13 december 2012

De FED is braaf, nu de markt nog

De FED deed braaf wat ervan verwacht werd: men ruimde het monetaire klif op door na het einde van Operatie Twist per 31/12 voorlopig $45 miljard extra staatsleningen te kopen boven op de $40 miljard asset backed securities (hypotheken). QE4 gaat starten.


Uiteraard werd de rente op 0-0,25% gehouden, maar de belofte tot hoe lang werd anders geformuleerd (dat gebeurde al in deze meeting, men had dit pas rond maart verwacht): we gaan ermee door totdat de werkloosheid onder de 6,5% gezakt is en de door de FED geprojecteerde PCE inflatie niet boven de 2,5% ligt en de inflatieverwachtingen nog goed verankerd liggen. Naar verwachting van de FED gaat de werkloosheid rond de tweede helft van 2015 onder de 6,5% komen.

Dit was alom verwacht en de beurs reageerde nauwelijks (plaatje GS).


Goud was zwakker en dat op $85 miljard per maand en record doorkopen van particulieren van gouden munten en goud ETFs.
De markt was dus niet zo onder de indruk. De nieuwe manier van communiceren leidde tot een marginaal hogere rente. Men ziet kennelijk de werkloosheid iets eerder dan half 2015 onder 6,5% komen en/of eerder problemen met de 2,5% inflatie-eis/ dan wel het in toom houden van de inflatieverwachtingen. Ik hoor bij die men overigens.

De markt richt zich weer op het fiscale klif. De politiek begint er zich al mee te verzoenen dat er doorgewerkt moet worden tot na kerstmis voor een deal.


 
 

correlatie aandelen obligaties en het deflatoire denken

Bianco had in zijn laatste conference call een heel verhaal over de correlatie tussen aandelen en obligaties en het inflatoire/deflatoire denken.
De samenhang tussen staatsobligaties en aandelen is niet constant in de tijd.  Van 1962 tot 1997 was de samenhang positief. Dat was de tijd dat inflatie het probleem was. Hoge inflatie leidde tot ingrijpen van de FED en je kon een recessie gaan verwachten.
Na 1997 was het inflatieprobleem bedwongen en begon men economische groei meer als probleem zien. Men schakelde over van angsten voor inflatie naar angsten voor deflatie. Na 1997 kwam er steeds meer een deflatoir denken van de markt.

Blijft die deflatoire stemming doorzetten? Dat is weinig waarschijnlijk.

12 december 2012

update fiscaal cliff

In Amerika is de politiek met een gevaarlijk toneelstuk bezig: het fiscaal klif, een drama in meerdere bedrijven.
Steeds nadrukkelijker beloven de republikeinen en democraten dat ze bijna eruit zijn, maar dat de voorstellen van de andere partij onaanvaardnbaar, ja zelfs volstrekt belachelijk zijn.
De aandelenmarkt houdt de adem in en kruipt toch met muizenstapjes omhoog, omdat het toch onbestaanbaar zou zijn dat de poltici er niet uitkomen. Misschien niet op 1 januari, maar toch wel heel snel erna.
De markt kijkt nog nauwelijks naar wat de FED doet, die doet immers toch precies wat ze aan Hilsenrath van de Wall Street Journal  hebben verteld en dat had de zegen van de markten.

Politici luisteren ook naar de markt. Een paar dagen rente boven 7% en weg was Berlusconi. Amerikaanse politici zien dat de aandelenmarkt  rustig is. Dus hebben ze geen haast. Die haast komt pas als de markt gaat kraken. Daarom gaat het eerst  mis met het fiscale klif volgens Bianco. Net als in Europa zal de markt maar heel even tevreden zijn met de eerste deals. Eerst krijgt Obama zijn zin en wordt de belasting voor de rijken verhoogd (wel iets minder dan voorgesteld, maar toch). Dividendbelasting en capital gains tax gaan omhoog, of het de voorspelde 23,8% wordt in plaats van de huidge 15% is nog niet duidelijk.
Dan de andere belastingverhogingen. Daar mogen republikeinen niet voor stemmen, zo hebben velen gezworen. Alleen nood (=aandelenmarkt gaat omlaag) breekt de eed.

De democraten hebben al aangegeven dat snoeien in de Obamacare en niet voor inflatie indexeren van uitkeringen onaanvaardbaar is. Omdat ze de verkiezingen hebben gewonnen, moeten de republikeinen dit ook maar even slikken (én belastingverhoging voor die ongelukkige rijken én doorgaan met onbetaalbare uitkeringen).

Het automatisch snoeien in alle overheidsuitgaven ligt ook niet lekker en vraagt om heel wat overleg.

Obama wil een postzegel uitgeven aan infrastructuur, maar daar is iedereen duidelijk over: no way.

Een en ander zorgt voor heel wat onzekerheid. Het vertrouwen van midden- en leinbedrijf duikelde (zie vorige blogpost) en Walmart en vele andere piepen dat 15% van de consument door angsten over het fiscale klif minder geld uitgeven met kerstmis.
Boven een overzicht van Strategas over de verschillen tussen democraten en republikeinen. Zo te zien moet een compromis toch wel mogelijk zijn. Of dat op tijd gebeurt en de markt er blij mee is, dat valt nog te bezien.

dramatische val vertrouwen midden/kleinbedrijf VS (NFIB)

Het vertrouwen van het Amerikaanse midden- en kleinbedrijf duikelde vorige maand met het grootste getal sinds er statistieken van worden bijgehouden. Het onderdeel optimisme staat op een niveau dat normaal samengaat met een ernstige recessie (niet de gemiddelde, maar een Juglarrecessie met een ISM van onder 40; n.b. dit sentiment zat er de laatste jaren af en toe flink naast). Niet Sandy is hier de oorzaak van, maar naar men zegt de ronduit hemeltergende overwinning van Obama die het midden- en kleinbedrijf in een rampzalige depressie gaat storten via hogere belastingen en onbetaalbare kosten voor Obamacare terwijl de hypotheekrente ineens op de tocht staat (ja, Nederland staat niet alleen)  waardoor midden- en kleinbedrijf straks niet meer kunnen lenen.
Werknemers kunnen loonstijgingen volgens de NFIB nu volstrekt op hun buik schrijven, dat is zo voor 2008 dat het Obama een zorg moet wezen.

Dalingen van de NFIB gaan samen met dalingen van de ISM. Vreemd genoeg wordt dat verzacht als men in de NFIB aangeeft dat men de lonen echt niet gaat verhogen zoals nu.

De beurs reageerde niet op het slechte nieuws, men is in een goede kerststemming en men dacht vandaag te horen dat het fiscaal klif echt opgelost wordt voor kerstmis. Als men er niet op 21 december uitkomt, dan probeert men het immers nog een keer op 24 december. En als dat niet lukt, dan toch. Jim Bianco vindt dat optimisme oliedom overigens. Men komt er niet uit tenzij de aandelenbeurs door de grond gaat. dat gebeurt nu nog niet, dus komt er geen grand deal.

Dutch Decline


De nieuwe prognose van DNB dat Nederland in 2013 een negatieve economische groei van 0,6% gaat krijgen heeft al geleid tot een nieuwe zegswijze: Dutch Decline (zie plaatje Wall Street Journal).
Hieronder gaat men verstaan het uiterst domme beleid om overheidsinvesteringen te gaan beperken terwijl men een enorm overschot heeft op de lopende rekening en de gezinnen aangemoedigd worden meer te gaan sparen via het ontnemen vaan toekomstperspectief.

De Rutterecessie lijkt buitengewoon hardnekkig te worden. Hersenloos bezuinigen zonder stimuleren. Uitzichtloos lang slechte tijden beloven, waar is dat lachebekje van Rutte gebleven. Je kunt het niet zo gek verzinnen bijna of er wordt een vreselijk toekomstperspectief geboden, of het nu over de zorgverzekeringen, pensioenen of werkloosheidsuitkeringen dan wel hypotheekrente gaat, de toekomst is vreselijk.
De tijdgeest schuift daardoor op richting dat je moet sparen dat je leven er van afhangt. Hypotheken zijn om af te lossen. Je gaat maar 50% opbouwen van je laatste loon als pensioen als je niet zelf spaart. Nederlanders zijn gehoorzaam en beginnen nu echt flink te sparen. We hebben een vreselijk overschot op de lopende rekening. De overheidstekorten wil men terugbrengen. Omdat de particulier / bedrijfsleven nog meer gaat sparen gaat dat niet lukken (theoretisch onmogelijk!!). Pas als men de particulier verbiedt zo veel extra te sparen kan het begrotingstekort terug bij de huidige groeiende overschotten op de lopende rekening. De Rutterecessie gaat met het ingezette overheidsbeleid leiden tot enorme overheidstekorten. Per definitie moeten de overheidstekorten totaal uit de hand lopen in deze situatie bij een eveneens per definitie instortende economie.

Je kunt alleen een keer de goede richting in krijgen als de overheid flink gaat investeren (in infrastructuur en onderwijs, snel internet etc) en zo het overheidstekort richting 6 of 7% brengt, minder is afschuwelijk slecht bij het huidige overschot op de lopende rekening en alle aanmoedigingen om hypotheken versneld af te lossen. Dit laatste bevordert de val van de huizenprijzen. Ik dacht dat het zou stoppen bij 30% van de top, maar met het huidge beleid moet er misschien eerder 50% van de prijzen af met alle gevolgen van dien voor de economische groei en overheidstekorten (en hypotheekverliezen).  Het beleid te bezuinigen op infrastructuur is uiteraard meer dan knettergek

11 december 2012

update vierjaarscyclus

Voorlopig denk ik dat we opnieuw in een lange fase FG zitten die langzaam omhoog gaat met herhaaldelijke correcties (de range is breed sinds the Great Moderation voorbij is). De Amerikaanse economie groeit langzaam, inclusief tegenwerking van de overheid een lage potentiële trend. Pas als de overheid minder erg gaat bezuinigen en de huizenmarkt sterker wordt kan de economie verbeteren en het optimisme toenemen. Dat zou na het overwinnen van teleurstelling over het fiscale klif rond maart 2013 kunnen gebeuren.
De beurs liep de laatste jaren enigszins parallel met de industriële productie maal de consumptieprijsindex, ongeveer de waarde. Voor de kredietcrisis lipen de koersen wat boven die productiewaarde, na de kredietcrisis eronder. De laatste tijd schiet het niet op met de industriële productie en dat wjst even op weinig opwaartse krachten voor de beurs. Pas als de ISM weer duidelijk richting 55 gaat kan de beurs weer lekker fundamenteel omhoog.
De vierjaarscyclus gaat enigszins parallel met de Coppockcyclus (de rouwcyclus). Het dieptepunt is wanneer de Coppockindicator maximaal negatief is en weer minder negatief gaat worden. Het maximale momentum krijgt de Coppockcyclus tussen punt D en E van de vierjaarscyclus. punt G wordt bereikt als na een afzwakking de Coppockcylus opnieuw flink gaat stijgen. Dat zou kunnen betekenen dat we punt G gepasseerd hebben. Voorlopig lijkt dit nog niet het geval te zijn, maar als de beurs onverwacht flink door gaat stijgen in de komende maanden vanaf de huidige niveaus, dan zou dat wel eens GH kunnen worden (met euforie die we met een flinke daling zouden moeten bekopen).

babyboomers maken jongeren werkloos

De werkgelegenheid in de VS voor het hart van de beroepsbevolking, de 25-55 jarigen is nog lang niet terug op het nieveau van voor de krediettcrisis. de reden hiervoor is het hardnekkig doorwerken van de babyboomers. Deze maken geen plaats voor de jongeren, ze werken gewoon door tot na hun 69ste. Het is geen Frankrijk, waar je van Hollande weer wat eerder met pensioen mag dan wat Sarkzoy voorstelde. Met 60 verdien je toch echt een schop onder je achterwerk in Frankrijk, terwijl je in Amerika op je 70ste nog nuttig werk mag doen bij Walmart.
Overigens zijn de statistieken vertekend doordat er nu veel meer 55-plussers zijn dan in 2008 in ook de VS. Dat doorwerken is bittere noodzaak, omdat men niet genoeg gespaard heeft voor het pensioen nu de FED de rente zo schandelijk naar beneden heeft gemanipuleerd (waardoor lijfrentes onbetaalbaar zijn, vooral bij gebrek aan pillen van Drion) en huizenprijzen ineens op een realistischer niveau staan.

Die babyboomers in de VS geven trouwens aan dat ze binnen vijf jaar in een kleiner huis willen wonen. De Amerikaanse doorm is nu dat kleinere huis. Er zijn drie keer meer mensen die een kleiner huis willen dan een kleiner huis, zie onderstaand plaatje uit de Wall Street Journal
.
Er is weinig vertrouwen dat men genoeg gat sparen voor het pensioen. De zestigers hebben niet meer gespard dan de vijftigers in de VS en dat is teleurstellend. er is ook veel te veel rest hypotheekschuld (en studie(!)schuld) voor de 65-plusser.

Monti show stopt: Italiaanse toestanden

Net nu de gokkers ineens niet meer geloven dat er landen in Europa de eurozone gaan ontvluchten voor eind 2014, zie bovenstaand plaatje voor de duikeling van de kans, hebben we weer Italaiaanse toestanden: Monti wil er mee ophouden en Berlusconi wil op zijn 76ste weer een nieuwe uitdaging aan als baas van Italië.
De rentemarkt had niet veel tijd nodig om de snode plannen van Berlusconi op zijn juiste waarde te schatten. Zo zitten we zo weer op de 7% die Berlusconi dwong op te krassen. Maar eerst de Italiaanse verkiezingen rond half februari. Daar kunnen de beren voorlopig hun hartje mee ophalen.
Het goede werk van Monti waardoor de Italianen tot ver na hun 65ste mogen doorwerken zonder dat parlementariërs hun vorstelijk salaris hoeven in te leveren en men er weer in ging geloven dat de schulden van Italië niet uit de hand lopen, al groeit de economie al decennia niet.
De kans is nu groot dat Italië weer onregeerbaar wordt, zo veel mogelijk hervormingen van Monti terugdraait.
De kans is gelukkig ook groot dat de gematigde Bersani van de centrumlinkse olijfcoalitie de nieuwe duce wordt.

9 december 2012

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Het Amerikaanse economische nieuws uit Amerika was deels slecht (ISM daalde teleurstellend naar 49,5, het consumentenvertrouwen daalde) en deels goed (werkgelegenheidsgroei 146.000 ondanks Sandy, initial cliams 25.000 naar beneden naar 370.000 terwijl bij ex Sandy staten de claims lager waren). ISM non manufacturing bleef meevallend sterk. Constructieuitgaven en nieuwe orders waren sterker dan gedacht. De cijfers van de laatste tijd wijzen op een groei van ongeveer 1% (geannualiseerd) in het vierde kwartaal.

De Bundesbank verlaagde groeivoorspelling voor Duitsland in 2013 naar 0,4%. De neerwaartse herzieningen van de groei in Europa lijken nog niet helemaal afgelopen (nu is Frankrijk aan de beurt en Nederland), alhoewel het pessimisme over Spanje en Italië iets aan het afnemen is (niet zichtbaar in de renteverschillen afgelopen week). De plannen van van Rompuij voor een bankenunie waren weinig ambitieus, maar toch te veel van het goede voor o.a. Duitsland. De politiek is weer in aan het slapen, nu de rente voor de PIGS zo mooi is gedaald. Ze wachten op een wake up call uit wie weet Lissabon. Moody's vond het daarom hoog tijd voor een downgrade van ESM en EFSF.

In Europa zetten diverse beurzen nieuwe toppen voor het jaar, in de VS ging een en ander moeizamer, vooral vanwege de koersval van Apple. Chartisten kijken somber naar de Nasdaq charts. Het winstwaarschuwingsseizoen gaat nu van start en de winstverwachtingen voor 2013 zijn kwetsbaarder dan normaal.

Bij de bespekingen hoe het fiscale klif te beperkingen werd geen vooruitgang geboekt. Republikeinen blijken te erg verdeeld te zijn, men likt de wonden van de verkiezingsnederlaag en probeert onder leiding van senator Rubio's toespraak  weer meer te gaan geloven in de (republikeinse) American Dream. Democraten zijn volkomen onvermurwbaar voor sparen van de rijken. Van vooruitgang in de hervormingen van de sociale uitkeringen/ Obamacare wordt nog niets vernomen, dat is onhaalbaar voor 18 deceber (deadline voor indienen voorstellen voor  laatste lame duck sessie van congres in 2012).

 In China bleef het nieuws meevallen. De speeches van Li en Xi over bestrijding corruptie en bevordering (investeringen in) urbaisatie vielen goed. er komt meer vertrouwen in 8% (+) groei voor 2013.

goed nieuws van de afgelopen week

Bovenstaande tabel van A Dash of Insigh http://oldprof.typepad.com/a_dash_of_insight/) laat zien dat de kans op een recessie in de komende paar kwartalen zeer laag is, alleen een totaal van het fiscaal klif vallen of een andere majeure schok kan de Amerikaanse economie komend half jaar in een recessie brengen. In de tabel staan de recessieindicatoren die op het ogenblik als het meest betrouwbaar beoordeeld worden.

De werkgelegenheidsgroeicijfers van de VS vielen reuze mee. 146.000 inclusief Sandy was beter dan de consensus dacht (85.000) en de werkloosheid daalde. De participatiegraad daalde, maar het werkzaam percentage van de Amerikaanse bevolking stijgt. Initial claims daalden fors naar 370.000 en gecorrigeerd voor de Sandy staten was het slechts 339.000 (zie http://bonddad.blogspot.nl/2012/12/notes-on-initial-jobless-claims-339000.html).

Autoverkopen in de VS zitten in een sterke uptrend. Met 2,9% viel de arbeidsproductiviteitsstijging over het derde kwartaal mee, evenals de construction en factory orders.

De Amerikanen worden weer $1722 miljard rijker in het derde kwartaal.De waarde van huizen, aandelen en financial assets nemen toe en de schulden af. Het wealth effect is positief (een als een new high gezet wordt in de net wealth per gezin wordt dit effect duidelijk groter, maar zo ver is het nog niet, dat moet zorgen voor opwaartse herzieningen voor de verwachte groei in 2014 en verder tot boven 3%).
(ook plaatje via a dash of insight)

Het pessimsime over de eurocrisis nam af, men werd minder somber over Spanje en Italië en de hulp aan Griekenland is meevallend groot en breed gedragen (Deutschland über alles). Vooral de Italiaanse en Spaanse rentes zijn nu weer zo laag dat men begint te roepen dat de lasten van hun staatsschuld weer draagbaar blijven.

De ISM viel wat tegen in de VS vanwege Sandy, maar wereldwijd verbeterden de PMI's. Dat betkent dat het weer wat beter gaat met de wereldwijde industriële cyclus.

In China was de beurs opgetogen over de toespraken van de nieuwe leiders, zo blogde ik al. Ze lijken strenger te zijn op corruptie (tegen de corruptie in de staatsbedrijven en politici die hier te veel van in eigen zak steken) en willen veel investeren in infrastructuur, urbanisatie, vooral in het binnenland. Li en Xi lijken een verrassend sterke machtsbasis te hebben. Misschien valt hun conservatisme mee en presetern ze goed (vergelijk hoe Indonesië de laatste jaren meevalt via een saaie, maar fatsoenlijke president).

In Australië en Polen werden de rentes verlaagd. De centrale banken zijn wereldwijd nog steeds in een semipermanente goedgeefse kerstemming.




8 december 2012

de donderdagavondborrel en de tijdgeest

Terwijl ik pogingen deed naar mijn donderdagavond vrijwilligerswerk achter de bar bij lijndansgroep amigos te komen vanuit een gemoedelijke vergadering bij een klant in Amersfoort, niet eenvoudig deze keer toen ik bij het uitchecken van de tram onder de voet gelopen werd door een dame die door haar haast om door mij heen te lopen mijn ov chipkaart door de lucht slingerde en die daardoor onder de tram kwam (geen excuses harerzijds , het was overigens geen Marokkaans geweld) en de chip vakkundig vermorzeld werd door de tram, zaten mijn collega's te borrelen bij café Bedier om bij te komen van alle vermoeienissen van de afgelopen tijd, insbijzonders het schrijven van beleggingsplannen en andere goede voornemens voor het nieuwe jaar.
Na een voorbespiegeling in een lezing door een mijner collega's dat actief beleggen absoluut kansloos is, maar een andere collega toch wist te melden dat je actief dit nulsomspel kon winnen was men vol goede moed naar het café gegaan. Die andere collega voegde daad bij het woord en met actief beleid sprak hij de daar toevallig toevende Oekraiense dames aan en zo kwam er een onverwachte ontmoeting met deze dames waarover nog lang nagesproken zal worden, al lijkt een en ander toch tamelijk onschuldig te zijn afgelopen.

Is dat de tijdgeest, waar men tamelijk defaitistisch te werk gaat, maar positief verrast kan worden. Men had mij al attent gemaakt op dames bij Victoria's Secret die normaal zich tooien als dame uit de jaren vijftig, maar met make up ineens heel anders eruit zien http://www.businessinsider.com/victorias-secret-models-without-makeup-2012-12#. Dit soort merkwaardig verschil hoort denk ik bij de huidige tijd: men zit in de jaren vijftig, maar de tijdgeest zit eigenlijk al wat later.

Bij mannen zie je dat de metroman uitraakt, de gladde man en de voor biljartbal studerende gabber is niet meer alom verheerlijkt. In 2010 was het nog een must http://uk.askmen.com/grooming/appearance/14_2010-facial-hair-dos-donts.html. Toen wist men nog zeker dat vrouwen alleen maar volkomen gladde mannen wilde hebben. Je ziet nog waarschuwingen dat mannen niet BradPitt moesten volgen in het hebben van meer haar, op die kluns zouden vrouwen namelijk helemaal niet vallen en die Pitt zou het helemaal verkeerd hebben met de tijdgeest. Een achterhoede gevecht van de puriteinse onthaarders tegen de veranderende tijdgeest. Die tijd van hoe kaler hoe beter is voorbij. De op kaalslag beluste tijdgeest bereikte het dieptepunt met schoonheidssalons waar via harsen en andere martelingen mannen eindelijk voorgoed ontdaan hoorden te worden van al hun haar. http://musicandflowerstrends.wordpress.com/2011/06/09/heren-jullie-zijn-de-lul/. Dat was vlak na het hoogtepunt. Nu, 2012,  zie je steeds meer verzet.  http://www.nu.nl/man/2534406/we-lul.html.Veel meer dan twee jaar geleden zie je weer snorren en baarden verschijnen. November was zelfs een snorrenmaand (movember) om anti-aids goede doelen te dienen.
Het is kennelijk een verzet tegen gladjanussen die vereenzelvigd worden met graaien en een roep voor een zachtere wereld net als de periode met lang haar in de jaren zeventig.

.

           

aanschoppen tegen FED model aandelen populair

Decennia liep het earnings yield (1/koerswinstverhouding ofwel winst/ koers) mooi paralell met de rente. De FED had dit gemodelleerd, zo bemerkte Yardeni, en eind 1996 was de lichtblauwe lijn zo ver boven de donkerblauwe uitgestegen dat Greenspan sprak van irrational exuberance.
Maar ineens ging vanaf 1998 de rente tegengesteld ging bewegen aan het earnings yield.  Bovenstaand plaatje is uit het artikel van the Economist Burying the FED model
http://www.economist.com/blogs/buttonwood/2012/11/equity-and-bond-markets

Al veel eerder vonden heel economen het FED model onzin, o.a. Asness vond het een mislukte door elkaar haspeling van reële en nominale variabelen.
In ons boek stellen we dat het FED model onder bepaalde voorwaarden precies hetzelfde zegt als een dividend discount model. Winsten moeten groeien volgens het nominale BNP, de rente moet even hog zijn als de nominale groei en het dividendrendement moet de hoogte hebben van een normale risicopremie van aandelen.

werkgelegenheidsgroei VS

146.000 groei van de werkgelegenheid en een daling van de werkloosheid van 7,9 naar 7,7%. dat viel mee, door Sandy had men zich voorbereid op veel minder.
Toch viel er nog volop te klagen. De daling van de werklooshied is veroorzaakt door de 540.000  daling van het aantal mensen dat nog naar een baan zoekt.
De arbeidsparticipatie daalde 0,2% naar 63,6%.
De werkgelegenheidsgroei in de vorige maanden werd met 49.000 naar beneden herzien, een breuk in de opwaartse herzieningen (plaatje Big Picture).
De nieuwe banen waren vooral in lagelonensectoren.
Meevallend was de stijging va het aantal gewerkte uren en de iets langere werkweek 9dat is een leading indicator).

ECRI houdt vast aan recessie in VS

Volgens het plaaje van Achuthan http://www.businessinsider.com/lakshman-achuthan-tell-tale-chart-2012-12 van ECRI zit de VS sinds juli in een recessie. 3 van de 4 indicatoren, waarnaar het recessie dating committee kijkt, zitten in een neergang, alleen de werkgelegenheid groeit nog. Dat laatste was ook het geval bij bijvoorbeeld de eerste zeven maanden van de eerste oliecrisis.
De afgelopen vijftig jaar was dit genoeg voor het classificeren van de huidige tijd een recessie is. Dit gaat alleen niet gebeuren als de data niet naar boven worden herzien.

Nu zegt ECRI al anderhalf jaar dat de VS in recessie is, maar er was nog steeds groei en men begint Achuthan steeds meer uit te lachen over zijn recessie call. ECRI heeft een zeer goede reputatie voor het vroeg zien van recessies.
Bianco gaf Achuthan lang het voordeel van de twijfel, maar nu heeft hij ook de voorspelling van ECRI als voorbarig beschouwd. De leading indicators van ECRI geven zelfs een herstel aan. De Chicago Activity Index (gemiddelde van 85 surveys) geven aan dat d groei in de VS behoorlijk onder trend is, maar bij minder dan -1 is er vrijwel nooit een recessie.