. De jongeren zitten dan in 80% van de gevallen aan de goede kant en de ouderen worden dan in 80% van de gevallen dus bestolen. De huidige pers van dat nog steeds oneerlijk, zij willen liever een kans zien van 99,9% dat de ouderen niet krijgen waar ze recht op hebben, door te stellen dat alleen de swaprente voldoende prudent is.

Pensioenen zijn onzeker (vooral reële in het huidige nominale toezichtskader) en daar hoort geen 99,9% zekere rekenrente bij, dan moet je een onbetaalbaar duur verzekeringscontract kopen (dat kan, daar kun je voor kiezen, veel mensen zijn voldoende bang gemaakt dat ze hier ontzettend veel voor over hebben).
Bij enige reële ambities, de wens een en ander betaalbaar te houden en niet te grote afhankelijkheid van de rente in de tien jaar voor je pensioen (dan bouw je heel veel rechten op, dan ben je het meest kwetsbaar voor een lage rente) kun je beter een pensioenfonds hebben dat rendementen enigszins glad strijkt via buffers.

Je hebt uiteraard meer buffers nodig als je niet alles belegt in de veiligste vastrentende waarden en swaps. Een van de redenen is het langlevenrisico. Het zit er dik in dat men ouder wordt dan nu in de sterftetafels staat. Dat is onzeker, maar gezien de enorme technologische vooruitgang op medisch gebied van de laatste tijd, lijkt de kans hierop groot. Dit gaat vooral de verplichtingen in de verre toekomst, die van de jongeren dus, beïnvloeden. Over de rug van de ouderen gaat dat nu gefinancierd worden door uit te gaan van een te lage rekenrente waardoor hun nu opgebouwd pensioenvermogen meer op gaat brengen dan ze aan uitkeringen gaan terugzien.

D.w.z. je hebt een rekenrente nodig die prudent uitkomt boven de huidige door centrale banken naar beneden gemanipuleerde rente. Dan besteel je de ouderen niet te veel en begunstig je de jongeren nog steeds.

N.B. In de solidariteit zijn de ouderen altijd bevoordeeld geweest in de geschiedenis. Bij een omslagstelsel is dat zelfs 100%. Bij een kapitaaldekkingstelsel kan dit 0% zijn of zelfs negatief. De pensioenpremies van oudere actieven zijn te laag vergeleken met de jongeren (je bouwt met een vast percentage van je loon bij defined benefit een bepaald zelfde aanspraak op, of je nu 24 bent (en nog ca. 45 jaar rente op rente krijgt) of 64 (en nog 1 jaar rente op rente krijgt). Die gemiddelde doorsneepremie is discutabel, maar daar heeft men het nog niet erg over.

Tupac hologram gaat optreden


Technologische ontwikkelingen zijn duidelijk in een versnelling geraakt de laatste tijd. Apple brengt het ene na het andere succesnummer op de markt. Laptops moet je even niet kopen vanwege de gigantische vooruitgang in de komende maanden met speciale Intel chips en Windows 8. Touchscreen is dan helemaal normaal.
Ik blogde al over 3D printing en dat gaat in reuze vaart, vooral ook in de medische wetenschap (printen van geneesmiddelen en protheses kwam de laatste dagen flink in het nieuws).

Maar het optreden van Tupac van de week voor een massa poppubliek , overleden in 1996, maakte pas echt de blits, nu als hologram. Men gaat vele optredens plannen met Tupac als hologram (en vele anderen).De Wereld Draait Door gaf er uiteraard veel aandacht aan: natuurkundigen zaten geduldig uit te leggen hoe je het beeld kon krijgen door het over elkaar heen schuiven van geribbelde foliebladen; hierdoor krijg je spectaculaire beelden; er openen zich geheel nieuwe mogelijkheden voor seances van nep mediums met overleden personen.
Ook de Wall Street Journal ging uitgebreid in op het postume optreden van de rapper Tupac. Voorlopig is het maar een 2D plaatje dat optreedt (wel met 3D uitstraling door de techniek zoals het plaatje uit de WSJ aangeeft), maar desalniettemin is het erg spectaculair. Alle beelden zijn met enige moeite te creëren en straks kun je je al verheugen met bijvoorbeeld Brad Pitt en/of Angeline Jolie op je bank thuis met een opgenomen vriendelijk praatje voor jou (voorlopig is het een beetje prijzig, Tupac kostte meer dan $100.000).

In de niet te verre toekomst ga je als hologram optreden op zakenreis in plaats van de videoconferentie.

Pensioenakkoord: meer vrijheid maar solidariteit verdwijnt

Vanmiddag ben ik naar een lezing van Tzjitzes Hulshoff geweest van de VBA over het pensioenakkoord in het Rosarium. Wat een chaos is het pensioenakkoord aan het worden. Alles begint onzekerder te worden dan het toch al is.

Allerlei discussies komen los. Moet je een nominaal pensioen zo veilig mogelijk stellen, zoals in de huidige richtlijnen van het financieel toetsingskader (FTK) voor pensioenfondsen gebeurt. Of is alleen maar een reëel pensioen de juiste opstelling zoals de commissie Frijns in een heropvoeding van de pensioendeskundigen duidelijk maakte (en zoals de aanwezigen in het Rosarium steunden in een bijna Albanese meerderheid).

Is De Nederlandsche Bank te streng bij de controle op het FTK en belemmert men zo het herstelvermogen van pensioenfondsen? De zaal vond van wel.
Moet je het pensioenakkoord aangrijpen om de kortingen op de pensioenuitkeringen terug te draaien? Nee, vond dezelfde Albanese meerderheid. Ik hoorde niet bij die meerderheid: de rekenrente is gewoon te laag, het werkelijk te behalen rendement is met minstens 95% kans hoger op lange termijn dan die rekenrente als je er historische cijfers bijhaalt. Dat lijkt me genoeg als je in solidariteit gelooft.
Die solidariteit is de afgelopen paar jaar plotseling zwaar onder druk gekomen. De discussie over het pensioenakkoord en de bijbehorende berekeningen door het CPB zijn in onduidelijk vaarwater gekomen sinds de regering als opdracht heeft meegegeven dat er geen intergenerationele overdrachten mogen plaatsvinden.

Zelfs tot caissières in de supermarkt is doorgedrongen dat de ouderen op schandelijke wijze de jongeren zullen gaan bestelen, zo merkte Hulshoff op. Praten over pensioenen is tegenwoordig in en hij vindt nu zelfs een gewillig oor bij zijn echtgenote terwijl die vroeger zo snel mogelijk het gesprek met liefdevol tact op een belangrijker onderwerp wist te brengen. Pensioenfondsen gaan zich roekeloos rijk rekenen tegen de huidige historisch lage rentes met een kleine opslag en dat allemaal over de rug van caissières en andere hard werkende mensen. Die profiteurs achter hun geraniums willen voorkomen dat hun pensioenen worden gekort, pure diefstal van de caissières en dat na jarenlang klaplopen met hun VUT-uitkeringen zonder bijstortingen omdat ze veel te lang blijven leven, zo hoort men in de wandelgangen van de supermarkt.

Dat overboord zetten van solidariteit is curieus vind ik. Het is het hart van het pensioenstelsel op basis van kapitaaldekking, het bestaansrecht. Het gladstrijken van tijdelijk slechte beleggingsresultaten is een groot goed, het helpen van weduwen en wezen is een groot sociaal goed. De huidige rente is lager dan de nominale groei van het BNP en een rendement dat hier niet bovenuit komt vernietigt het bestaansrecht van een pensioenfonds. De theorie heeft uitgevonden dat sparen in zo’n situatie uit den boze is en pensioenuitkeringen dan beter uit een omslagstelsel kunnen komen (alleen de vergrijzing rechtvaardigt nu het bestaan van een pensioenfonds zo beredeneerd, als je niet gelooft een rendement hoger dan de rente te kunnen behalen).

Wat gaat er gebeuren als het pensioenakkoord werkelijkheid wordt, ondanks de verhoging van de pensioenleeftijd? Dan komt er volgens Hulshoff meer vrijheid over het invullen van pensioenbeleid en beleggingsbeleid. DNB wordt minder streng, maar AFM wordt strenger. Het pensioenleven wordt er niet eenvoudiger op. Beleggingstechnisch ziet Hulshoff dat men meer wil beleggen in swaptions, hoe erg DNB ook tegenstribbelt. Het beleggingsbeleid zal dynamischer moeten worden, meer afhankelijk van risico en waarde van beleggingen.

Discussies over het pensioenakkoord zijn nogal onevredigend tot nog toe, maar helaas wel onvermijdelijk. Ik ga in een volgende post nog wel in op het vermeende bestelen van ouderen dankzij het pensioenakkoord in de toekomst.

17 april 2012

Amerikaanse retail sales (te) sterk


Na een lusteloos eind van 2011/januari 2012 geven de consumenten hem weer van katoen in de VS. In februari en maart waren de detailhandelsverkopen heel sterk en april lijkt ook sterk te worden. De Amerikaan rijdt gewoon wat minder in een stuk zuinigere auto's , stookt wat meer goedkoop aardgas en houdt nu wat dollartjes over om te consumeren.

De trendgroei van de detailhandelsverkopen lijkt een heel klein beetje te gaan stijgen. De ISM heeft de sterkte van de retail sales (de beste proxy voor de finale vraag) nog niet helemaal goed doorgegeven en dat biedt tegenwicht tegen de neerwaartse invloed straks van de niet meer dalende intial claims (de andere proxy voor de finale vraagontwikkeling) voor werkloosheid. De ISM lijkt daardoor nog iets te gaan stijgen, maar vanaf juni/juli lijkt er een niet erg grote daling te komen.

Het slechte nieuws is dat de rode stippellijn in het plaatje van Benderly (nu Applied Global Macro Research) te ver boven de blauwe lijn is gekomen. Je kunt daarom vol vertrouwen voorspellen dat over enkele maanden de rode stippellijn gaat dalen tot onder de blauwe lijn (en dan kermt men weer over de nakende dubbele dip in de VS die verergerd gaat worden door het fiscale ravijn waarin Amerika stort in 2013 volgens Strategas).

ZEW: Duitser trekt zich niets aan van Spaanse benauwdheid


De ZEW hield zich weer kranig. Men stelt vaak dat de ZEW gewoon meeloopt met de DAX, maar het zegt toch wel wat over de economische groei en de stijging van de beurzen. het is een echte leading indicator (net als de beurs).
Duitsland exporteert zich uit de crisis via zijn auto's en kapitaalgeoderen.

banengroei per sector voor en na 2009 in VS



Het plaatje laat de banengroei zien voor en na 2009 per sector en hoe groot zo'n sector is. De bouw en eigenlijk toch wel verrassend de (locale) overheid zijn de grote verliezers sinds 2009. Ook de financiële sector was zwak.
Auto's, professionals en uitzendkrachten zijn de grote relatieve winnaars sinds 2009. De gezondheidszorg was en is de grote banenmachine.

bron: Atlanta FED
http://macroblog.typepad.com/.a/6a00d8341c834f53ef016764261d7e970b-800wi

16 april 2012

Spaanse banken lenen er lustig op los bij ECB, veel extra door LTRO3




De Spaanse banken deden de markten schrikken met hun extra beroep op de ECB van € 163 miljard. De trekkingen van Spaanse (en Italiaanse) banken zijn duizelingwekkend snel aan het stijgen. Die laatste stijging is door Sober look ontleed: 70 van de 163 miljard kwam door inzet van de drie jaars deposito's, 20 miljard kwam door te veel lenen door de Spaanse overheid, meer dan ze nodig hadden, omdat de rente zo voorspoedig daalde en de Spaanse overheid hier heel erg van profiteerde door extra te lenen en zo een kasoverschot kreeg. Zo'n 55 miljard kwam door gewoon door de experts al verwachtte extra benodigd target2 geld.
Het andere plaatje laat de snelle stijging van het percentage slechte leningen van Spaanse banken zien. De onroerend goedprijzen zijn de laatste tijd versneld aan het dalen en de buffer is weg bij heel wat hypotheken, dus die stijging lijkt nog wel even door te zetten. Spaanse banken hebben extra kapitaal nodig.

bronnen: Catalpa en Sober Look (

15 april 2012

Samenvatting financieel economisch nieuws van 9-15 april

De zorgen overheersten de afgelopen week, maar de bijbehorende uitleg stemde milder.
De groei van het BNP in China zwakte op jaarbasis af naar 8,1% (7,2% geannualiseerd voor het eerste kwartaal, nominaal was het veel lager), waar men eerder 8,4% had gesuggereerd. Geen blije gezichten, maar dat veranderde toen enige beren zoals Nomura vonden dat het dieptepunt in de groei was bereikt en men de groei voor de rest van het jaar naar boven moet bijstellen op betere geluiden over kredietgroei, geldgroei en de onroerendgoedmarkt (ik gehoorzaam ook maar, groei boven 8% zit er dik in waar ik eerst eerder aan een tijdje 7,5% dacht).
In de VS vielen de initial claims voor werkloosheid tegen en de daling is er flink uit (geen goed signaal voor de ISM). Het vertrouwen van het midden- en kleinbedrijf (NFIB) daalde onverwachts. Maar daar stond een erg meevallend handelstekort tegenover (minder importgroei), waardoor men als een haas de groei voor het eerste kwartaal zo’n 0,5% naar boven zond richting 2,5-3%. Het bracht de Economic Surprise Index onverwachts weer in de plus in de VS (in Europa daalde dat ding wel verder).
De fors naar beneden bijgestelde winstverwachtingen over het eerste kwartaal werden voorlopig mooi overtroffen en de winstbijstellingen voor de winsten in 2012 en 2013 gaan weer omhoog in de VS. Dat is een probaat middel om grote koersdalingen tegen te gaan.
De inflatiecijfers in de VS waren redelijk, als verwacht (0,2% kerninflatie, daar ligt de FED niet echt wakker van al kom je zo wel boven de gewenste 2% uit).

Europa was vooral onder de indruk van de € 316 miljard die de Spaanse banken moesten trekken op de ECB, voorwaar geen teken dat men op eigen kracht de eurocrisis kan overleven en een bevestiging dat er extra kapitaal voor de Spaanse banken moet komen. Het overschot op de Duitse lopende rekening liep behoorlijk op en het tekort van Frankrijk een beetje. De daling van de industriële productie in Italië zwakte flink af. In het VK werd de RICS House Price Balance minder negatief.

De Noorkoreanen blijven verstoken van de extra voedselhulp nu ze hun langeafstandsprojectiel wisten te lanceren dat snel uit elkaar spatte. Eens kijken wat Un kan doen om het eeuwfeest van zijn grootvader niet verder in de soep te laten lopen.

Santorum gaf er eindelijk de brui aan en niets, ook Seamus niet, kan nog verhinderen dat Romney de uitdager van Obama gaat worden.
De verkiezingen in Frankrijk blijven spannend, de opmars van Sarkozy om zijn achterstand op Hollande weg te werken, viel even stil.

De Titanic is nu precies 100 jaar geleden gezonken, misschien is dat de reden waarom de oude post “zit Bernanke op de Titanic” uit 2010 al weken zo merkwaardig populair is, al is hij wel nog steeds erg actueel.

waarom zijn goudmijnen zo goedkoop?



In de Barrons'breekt Abelson een lans voor goudmijnaandelen (Up and Down Wall Street
| SATURDAY, APRIL 14, 2012 A Golden Opportunity). Hij bevindt zich in goed gezelschap. Er is een overdaad aan gerenommeerde beleggers/ hedgefunds die goudmijnaandelen vreselijk goedkoop vinden.
Die hebben de laatste tijden geen plezier beleefd aan goudmijnen. Ze zijn al een hele tijd achterlijk goedkoop en willen maar niet mee omhoog met de goudprijzen.
Men heeft liever het fysieke goedje, men vertrouwt eigenlijk zelfs de ETF-jes niet die in goud beleggen, dadelijk kunnen ze niet leveren en er zijn allerlei andere vrezen. Dat wil men niet, men wil goud omdat je niets wil vrezen.

Bij beleggen in grondstoffen is het overigens heel normaal dat de bijbehorende grondstoffenaandelen zich maar weinig aantrekken van hun grondstofprijzen. Maar bij goudmijnaandelen loopt het wel de spuitgaten uit en het is de laatste tijd alleen maar erger geworden. Dat heeft heel wat bulls zo teleurgesteld dat ze toch maar afscheid namen van hun goudmijnen. Het sentiment is voor de vierde keer in ruim een jaar netto erg bearish en daar klampen de bulls zich nu aan vast. De goudmijnfabrikanten puilen uit van de cash en zijn langzaam bezig elkaar op te kopen. Daar liggen de lage koersen niet aan.
Wel aan de voorkeur voor het fysieke product en de veel grotere volatiliteit van goudmijnen dan van goud, de onbetrouwbare volging van de goudprijs en het neerwaartse momentum.
In het hieronder aangehaalde artikel wordt het nog eens netjes besproken. Vooral het argument dat goudmijnen weer wat bijtrekken op de goudprijs als de volatiliteit is afgenomen vond ik een goed argument om wat positiever op goudmijnen te worden.
Na zo veel underperformance ben ik er nog steeds niet gerust op dat goudmijnaandelen eindelijk eens iets leuks laten zien, maar wie weet.

bron:Where’s the Beef for Gold Equities? By Frank Holmes
http://advisorperspectives.com/commentaries/global_041312.php