Bill Gross
had een heel verhaal dat de structurele rente van de FED geen 4 maar 2% moet zijn. Bij zo veel schulden in de economie kan men geen 4% aan. Na 2020 prijst men 4% in, dat zou in 2020 maar 2% moeten zijn.
Veel economen geven hem gelijk. Zelfs Warren Buffett begint het vertrouwen te verliezen in een herstel van de Amerikaanse huizenmarkt. Men wordt somberder over investeringsgroei op lange termijn.
Een en ander betekent een doorgaan van de financiële repressie. Er is geen deflatie. Daarbij horen lagere geëiste rendementen. De FED rente kan voorlopig 2% of lager zijn.
Gross stelt dat men geleidelijk lagere geëiste rendementen zal moeten hanteren. Dit kan leiden tot hogere koersen.
Er waren gisteren ook verhalen dat bepaalde centrale banken meer Amerikaanse leningen blijven kopen.
Overigens, alleen de FED al zorgt voor schaarste aan de lange kant.
Ook de Amerikaanse pensioenfondsen zouden $300 miljard in lange staatsleningen moeten stoppen en dat is moeilijk bij slechts $642 miljard uitstaande leningen aan 20+ jaar staatsleningen, waarvan de FED een groot deel bezit.
Verder heeft het vertrouwen in meer dan 2,5% groei grote klappen opgelopen van het 0,1% groeicijfer over het eerste kwartaal. Dit leidde tot lagere rentes zelfs bij een sterk meevallende groei van de werkgelegenheid.
Aan de inflatieverwachtingen ligt de daling niet op het ogenblik
Achtergrond bij Beleggen op de golven Waar zijn we op de golven? Waarom gaan de aandelenkoersen al lang zo veel omhoog? N.B. dit blog is à titre personnel en hoeft de visie van BMO Global asset Management niet weer te geven
6 mei 2014
goed nieuws van de afgelopen week
De belangrijkste indicatoren voor de groei in de wereld, de PMI's en de groei van de werkgelegenheid in de VS vielen reuze mee.
Niet alleen de PMi's voor de industrie vielen gemiddeld mee, maar ook die voor de dienstensector bevestigden de stijgende lijn.
Vriend en vijand waren verbaasd over de groei van 288.000 van de werkgelegenheid, boven de hoogste schatting van de verzamelde pundits van Bloomberg. De werkloosheid daalde in de VS van 6,7 naar 6,3%. Ondertussen stegen de arbeidskosten (ECI) nauwelijks, d. w. z. Yellen hoeft voorlopig nog niet op de rem te trappen.
Republikeinen moeten ervan kwijlen dat de werkgelegenheid in de private sector eindelijk een all time high heeft bereikt, maar dat het aantal ambtenaren nog steeds beneden het niveau van voor de crisis zit. Volgende maand wordt voor de hele werkgelegenheid weer het niveau van voor de kredietcrisis overtroffen.
Goldman Sachs, Hatzius c.s., hadden een heel verhaal dat de participatiegraad niet allen gedaald was vanwege demografische redenen. Veel mensen gaven het op om nog aan het werk te komen na de kredietcrisis en gingen maar met pensioen, lieten zich in de WAO stoppen of studeerde maar wat langer door.
De participatiegraad gaat niet verder dalen vanwege demografische redenen volgens GS. Er was een trend dat ouderen langer bleven doorwerken voor de kredietcrisis losbarstte. Dat werd ruw verstoord. In de komende jaren komt de oude trend terug.
Ook komen er weer minder mensen in de WAO, de trend van stijging sloeg vorig jaar al om. Dit betekent dat de beroepsbevolking flink gaat stijgen in de VS en dat het lang gaat duren voordat de werkloosheid zo laag wordt dat iedereen flinke loonstijging zal kennen. Nog een hele tijd Goldilocks dus voor een hele tijd.
Het herstel in de europeriferie zet door. Portugal meldde al dat ze voorlopig geen extra financiële steun van Europa hopen nodig te hebben. De rente in Spanje en Italië staat op all time lows. De beurzen van Portugal en Italië zijn de sterren van 2014.
Niet alleen de PMi's voor de industrie vielen gemiddeld mee, maar ook die voor de dienstensector bevestigden de stijgende lijn.
Vriend en vijand waren verbaasd over de groei van 288.000 van de werkgelegenheid, boven de hoogste schatting van de verzamelde pundits van Bloomberg. De werkloosheid daalde in de VS van 6,7 naar 6,3%. Ondertussen stegen de arbeidskosten (ECI) nauwelijks, d. w. z. Yellen hoeft voorlopig nog niet op de rem te trappen.
Republikeinen moeten ervan kwijlen dat de werkgelegenheid in de private sector eindelijk een all time high heeft bereikt, maar dat het aantal ambtenaren nog steeds beneden het niveau van voor de crisis zit. Volgende maand wordt voor de hele werkgelegenheid weer het niveau van voor de kredietcrisis overtroffen.
Goldman Sachs, Hatzius c.s., hadden een heel verhaal dat de participatiegraad niet allen gedaald was vanwege demografische redenen. Veel mensen gaven het op om nog aan het werk te komen na de kredietcrisis en gingen maar met pensioen, lieten zich in de WAO stoppen of studeerde maar wat langer door.
De participatiegraad gaat niet verder dalen vanwege demografische redenen volgens GS. Er was een trend dat ouderen langer bleven doorwerken voor de kredietcrisis losbarstte. Dat werd ruw verstoord. In de komende jaren komt de oude trend terug.
Ook komen er weer minder mensen in de WAO, de trend van stijging sloeg vorig jaar al om. Dit betekent dat de beroepsbevolking flink gaat stijgen in de VS en dat het lang gaat duren voordat de werkloosheid zo laag wordt dat iedereen flinke loonstijging zal kennen. Nog een hele tijd Goldilocks dus voor een hele tijd.
Het herstel in de europeriferie zet door. Portugal meldde al dat ze voorlopig geen extra financiële steun van Europa hopen nodig te hebben. De rente in Spanje en Italië staat op all time lows. De beurzen van Portugal en Italië zijn de sterren van 2014.
4 mei 2014
samenvatting financieel economisch nieuws
De Dow Jones zette een all time high, maar de beurzen reageerden maar heel bescheiden op het goede economische nieuws. Misschien wel, omdat de zaken in de Oekraïne uit de hand lopen of omdat men door de slechte groeicijfers van het eerste kwartaal in de VS, slechts 0,1%, niet meer zo gelooft in fatsoenlijke economische groei en winstgroei.
De PMI's waren ex Japan goed, vooral in de VS en diverse Europese landen (Italië 54!), maar ook in China was er geringe stijging. De Amerikaanse ISM steeg van 53,7 naar 54,9.
Initial claims voor werkloosheid stegen flink. Nieuwe orders waren 1,1% omhoog. De Employment Cost Index steeg slechts 0,3% in het eerste kwartaal, geen druk op de kosten vanuit de lonen dus.
De groei van de werkgelegenheid in de VS was 288.000 waar 218.000 was verwacht. De werkloosheid daalde van 6,7 naar 6,3%, maar dit kwam door een daling van de geschatte beroepsbevolking. De participatiegraad duikelde van 63,2 naar 62,8%.
Consumptieuitgaven stegen 0,9% over maart en inkomen 0,5%, sterke cijfers. (Natuurlijk niets vergeleken met Japan waar men 7,2% extra spendeerde in maart vooruitlopend op de BTW-verhoging).
Pending home sales verbeterden eindelijk en dit joeg de rente tijdelijk omhoog. Tijdelijk: de lange rente daalde zelfs op de goede cijfers van de werkgelegenheidsgroei en werkloosheid. Mortgage applications waren voor de zoveelste keer zwak.
De FED deed wat ervan verwacht werd: QE met $10 miljard per maand verminderen en verder geruststellende woorden dat een ruim monetair beleid nodig is, ook al ziet men de groei aantrekken (wel moet de voorspelling voor 2014 terug door de onverwacht lage groei in het eerste kwartaal). Deze was slechts 0,1% en dit kwam maar ten dele door het koude weer. Obamacare hielp 1%, zodat consumptie met 1% extra groeide, maar hier stonden tegenvallers tegenover van exportdaling, krimp investeringen (equipment) en zoals verwacht een negatieve invloed van voorraden en de bouw.
De PMI's waren ex Japan goed, vooral in de VS en diverse Europese landen (Italië 54!), maar ook in China was er geringe stijging. De Amerikaanse ISM steeg van 53,7 naar 54,9.
Initial claims voor werkloosheid stegen flink. Nieuwe orders waren 1,1% omhoog. De Employment Cost Index steeg slechts 0,3% in het eerste kwartaal, geen druk op de kosten vanuit de lonen dus.
De groei van de werkgelegenheid in de VS was 288.000 waar 218.000 was verwacht. De werkloosheid daalde van 6,7 naar 6,3%, maar dit kwam door een daling van de geschatte beroepsbevolking. De participatiegraad duikelde van 63,2 naar 62,8%.
Consumptieuitgaven stegen 0,9% over maart en inkomen 0,5%, sterke cijfers. (Natuurlijk niets vergeleken met Japan waar men 7,2% extra spendeerde in maart vooruitlopend op de BTW-verhoging).
Pending home sales verbeterden eindelijk en dit joeg de rente tijdelijk omhoog. Tijdelijk: de lange rente daalde zelfs op de goede cijfers van de werkgelegenheidsgroei en werkloosheid. Mortgage applications waren voor de zoveelste keer zwak.
De FED deed wat ervan verwacht werd: QE met $10 miljard per maand verminderen en verder geruststellende woorden dat een ruim monetair beleid nodig is, ook al ziet men de groei aantrekken (wel moet de voorspelling voor 2014 terug door de onverwacht lage groei in het eerste kwartaal). Deze was slechts 0,1% en dit kwam maar ten dele door het koude weer. Obamacare hielp 1%, zodat consumptie met 1% extra groeide, maar hier stonden tegenvallers tegenover van exportdaling, krimp investeringen (equipment) en zoals verwacht een negatieve invloed van voorraden en de bouw.
Bas Jacobs en Piketty
In de NRC van 3 mei becommentarieert Bas Jacobs het boek van Piketty:
Een terugkeer naar de 19de eeuwse renteniersnatie? Dat valt wel mee.
Inkomensverdelingen worden ongelijker naarmate de kapitaal/inkomensratio oploopt. En de natuurlijke weg is een stijging omdat lonen met 1,5% stijgen en je zo'n 5% op kapitaal verdient. Jacobs vindt het (ik denk terecht) tegenstrijdig dat Piketty stelt dat kapitaal overvloediger zal worden en arbeid schaarser en dan toch de loonstijging achter zal blijven bij de vermogensgroei.
Hij vindt het (net als ik, maar ik zou vooral de 18de eeuw bestuderen in Nederland, toen waren we een renteniersnatie) jammer dat Nederland niet meegenomen is in de analyse van Piketty. Nu is er recent wel een en ander gepubliceerd over de vermogens en inkomens in Nederland. De inkomensongelijkheid is betrekkelijk laag in Nederland (de top 1% krijgt maar 6%, terwijl dat in de VS 20% is) en de kapitaalongelijkheid lijkt ook minder dan in de VS, maar net als overal is kapitaal ongelijker verdeeld dan inkomen.
(plaatje https://twitter.com/OECD/status/461432501278216193/photo/1
met als commentaar Ritholtz: And still the Netherlands refuses to get its act together! http://www.ritholtz.com/blog/2014/05/tweets-of-the-week-4/)
Bas Jacobs ziet de kapitaal/inkomensverhouding in Nederland wel wat doorgroeien, maar niet de niveaus van de 19de eeuw bereiken. Spaarquotes kunnen en zullen veranderen (dalen) en daardoor zal een en ander wel eens anders kunnen verlopen.
Jacobs ziet het als enigszins curieus dat de twee belangrijkste vormen van kapitaal (het eigen huis en het pensioen) zo weinig belast worden en ander kapitaal wel belast wordt. Hij ziet niets in inkomstenbelastingtarieven van boven de 52%, want dat levert niets op, is schadelijk voor de economie.
Hogere belastingen op erfenis en kapitaal zijn niet zo schadelijk voor de economie en kunnen beter ingezet worden om mer belastinginkomsten te krijgen. Verder ziet hij niet veel in de Marxistische voorstellen van Piketty voor het draconisch belasten van de rijken.
N.B. ik geloof helemaal niet in een eeuwig sterk oplopende kapitaal/inkomensratio. Wel in een geleidelijk oplopende naarmate we rijker worden als natie. Onze theorie van verschuivende machten van de Kondratieffgolf zegt dat we bijna aan het eind zitten van de periode met toenemende macht van het bedrijfsleven. Na ongeveer 2018-2020 wordt die macht kleiner, waarschijnlijk afgedwongen door lagere werkloosheid en electorale dwang.
Slechts door een toeval is de kapitaal/inkomensratio zo toegenomen in de afgelopen jaren. In normale tijden krijgt de kapitaal/inkomensratio af en toe een dreun zoals 1929 door overspeculatie naast dreunen door oorlogen. Vandaar de grote klappen tussen 1914-1945. Daarna zette de daling van de kapitaalinkomensratio nog enige tijd door vanwege enorme belastingverhogingen voor de rijken (men slikte dit als noodlot vanwege de noodzakelijke wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, aflossing van staatsschuld) en hoge stijging van de lonen.
Nu had dus na 2006 weer zo'n dreun moeten komen in de kapitaal/inkomensratio. Aanvankelijk gebeurde dit, zowel de prijzen van huizen als aandelen en credits gingen door de grond. Maar anders dan na 1929 kwam er een enorme hoeveelheid monetaire stimulering. Die bracht uitzonderlijk snel de waarde van kapitaal versus inkomen terug op de oude niveaus. Dit gebeurde op een manier waarbij de kapitaalongelijkheid explodeerde. Eigenlijk is het heel logisch als een (niet te groot) deel hiervan wegbelast zou worden . De gevestigde belangen brengen alle hens aan dek om dit te voorkomen. Dat zal enige jaren lukken, maar niet lang, want de kiezer wil dat zijn zorgkosten betaald worden en dit gaat waarschijnlijk uiteindelijk voor de American Dream in de meeste landen.
Een terugkeer naar de 19de eeuwse renteniersnatie? Dat valt wel mee.
Inkomensverdelingen worden ongelijker naarmate de kapitaal/inkomensratio oploopt. En de natuurlijke weg is een stijging omdat lonen met 1,5% stijgen en je zo'n 5% op kapitaal verdient. Jacobs vindt het (ik denk terecht) tegenstrijdig dat Piketty stelt dat kapitaal overvloediger zal worden en arbeid schaarser en dan toch de loonstijging achter zal blijven bij de vermogensgroei.
Hij vindt het (net als ik, maar ik zou vooral de 18de eeuw bestuderen in Nederland, toen waren we een renteniersnatie) jammer dat Nederland niet meegenomen is in de analyse van Piketty. Nu is er recent wel een en ander gepubliceerd over de vermogens en inkomens in Nederland. De inkomensongelijkheid is betrekkelijk laag in Nederland (de top 1% krijgt maar 6%, terwijl dat in de VS 20% is) en de kapitaalongelijkheid lijkt ook minder dan in de VS, maar net als overal is kapitaal ongelijker verdeeld dan inkomen.
(plaatje https://twitter.com/OECD/status/461432501278216193/photo/1
met als commentaar Ritholtz: And still the Netherlands refuses to get its act together! http://www.ritholtz.com/blog/2014/05/tweets-of-the-week-4/)
Bas Jacobs ziet de kapitaal/inkomensverhouding in Nederland wel wat doorgroeien, maar niet de niveaus van de 19de eeuw bereiken. Spaarquotes kunnen en zullen veranderen (dalen) en daardoor zal een en ander wel eens anders kunnen verlopen.
Jacobs ziet het als enigszins curieus dat de twee belangrijkste vormen van kapitaal (het eigen huis en het pensioen) zo weinig belast worden en ander kapitaal wel belast wordt. Hij ziet niets in inkomstenbelastingtarieven van boven de 52%, want dat levert niets op, is schadelijk voor de economie.
Hogere belastingen op erfenis en kapitaal zijn niet zo schadelijk voor de economie en kunnen beter ingezet worden om mer belastinginkomsten te krijgen. Verder ziet hij niet veel in de Marxistische voorstellen van Piketty voor het draconisch belasten van de rijken.
N.B. ik geloof helemaal niet in een eeuwig sterk oplopende kapitaal/inkomensratio. Wel in een geleidelijk oplopende naarmate we rijker worden als natie. Onze theorie van verschuivende machten van de Kondratieffgolf zegt dat we bijna aan het eind zitten van de periode met toenemende macht van het bedrijfsleven. Na ongeveer 2018-2020 wordt die macht kleiner, waarschijnlijk afgedwongen door lagere werkloosheid en electorale dwang.
Slechts door een toeval is de kapitaal/inkomensratio zo toegenomen in de afgelopen jaren. In normale tijden krijgt de kapitaal/inkomensratio af en toe een dreun zoals 1929 door overspeculatie naast dreunen door oorlogen. Vandaar de grote klappen tussen 1914-1945. Daarna zette de daling van de kapitaalinkomensratio nog enige tijd door vanwege enorme belastingverhogingen voor de rijken (men slikte dit als noodlot vanwege de noodzakelijke wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, aflossing van staatsschuld) en hoge stijging van de lonen.
Nu had dus na 2006 weer zo'n dreun moeten komen in de kapitaal/inkomensratio. Aanvankelijk gebeurde dit, zowel de prijzen van huizen als aandelen en credits gingen door de grond. Maar anders dan na 1929 kwam er een enorme hoeveelheid monetaire stimulering. Die bracht uitzonderlijk snel de waarde van kapitaal versus inkomen terug op de oude niveaus. Dit gebeurde op een manier waarbij de kapitaalongelijkheid explodeerde. Eigenlijk is het heel logisch als een (niet te groot) deel hiervan wegbelast zou worden . De gevestigde belangen brengen alle hens aan dek om dit te voorkomen. Dat zal enige jaren lukken, maar niet lang, want de kiezer wil dat zijn zorgkosten betaald worden en dit gaat waarschijnlijk uiteindelijk voor de American Dream in de meeste landen.
BNP-groei in de VS: blijvend 2,5% volgens Scott Grannis of 4% volgens Benderly
De groei over het eerste kwartaal in de VS viel met 0,1% tegen en het kan zelfs nog naar beneden worden herzien. Zo bezien vallen de winstcijfers eigenlijk niet zo tegen over het eerste kwartaal.
Ik zat op 1,5% want ik zag dat Obamacare leidde tot een bijdrage van ongeveer 1% aan het BNP via hogere uitgaven aan gezondheidszorg en -verzekeringen. Consumptie groeide daarom zo'n 3%.
Maar er zat een grote tegenvaller in de netto export. Dat voorraden negatief zou bijdragen was voorzien, maar meestal heb je dan enige compensatie via lagere importen en zo netto export. Deze keer niet, de export viel tegen na de zeer goede groei over het vierde kwartaal.
Er zat ook een grote tegenvaller in de investeringen in software en vooral equipment. En de bouw was natuurlijk ook prut door het koude weer.
Een en ander heeft de beren bevestigd in hun voorspelling dat de groei in de VS niet meer dan ongeveer 2% kan zijn in de VS. Al jaren zie je hetzelfde patroon volgens bijvoorbeeld Bianco. Men (inclusief de FED) voorspelt 3% groei en die voorspelling wordt gaandeweg steeds naar beneden bijgesteld.
De huizenmarkt herstelt niet meer verder, want men kan nog steeds heel moeilijk een hypotheek krijgen, jongeren en ouderen willen liever huren, de groei van het aantal huishoudens is zeer lag en waarom zou dat veranderen. De groei van de finale vraag is zwak, de investeringsgroei is hoog genoeg geweest en meer is niet nodig bij de huidige lage groei en veel zaken worden toch goedkoper gemaakt in China etc.
Ik was verbaasd dat een optimist als Scott Grannis zich bij dit gezelschap had gevoegd
. Met 2-2,5% is het wel op met de groei in de VS. De reden hiervoor is dat hij als rechtgeaarde republikein de overheid de schuld geeft. Excessieve bemoeienis van de overheid heeft alle ellende veroorzaakt, eerst via te veel aanwakkeren huizenmarkt, daarna via veel te hoge uitkeringen en nu wordt alles veroorzaakt door belastingverhogingen voor de rijken (het fiscale klif van vorig jaar) en vooral Obamacare natuurlijk. Dat is een ramp die de gezondheidszorg onbetaalbaar zal maken en de ondernemer zal dwingen zijn mensen te ontslaan vanwege die onbetaalbaarheid.
Feit is wel dat de overheidsuitgaven en hogere belasting sinds 2010 als een molensteen aan de groei hangen. Zonder die overheidsellende zou je wel die 3% groei hebben. Ik ben het met Scott Grannis eens dat de overheid een wel erg zware tol heeft moeten betalen voor de stimulering in 2008-2009, maar niet met de rest van zijn analyse. Obamacare lijkt de gezondheidszorg wel degelijk veel goedkoper te maken (mag ook wel, men geeft twee keer zo veel hier aan uit dan in Europa, terwijl de Amerikaan korter leeft) en zal ook gezondheidszorg voor meer mensen bereikbaar maken. D.w.z. dat is een gezonde groei van de consumptie die overigens ook in het tweede kwartaal positief aan de groei zal bijdragen.
Scott Grannis ziet een verdringing van uitgaven aan goederen door Obamacare. De teleurstellende groei komt door meer uitgaven aan Obamacare en minder aan de rest. Ik denk dat hij geen gelijk heeft, maar we zullen er rekening mee moeten houden dat hij voor een beperkt deel gelijk heeft.
Benderly heeft uiteraard een veel positievere blik op een en ander en ziet 5% groei in het tweede kwartaal en 3,5-4% daarna.
Hij is wel danig geschokt door de lage groei in het eerste kwartaal (hij had zelfs 2,5% voorspeld). Zo veel vertwijfeling bij de verdediging van zijn optimistische voorspellingen ben ik niet gewend. Het herstel van de huizenmarkt gaat nog niet volgens zijn boekje. Maar hij ziet het herstel van de huizenmarkt wel degelijk doorzetten. Door bijzondere omstandigheden heeft de zwakte na de rentestijging in 2013 langer geduurd dan normaal. Er is heel veel pent up demand voor huizen. Het net wealth effect zal voor meer groei zorgen (eens, maar niet zo veel als de FED en Benderly denken, maar de asset economy gaat nu jaren zorgen voor iets betere groei dan de inkomensgroei aangeeft).
Zelf zit ik in het kamp van (Benderly+ Hatzius)/2. Alles wijst op een versnelling van de economische groei in de VS. Er was alleen een periode van twee maanden met een hele erge soft patch.
De overheid wordt minder een probleem, de schuldenafbouw door de particulieren is voldoende geweest, het bedrijfsleven gaat geleidelijk meer investeren en de huizenmarkt zal verder herstellen.
Ik zat op 1,5% want ik zag dat Obamacare leidde tot een bijdrage van ongeveer 1% aan het BNP via hogere uitgaven aan gezondheidszorg en -verzekeringen. Consumptie groeide daarom zo'n 3%.
Maar er zat een grote tegenvaller in de netto export. Dat voorraden negatief zou bijdragen was voorzien, maar meestal heb je dan enige compensatie via lagere importen en zo netto export. Deze keer niet, de export viel tegen na de zeer goede groei over het vierde kwartaal.
Er zat ook een grote tegenvaller in de investeringen in software en vooral equipment. En de bouw was natuurlijk ook prut door het koude weer.
Een en ander heeft de beren bevestigd in hun voorspelling dat de groei in de VS niet meer dan ongeveer 2% kan zijn in de VS. Al jaren zie je hetzelfde patroon volgens bijvoorbeeld Bianco. Men (inclusief de FED) voorspelt 3% groei en die voorspelling wordt gaandeweg steeds naar beneden bijgesteld.
De huizenmarkt herstelt niet meer verder, want men kan nog steeds heel moeilijk een hypotheek krijgen, jongeren en ouderen willen liever huren, de groei van het aantal huishoudens is zeer lag en waarom zou dat veranderen. De groei van de finale vraag is zwak, de investeringsgroei is hoog genoeg geweest en meer is niet nodig bij de huidige lage groei en veel zaken worden toch goedkoper gemaakt in China etc.
Ik was verbaasd dat een optimist als Scott Grannis zich bij dit gezelschap had gevoegd
. Met 2-2,5% is het wel op met de groei in de VS. De reden hiervoor is dat hij als rechtgeaarde republikein de overheid de schuld geeft. Excessieve bemoeienis van de overheid heeft alle ellende veroorzaakt, eerst via te veel aanwakkeren huizenmarkt, daarna via veel te hoge uitkeringen en nu wordt alles veroorzaakt door belastingverhogingen voor de rijken (het fiscale klif van vorig jaar) en vooral Obamacare natuurlijk. Dat is een ramp die de gezondheidszorg onbetaalbaar zal maken en de ondernemer zal dwingen zijn mensen te ontslaan vanwege die onbetaalbaarheid.
Feit is wel dat de overheidsuitgaven en hogere belasting sinds 2010 als een molensteen aan de groei hangen. Zonder die overheidsellende zou je wel die 3% groei hebben. Ik ben het met Scott Grannis eens dat de overheid een wel erg zware tol heeft moeten betalen voor de stimulering in 2008-2009, maar niet met de rest van zijn analyse. Obamacare lijkt de gezondheidszorg wel degelijk veel goedkoper te maken (mag ook wel, men geeft twee keer zo veel hier aan uit dan in Europa, terwijl de Amerikaan korter leeft) en zal ook gezondheidszorg voor meer mensen bereikbaar maken. D.w.z. dat is een gezonde groei van de consumptie die overigens ook in het tweede kwartaal positief aan de groei zal bijdragen.
Scott Grannis ziet een verdringing van uitgaven aan goederen door Obamacare. De teleurstellende groei komt door meer uitgaven aan Obamacare en minder aan de rest. Ik denk dat hij geen gelijk heeft, maar we zullen er rekening mee moeten houden dat hij voor een beperkt deel gelijk heeft.
Benderly heeft uiteraard een veel positievere blik op een en ander en ziet 5% groei in het tweede kwartaal en 3,5-4% daarna.
Hij is wel danig geschokt door de lage groei in het eerste kwartaal (hij had zelfs 2,5% voorspeld). Zo veel vertwijfeling bij de verdediging van zijn optimistische voorspellingen ben ik niet gewend. Het herstel van de huizenmarkt gaat nog niet volgens zijn boekje. Maar hij ziet het herstel van de huizenmarkt wel degelijk doorzetten. Door bijzondere omstandigheden heeft de zwakte na de rentestijging in 2013 langer geduurd dan normaal. Er is heel veel pent up demand voor huizen. Het net wealth effect zal voor meer groei zorgen (eens, maar niet zo veel als de FED en Benderly denken, maar de asset economy gaat nu jaren zorgen voor iets betere groei dan de inkomensgroei aangeeft).
Zelf zit ik in het kamp van (Benderly+ Hatzius)/2. Alles wijst op een versnelling van de economische groei in de VS. Er was alleen een periode van twee maanden met een hele erge soft patch.
De overheid wordt minder een probleem, de schuldenafbouw door de particulieren is voldoende geweest, het bedrijfsleven gaat geleidelijk meer investeren en de huizenmarkt zal verder herstellen.
2 mei 2014
VBA lezing van Mauldin/ Perrig/ Crooke 1 mei 2014 over safe havens
John Mauldin vertelde bij het VBA seminar
van de TAA-commissie over safe havens dat hij twee contrasterende
ontwikkelingen ziet, een gunstige (vooruitgang) en een ongunstige (onhoudbare
opbouw van schulden). Creatie versus destructie. In sommige landen wint het
een, in andere het ander.
Wat echte safe haven beleggingen
zijn, kwam niet uit de verf bij dit seminar.
Mauldin stak van wal met een heel
verhaal over Behavioral Finance via de grafiek wat het BNP per hoofd was in de
geschiedenis. Dat was dicht bij 0 tot 1800 en daarna is het enorm gestegen. De
genen van de mens zijn zeer overwegend bepaald door die periode van voor we
rijk werden. Dat was de tijd van Malthus, waarin je vooral bezig was te
overleven. Veranderingen waren gevaarlijk, dus dat moest je niet willen. Dat
reptielendeel van de hersenen stuurt ons gedrag nog heel erg.
We willen daarom graag in control
zijn. Als we dat niet zijn zoals bij klimaatverandering of als we het niet
kunnen begrijpen zoals exponentiële groei dan worden we pessimistisch. Er loert
gevaar. Het pessimistisch zijn zit in onze genen.
Als we wel in control zijn worden we
optimistisch ook al is het onterecht.
Hij had de nodige mooie oneliners. “Hope
is not a strategy”.
Mayday,mayday sell in May and go away of 17 redenen waarom niet
Bespoke had vorige maand een verhaal dat april zo'n goede maand voor aandelen hoort te zijn.
Niet erg dus. Nu zijn we toe aan de periode mei-september en traditionel was dat niet best.
De Halloweeen indicator (sell in May and go away, but rememember come back in September is een degelijk gedocumenteerde indicator dat de aandelenbeurs niet al te geweldig was gemiddeld. Of precieser: bij Halloween moet je pas terugkomen, want oktober heeft af en toe zijn krach.
Dat stelt eigenlijk dat je beter in 17 bepaalde aandelen kunt zitten die in de periode mei/oktober meestal wel omhoog gaan, zoals voedsel. Ik rekende in mei 2011 een keer uit dat als je de AEX houdt in de periode november/mei en dan overschakelt op Heineken in plaats van AEX je het aanzienlijk beter gedaan zou hebben (vorig jaar niet).
Niet erg dus. Nu zijn we toe aan de periode mei-september en traditionel was dat niet best.
De Halloweeen indicator (sell in May and go away, but rememember come back in September is een degelijk gedocumenteerde indicator dat de aandelenbeurs niet al te geweldig was gemiddeld. Of precieser: bij Halloween moet je pas terugkomen, want oktober heeft af en toe zijn krach.
Dat stelt eigenlijk dat je beter in 17 bepaalde aandelen kunt zitten die in de periode mei/oktober meestal wel omhoog gaan, zoals voedsel. Ik rekende in mei 2011 een keer uit dat als je de AEX houdt in de periode november/mei en dan overschakelt op Heineken in plaats van AEX je het aanzienlijk beter gedaan zou hebben (vorig jaar niet).
De opbrengst van aandelen was in mei/oktober niet zo
negatief, maar je kon beter in 10 jaar staat Duitsland zitten zo berekende ik
vanaf startpunt 1982.
Wat uitgebreider is de studie over de Halloween indicator
in de bladzijde cycli boven aan het blog. De Halloween indicator is een van de
grotere anomalieën van Behavioral Finance.
http://www.businessinsider.com/chart-sell-in-may-and-go-away-2014-4 was het meest aangehaald als klokkenluider voor sell in
May. Overigens waarschuwde Van Duijn ook in het FD dat ook deze keer verkopen
in mei wel eens verstandig zou kunnen zijn.
1 mei 2014
ISM viel mee op 54.9
Helemaal als verrassing kwam de verbetering van de ISM niet. Voorlopers als de Phillyfed waren hersteld. Initial claims waren gedaald (het slechte cijfer van de vorige week zit er nog niet in).
nieuwe orders en werkgelenheid zag er puik uit.
De herindustrialisatie van Amerika kan doorgaan.
nieuwe orders en werkgelenheid zag er puik uit.
De herindustrialisatie van Amerika kan doorgaan.
word count FED: sell in May
via zero hedge
Het aantal woorden van de FED verklaring bij hun vergadering als uitleg van hun beleid was in de QE geleidelijk toegenomen. Forward guidance moest te zienzijn, ook al gebeurde er niets met de rente.
Al enige tijd werd een verband gezien tussen de omvang van de balans van de FED en het aantal woorden van de FED verklaring. Nu dus ook met de S&P.
En dat klopt dan weer met het geloof sell in May. Kom pas terug op Halloween. Ofwel de halloweenindicator (op de pagina cycli heb ik een artikel hierover uitgebreid behandeld).
De FED deed overigens wat ervan verwacht werd. De buers reageerde nauwelijks.
Dat aantal woorden zegt natuurlijk niet zo veel over de FED. Yellen heeft gewoon minder woorden nodig dan Bernanke. dat bleek al bij haar Humphrey Hawkins Testimony en bij andere speeches.
Het aantal woorden van de FED verklaring bij hun vergadering als uitleg van hun beleid was in de QE geleidelijk toegenomen. Forward guidance moest te zienzijn, ook al gebeurde er niets met de rente.
Al enige tijd werd een verband gezien tussen de omvang van de balans van de FED en het aantal woorden van de FED verklaring. Nu dus ook met de S&P.
En dat klopt dan weer met het geloof sell in May. Kom pas terug op Halloween. Ofwel de halloweenindicator (op de pagina cycli heb ik een artikel hierover uitgebreid behandeld).
De FED deed overigens wat ervan verwacht werd. De buers reageerde nauwelijks.
Dat aantal woorden zegt natuurlijk niet zo veel over de FED. Yellen heeft gewoon minder woorden nodig dan Bernanke. dat bleek al bij haar Humphrey Hawkins Testimony en bij andere speeches.
China in koopkrachtpariteit gemeten grootste economie ter wereld dit jaar
http://www.ft.com/cms/s/0/d79ffff8-cfb7-11e3-9b2b-00144feabdc0.html#ixzz30NGJdeR9
artikel:
China poised to pass US as
world’s leading economic power this year
Dit zijn cijfers voor koopkracht gecorrigeerd. In dollars is het BNP van de VS nog steeds bijna twee keer zo groot als dat van China
In 2005 was China voor koopkracht gecorrigeerd maar 43% van de VS. Dit jaar streeft China qua koopkracht de VS voorbij.
Net als bij Nigeria is door herdefinitie het BNP een stuk groter geworden. China is het hier niet mee eens, men wil langzaam naar de hogere cijfers toegroeein om zo de teruggang van de groei van 7 naar 4% te begeleiden zo vermoed ik.
artikel:
China poised to pass US as
world’s leading economic power this year
Dit zijn cijfers voor koopkracht gecorrigeerd. In dollars is het BNP van de VS nog steeds bijna twee keer zo groot als dat van ChinaIn 2005 was China voor koopkracht gecorrigeerd maar 43% van de VS. Dit jaar streeft China qua koopkracht de VS voorbij.
Net als bij Nigeria is door herdefinitie het BNP een stuk groter geworden. China is het hier niet mee eens, men wil langzaam naar de hogere cijfers toegroeein om zo de teruggang van de groei van 7 naar 4% te begeleiden zo vermoed ik.
ter relativering: per hoofd verdient men in China nu even veel als Amerika in 1912
(plaatje via Carpe Diem http://www.aei-ideas.org/2014/04/on-a-per-capita-basis-the-us-is-still-a-century-ahead-of-china/)
30 april 2014
symmetrisch belonen van vermogensbeheer
Dat plaatje hierboven van Hein de
Kort in het FD is naar aanleiding van het bijbehorende verhaal van PGGM/Borgdorff
die vermogensbeheerders wil straffen voor underperformance. Bonussen als het
goed gaat en geen kortingen als het slecht gaat, dat hoort niet.
Ik zou zelfs zeggen: straf
underperformance zelfs harder als het slecht gaat (ALM benchmark daalt) en beloon
outperformance minder als het goed gaat met de benchmark.
In de VS moeten de
prestatievergoedingen symmetrisch zijn van beleggingsfondsen (merkwaardigerwijze
niet voor hedge funds!) ter bestrijding van moral hazard. Anders nemen ze te
veel risico (kop ik win, munt jij verliest is het nu)
Motivatie hiervoor van Borgdorff:
onderzoek toont aan dat de gemiddelde vermogensbeheerder geen waarde toevoegt. Indexeren
levert vaak meer op.
Commentaar Nagtegaal: diverse
vermogensbeheerders verdienen veel meer dan de bestuurders die uiteindelijk
voor de beleggingen verantwoordelijk zijn. Toptalent is ook bij
vermogensbeheerders voor een appel en een ei aan te trekken tegenwoordig. Dus
ophouden met die beloningen.
Dat is weer iets te kort door de bocht, want door
afschaffing bonussen zie je wel een uittocht van talent naar Londen. Willen we
echt onze financiële sector uitkleden en vervangen door laagverdieners?
Maar met de hoofdboodschap ben ik het wel eens: meer symmetrisch belonen. En waarom ook niet ook voor bestuurders.
a good soldier never retires
http://www.zerohedge.com/news/2014-04-28/average-retirement-age-america-hits-record-high
Amerikanen beginnen langzaam in te zien dat ze niet met pensioen kunnen en in grote getalen zullen moeten doorwerken. Alleen onder de 30 denkt nog 15% voor hun 55-60ste met pensioen te kunnen gaan, bij ouderen is die hoop vervlogen.
In de commentaren op het stuk van zerohedge staan heel wat ontmoedigde werkende bejaarden die Vietnamveteraan zijn en sindsdien niets meer van het leven verwachtten. Sommigen vragen om uitleg wat een pensioen is. Anderen vinden pensioen eigenlijks iets heel raars. Sommigen wijzen op profiteurs als hun oma die al met 60 met pensioen ging en tot 87 pensioen bleef trekken: 31% van haar leven, te gek om los te lopen volgen generatie X. Anderen zien het als iets dat vooral de NAVO-landen heeft getroffen. Ze vragen zich wanhopig af hoe een en ander kon gebeuren. Was het de te goedkope energie? De marketing die je hersenspoelde dat je moest consumeren, shoppen until you dropte?
Maar de echte stijging van de leeftijd dat men met pensioen ging begon pas echt te stijgen na de start van de kredietcrisis met zijn extreem lage rente.
Gevolg: De hele stijging van het aantal werkenden sinds het eind van de kredietcrisis staat op het conto van de ouderen. Er zijn overigens wel veel meer 55-plussers, dus de grafiek vertekent een en ander wel een beetje.
Amerikanen beginnen langzaam in te zien dat ze niet met pensioen kunnen en in grote getalen zullen moeten doorwerken. Alleen onder de 30 denkt nog 15% voor hun 55-60ste met pensioen te kunnen gaan, bij ouderen is die hoop vervlogen.
In de commentaren op het stuk van zerohedge staan heel wat ontmoedigde werkende bejaarden die Vietnamveteraan zijn en sindsdien niets meer van het leven verwachtten. Sommigen vragen om uitleg wat een pensioen is. Anderen vinden pensioen eigenlijks iets heel raars. Sommigen wijzen op profiteurs als hun oma die al met 60 met pensioen ging en tot 87 pensioen bleef trekken: 31% van haar leven, te gek om los te lopen volgen generatie X. Anderen zien het als iets dat vooral de NAVO-landen heeft getroffen. Ze vragen zich wanhopig af hoe een en ander kon gebeuren. Was het de te goedkope energie? De marketing die je hersenspoelde dat je moest consumeren, shoppen until you dropte?
Maar de echte stijging van de leeftijd dat men met pensioen ging begon pas echt te stijgen na de start van de kredietcrisis met zijn extreem lage rente.
Gevolg: De hele stijging van het aantal werkenden sinds het eind van de kredietcrisis staat op het conto van de ouderen. Er zijn overigens wel veel meer 55-plussers, dus de grafiek vertekent een en ander wel een beetje.
is er al een goede uitleg van het hoe en waarom van de kredietcrisis, het moeizame herstel erna en de goede beurzen?
Pragmatic
Capitalism http://pragcap.com/getting-the-story-wrong schimpte enigszins op Krugman die beweerde dat hij de hele tijd goed gezien
heeft hoe de politiek moest zijn nadat de economie zo kon ontsporen in de
kredietcrisis.
We (inclusief
mezelf dus) hebben nog steeds niet helemaal goed door hoe de enorme schok van
de kredietcrisis kon optreden, waardoor de groei tegenviel na de kredietcrisis.
Dat is eigenlijk een plotselinge realisatie, ik had er eigenlijk niet zo bij
stil gestaan, maar Cullen Roche heeft gelijk: we kunnen het verleden nog niet
eens goed beschrijven en daardoor weet je ook niet of er wel de meest
efficiënte politiek is gevolgd door de centrale banken en de overheid. We zijn
excessief afhankelijk geworden van centrale banken en denken ook excessief in
hun modellen http://pragcap.com/our-unhealthy-obsessions-with-central-banks. Overigens hebben we het veel minder over moral hazard dan tijdens de
kredietcrisis.
Stukje bij stukje
zijn we bij aan het leren over het hoe en waarom van de kredietcrisis en de nasleep
ervan en de komende vergrijzingsproblemen.
Koo
(balansrecessie), Reinhart/Rogoff (uitleg financiële crises in This time is
different) en Piketty (Capital in the 21st century) verdienen de Nobelprijs
voor de economie daarvoor (ik denk dat alleen Piketty deze inderdaad zal
krijgen). En Bernanke voor zijn durf QE in te zetten en Paulson voor het op
tijd inzetten van TARP. Maar deze laatste twee moeten wel om hun oren krijgen
dat ze Lehman failliet lieten gaan, terwijl dat inderdaad too big to fail bleek
te zijn.
Pas nu begint
duidelijk te worden hoe een en ander is gegaan en of dat uitzonderlijk was, ja,
this time is different. 29 april 2014
Abonneren op:
Posts (Atom)






















