12 november 2014

China gaat open en dan? Alibaba gaf het voorbeeld met singlesday.

Chinese aandelen waren in trek de laatste maanden. De afgelopen weken lijkt de belangstelling wat te luwen, zo goed gaat het namelijk niet in China.
Hongkong doet niet me. Onroerend goed is even uit en daar stat de Chinese beurs bol van. Al die casino's in Macao ook even niet, witwassen van je geld gaat even wat moeilijker.
De stock trading link tussen Hongkong en Sjanghai gaat volgende week van start. Dat zou wel eens grote belangstelling kunnen opwekken. Niet langer moet je als westerling in semistaatsbedrijven met te veel schuld en bureaucratie beleggen, maar je krijgt de kans in leukere bedrijven te gaan beleggen.
Dan Alibaba en de Singlesday. bovenstaand plaatje is van vorig jaar. Dit jaar zijn er weer nieuwe records gebroken. 165 miljoen orders werden er geplaatst. Dat is enkele keren meer dan cyber Monday in de VS, als iedereen de koopjes van Thanksgivingsday op het net koopt.
(via STTG). De Amerikanen zien ineens wat een koopje Alibaba is vergeleken met Amazon en andere Amerikaanse internetprut. Je weet niet goed wat je koopt met Alibaba, maar het verkoopt veel en groeit als kool.
In enkele jaren stampte Alibaba een heel nieuwe feestdag uit de grond. Je kunt liefde echt kopen in China op Singlesday. Wat een uitvinding



11 november 2014

trend vierjaarcyclus sterk omhoog, wel vuiltje in winstgroei

Enige maanden geleden zei ik dat de winstverwachtingen 1 jaar vooruit in de VS harder aan het stijgen zijn. Nu is die trend doorbroken, omdat men de winsten van oliemaatschappijen met bakken naar beneden aan het zetten is. Ex energie gaat het nog steeds prima met de winsten vergeleken met de lage groei van het nominale BNP.
De trend van de vierjaarcyclus is zeer sterk omhoog (hier gemeten aan het vierjaarsgemiddelde van twee jaar voor het punt en twee jaar na het punt; voor de afgelopen twee jaar is de trend doorgetrokken).
Bijna niemand houdt dit als voorspelling aan, dat lijkt veel te optimistisch. Maar ook dit jar lijkt de S&P op weg te bewegen als voorspeld volgens onze kaart van de Kondratieffgolf. Een lage startwaardering, veel te sombere verwachtingen voor de toekomst, veel hogere winstgroei dan de nomianle groei van het BNP (zoals hoort bij een sterk bedrijfsleven, precies als Piketty aangeeft en bij uitermate royale centrale banken die een zeer lage rente forceren).

30 jaar staatsleningen, de topbelegging van 2014


20% opbrengst op een veilige (ahum) 30 jaar staatslening: dat cijfer van 20% spreekt kennelijk tot de verbeelding.

De rendementen van vele Nederlandse pensioenfondsen zijn over 2014 geweldig door hun rentematching met de verplichtingen. Toch moeten ze korten, omdat de rente zo gedaald is.
(plaatje Bianco: 2014 is tot nu toe een van de beste jaren qua opbrengst ooit voor 30-jaar staatsleningen) 
De opbrengsten van staatsleningen zijn zo geweldig dat Michiel de Bruin er over gaat schrijven bij de Financial Investigator.
Hij merkt op dat er een hele generatie obligatiebeleggers is die alleen maar structureel dalende rentes heeft meegemaakt (even afgezien van 1994). Hoe gaan zij reageren als de rente gaat stijgen?

Een en ander lijkt precies het tegenovergestelde als toen ik pas begon met werken in 1979 (35 jaar geleden, ik kreeg zowaar vorige week ter gelegenheid hiervan een oorkonde van BMO met cadeau).

Een hele generatie had toen alleen maar een stijgende rente gezien. Desalniettemin dacht men steeds dat de rente zou dalen. Men had immers nog nooit zo'n hoge rente gezien.

Maar ondertussen ging men wel geloven in steeds hogere inflatie.

De volatiliteit werd steeds hoger

Toen kwam er een enorme breuk: Volcker verhoogde rente tot ver boven de pijngrens en de inflatietrend was gebroken

Rentes vlogen enorm op en neer rond 1981.

Uiteindelijk daalde de rente veel harder en langer dan iedereen dacht rond 1982.


Nu hebben we Draghi in de rol van een omgekeerde Volcker: hij moet de deflatiegeest weer in de fles stoppen. Whatever it takes.

We hebben een enorm lange periode gezien van dalende rentes. Iedereen verwacht desalniettemin dat de rente gaat stijgen. Men heeft immers nog nooit zo'n lage rente gezien.

Men begint nu heel erg te geloven in deflatie in de Eurozone (ik ook; interne devaluaties van Spanje, Italië, olieprijzen die naar nul gaan, prijsoorlogen op het internet en supermarkten, op geld beluste tandartsen die toch hun tarieven moeten verlagen)

Hoe laag de rente ook is, de volatiliteit is enorm. De rente kan op een dag spectaculair dalen (en stijgen straks misschien ook nog wel).

We hadden zelfs een flash crash in de Amerikaanse rente op staatsleningen op 16 oktober.

Uiteindelijk…?

9 november 2014

samenvatting financieel economisch nieuws van de afgelopen week

Wall Street kon opnieuw weinig voatiel all time highs zetten. Het gaat beter met de economie, de winstmarges staan nog niet onder druk door te hoge loonstijgingen en de centrale banken zijn nog steeds buitengewoon royaal.
De republikeinen boekten een fikse verkiezingswinst en krijgen de meerderheid niet alleen in het congres, maar ook in de senaat. Obama zal à la Clinton zich constructief op moeten stellen (snel de Keystone pijpleiding goedkeuren bijvoorbeeld), maar dat zal hem minder gemakkelijk afgaan denkt men.
De olieprijzen zetten hun val voort, Saoedi-Arabië rekent lagere prijzen aan de VS en gaf aan pas bij $70 te gaan denken over inkrimping productie.
De rente steeg nauwelijks op al het goede economische nieuws. Credit spreads verbeterden niet met de beurzen mee.

In de VS steeg de ISM manufacturing weer naar 59, veel hoger wordt het zelden. Nieuwe orders waren zeer sterk (veel sterker dan het officiële cijfer van nieuwe orders van vorige maand). De ISM non manufacturing (diensten) daalde naar 67,1.
De werkgelegenheidsgroei was 214.000, iets onder de verwachting, maar toch zeer sterk, vooral ook inclusief de opwaartse bijstelling van vorige maanden, de stijgende participatiegraad en de dalende werkloosheid naar 5,8%. De gemiddelde werkweek werd langer. Initial claims bleven extreem laag. Alle indicatoren wijzen op een doorgaande flinke groei van de werkgelegenheid.
Het handelstekort liep op (door meer import), wat wijst op een neerwaartse herziening van de 3,5% groei in de VS over het derde kwartaal. De arbeidskosten per eenheid product stegen 0,3% over het derde kwartaal, meer dan in het tweede kwartal, maar toch een goed cijfer.

In Europa herstelde de Franse PMI iets en daalde de Duitse PMI een beetje. Detailhandelsverkopen waren met -1,3% erg zwak in de Eurozone.
Draghi bleef vasthouden aan een uitbreiding van de balans van de ECB met € 1000 miljard, nu gesteund door de andere gouverneurs. Hij had geen nieuw nieuws, maar de euro werd er toch zwakker door tegen de dollar.

In China wijzen de PMI's op een verdere lichte afzwakking van de groei, die bestreden wordt met meer investeringen in spoorwegen en een ruimer monetair beleid.

goed nieuws van de vorige week

Dalende olieprijzen, dalende benzineprijzen, lagere tandartstarieven, prijzenoorlogen in supermarkten/ op internet. Is een beetje deflatie nou zo erg?

De groei van de werkgelegenheid in de VS blijft sterk, lijkt zelfs een beetje te versnellen. Maar de loonstijging versnelt nauwelijks, alleen in reële termen. De plaatjes van Hatzius geven aan dat de FED zich tot ergens in 2016 niet echt druk hoeft te maken over een loonstijging die echt inflatoir is, niet gecompenseerd door hogere stijging van de productiviteit. Er was eindelijk een verbetering van de participatiegraad. Het aantal gemiddeld gewerkte uren per week nam 0,1 toe, waardoor samen met de groei van de werkgelegenheid vorige maand 0,5% meer uren gemaakt zijn (lijkt niet veel, maar op jaarbasis zou dat 6% zijn).

De ISM’s bevestigden opnieuw dat de groei in de VS iets hoger is dan we de afgelopen jaren zagen. Vooral de industrie was sterk, met goede cijfers voor nieuwe orders en werkgelegenheid.

De huizenmarkt wordt weer iets sterker in de VS. Het aantal foreclosures drukt minder op de markt. Men huurt nog steeds liever dan dat men koopt, maar er is wel een geleidelijk herstel Calculated Risk, een blog dat opkwam via rake analyses van vooral de Amerikaanse huizenmarkt, analyseerde de verbeteringen in Phoenix.

In Europa zie je een drukte van jewelste aan het ontstaan op de obligatiemarkten voor bedrijven die willen profiteren van vergeleken met Amerika veel te lage rentes met garantie Draghi dat de euro zwakker wordt.  Sommigen vinden het maar bedenkelijk dat bedrijven als Apple hiervan willen profiteren, maar het zorgt wel voor extra geld in Europa dat voor een deel geïnvesteerd zal worden en zo de economie iets zal aanjagen (nog afgezien van een betere consolidatie van schulden door langer in te lenen, iets dat voor meer stabiliteit zal zorgen).

Dan hebben we nog de grote verkiezingsoverwinning van de republikeinen. Dit kan de weg openen naar een soort Clintonomics, waarbij een democratische president constructief samenwerkt met een republikeins congres en senaat. Dat is mogelijk, wordt ook enigszins verwacht. De lakmoestest: goedkeuring Keystone pijpleiding en niet al te wilde immigratiewetten van Obama. Als Obama slaagt voor de test kan de beurs zoals gewoon is bij een gridlock van verdeelde macht tussen de partijen goed stijgen. Het congres en de senaat kunnen niet meer tegen alles stemmen.

De lage olieprijs leidt nog steeds tot verhalen over de positieve invloeden op economische groei en de negatieve invloed op de financiën op gevaarlijk geachte landen als Iran en Rusland. Nieuw zijn de verhalen dat schalieolie zo veel goedkoper, tot onder $ 50, gewonnen kan worden als de benodigde infrastructuur er al ligt. Ook in Nederland hoorden we dat door nieuwe technologie veel meer en veel langer aardgas gewonnen kan worden.

Er waren ook verhalen dat de groei in Duitsland door allerlei factoren wel heel erg gedrukt is in het tweede en derde kwartaal. Dat heeft bij velen tot de verwachting geleid dat er iets structureel mis is met de groei in Duitsland, maar dat lijkt gelukkig niet het geval te zijn. We waren misschien een beetje te optimistisch over Duitsland, maar de groei blijft er degelijk uitzien, vooral bij lagere olieprijzen en euro.

Dat helpt ook andere zwakke landen als Frankrijk en Italië. In Italië kan Renzinomics heel langzaam (maar naar Italiaanse normen in een onvoorstelbaar ras tempo) van de grond komen via flinke belastingverlagingen voor vooral de werkenden met lage inkomens. Dus zelfs voor Italië kunnen er betere tijden komen.

Dan Japan. Daar heeft de verhoging van de BTW meer schade aangericht dan o.a. de Bank of Japan dacht. Dat zette druk op Abenomics en nu gaat er dus met alle drie de pijlen van Abenomics vooruitgang geboekt worden. De BoJ kan en moet uit een extra vaatje van triljoenen  yennen tappen om de inflatiedroom levend te houden bij lagere olieprijzen. Dat helpt Japan enorm in een tijd dat hun elektriciteitsproductie van kernenergie nog lam ligt. De minicyclus leek overigens al zonder ingrijpen te gaan herstellen.

China, daar begint men naar aanleiding van het vierde plenum steeds meer ernst te maken met het bestrijden van corruptie, niet alleen bij vervelende politici van de Hu Jintao kliek, maar alle politici. Het vierde plenum stond in het teken van het versterken van de rechtstaat, precies wat een developed market in dit staium van ontwikkeling als China prioriteit moet geven. De groei zwakt af in China, maar het risico ook.

8 november 2014

credit spreads kwetsbaar voor toenemende illiquiditeit

De kleine correctie van september oktober zorgde voor een oplopen van de credit spreads. Hierboven een plaatje van Bianco voor investement grade credits vergeleken met de CDX spreads die aangeven hoe duur het is voor default te verzekeren.
De laatste tijd zie je aan die verzekeringskosten dat het defaultrisico stabiel is terwijl de spreads wel opgelopen zijn. Dat zou dan veroorzaakt zijn door de verwachting dat credits voortaan minder liquide zijn. Je gaat er echt niet meer van afkomen als je dat op een gegeven slecht moment zou willen (in goede tijden lukt het nog wel).

Source: Federal Reserve Bank of New York. Primary Dealer Statistics, Net Positions in Corporate Bonds and SIFMA. Annual data as of Q2 2014.
Cijfer 2004 lijkt me kras, maar ontwikkeling is duidelijk: de kredietmarkt, obligatiemarkt groeit enorm, maar wordt steeds minder ondersteund door (systeem)banken. Tel daarbij de ETF’s op die geforceerde liquiditeit moeten leveren en je weet dat dit over enige tijd (2018?) verschrikkelijk fout gaat.

De veranderende geldzorgen van Amerikaanse oude sokken


In Barrons stond een artikel over hoe allerlei dames hun rijke oude klanten adviseerden over hun geldzorgen bij hun oude klanten. http://online.barrons.com/articles/retirement-living-the-good-life-1415437544. Retirement: Living the Good Life


Having a satisfying lifestyle after retirement involves lots more than just hitting the right numbers. Advice from our panel of experts


Dat gaat heel anders dan vroeger, toch wel anders dan in Nederland (deels hetzelfde natuurlijk). Men gaat zich instellen op veel ouder worden dan men vroeger dacht. Standaard is nu, dat ze plannen dat ze 95 worden.

Dat ouder worden is vooral in de VS ongelooflijk dure zaak. Men heeft niet alleen zorgen om de kinderen die men extra financieel moet steunen, maar tegenwoordig moet men de kinderen ook helpen om de kleinkinderen te laten studeren. Ze zijn bezorgd over hun kinderen en kleinkinderen, die veel vaker werkloos zijn, hun huis verloren hebben/ betalingsmoeilijkheden hebben.

Men moet voor veel meer dingen plannen. Gezondheidszorg is duur. Een gezond iemand van 65, daarvoor telt met $4600 per jaar en wat minder gezond, dan kom je al snel op $10.000 extra kosten voor medicaid (die iedereen wel krijgt in de VS boven 65).

Aan de andere kant hun eigen zorgen. $ 5000 gemiddeld aan kosten gezondheidszorg, verder hebben ze $150.000 nodig voor levenslange afkoop van zorg. De long term care

Dan zijn er mensen van 75 die eindelijk geloven dat ze 87 gaan worden

Mensen erven later van hun ouders, als ze 60-70 zijn vaak.
Wat voorbeelden van opmerkingen van de adviserende dames:

Weber: We plan for about $10,000 a year, per person. That’s typical; for healthy people it could be less. It’s also worth noting that many people get healthier in retirement -- they eat better, exercise more, lose weight, manage their stress, all of which can mitigate or eliminate many chronic conditions

Pell: If you put $6,500 a year away when you’re 45 and $7,500 when you’re 55, by the time you are in your 80s, you’re going to have $660,000, assuming a 4% rate of return, to spend on medical expenses, tax-free.

How much does long-term care cost?

Pell: It depends where you live. The median cost for a private room in New York City is $170,000 a year. In Florida, the median is $90,000.

When should people start thinking about long-term care insurance? Their 40s? 50s?

Oberlander: They don’t want to think about it in their 40s.

Brede: Their 50th birthday is when I start talking to them about it.

Oberlander: And the conversation can take years to make a decision.

 
Sommigen zijn nog van die jaren 30 miljonairs die met geen geweld meer dan $3000 per maand uitgeven. (d.w.z. dat zijn de restanten van de greatest generation, niet de babyboomers). Ze willen geen geld uitgeven voor hun zorg en de kinderen weten vaak niet dat hun ouders zo rijk zijn en zijn later in tranen als ze na hun dood ineens horen dat ze makkelijk alle zorg die ze nodig hadden konden betalen.

En Alzheimer is duur.

Pell: Clients of mine have a $10 million portfolio. They don’t have long-term care. He got Alzheimer’s a couple of years ago. They are going to spend an enormous amount of money on care-giving for him. But they have a $3 million second-to-die policy, so no matter how much they bleed through, there will be something left for the kids.

Pff, als je ouders $10 miljoen hebben blijft er kennelijk toch nog iets over, ook al krijgt pa Alzheimer.

werkgelegenheidsgroei VS prima

Vandaag had je weer het circus rond het cijfer van de werkgelegenheidsgroei in de VS. Het cijfer is wat de eerste schatting is van de groei van de werkgelegenheid voor de non farm banen volgens het establishment survey. Dat cijfer wordt vele malen herzien en na vele jaren gebeurt dat nog steeds. Slechte cijfers kunnen dan naderhand toch nog heel behoorlijk worden. Presidenten werden soms onterecht hierop weggestemd. Dat overkwam Bush senior, die niet tegen de leus van Clinton (it is the economy stupid) op kon, ondanks mooie groei van de werkgelegenheid volgens de huidige cijfers, maar niet voor de in het verkiezingsjaar gepubliceerde cijfers.
Het cijfer is voor een specifieke maand bijzonder moeilijk beter te voorspellen dan de consensus. Velen proberen aan te geven waarom het cijfer beter of slechter moet zijn, maar er zijn maar weinig voorspellers die het echt vaak beter doen dan de consensus. Het cijfer hangt zo af van een verschil tussen grote stromen van aannames en ontslagen dat voorspellen behoorlijk ondoenlijk is. Het gaat om ongeveer 0,1% van de arbeidsmarkt en een fout van 0,02% in de voorspelling van het cijfer van de werkgelegenheidsgroei op het totaal aantal banen wordt al als heel groot gezien. Dan is er ook nog het birth death model dat corrigeert voor veronderstelde aannames van nieuwe bedrijven en ontslagen door failliet gaande bedrijven. Dat voorspellen van birth death is een hahelijke zaak, maar de aanpassing is wel nodig en over langere periode doen de Amerikanse statistici van de BLS dat overigens helemaal niet zo slecht, ook al krijgen ze hiervoor vaak een veeg uit de pan.

Naast dit cijfer, een mooie 214.000 tegen keer, ook al was iets meer verwacht, waren er zoals altijd nog een berg andere cijfers. De groei over de voor vorige maand werd met zo’n 30.000 opwaarts herzien, het cijfer voor de groei van de werkgelegenheidsgroei volgens het andere, kleinere, household survey liet een enorme groei van 631.000 zien. Daardoor kon de werkloosheid dalen van 5,9 naar 5,8%. Ook de participatiegraad kon 0,1 stijgen. De werkweek werd langer, een leading indicator voor meer groei.

De werkgelegenheidsgroei onder Obama 2 begint heel goed te worden, alleen onder Clinton was het hoger. Er wonen nu wel meer mensen in de VS dan toen, maar de groei van de beroepsbevolking is door vergrijzing van de babyboomers nu veel lager.  

In de afgelopen paar jaar was het plaatje heel populair dat liet zien dat de werkgelegenheid nog niet terug was op het niveau bij het begin van de kredietcrisis. Nu dat eindelijk wel het geval is, zie je ineens dat plaatje veel minder.

Nu begint het plaatje van de werkgelegenheidsgroei op jaarbasis populair te worden. Dat was jaren heel constant en lijkt nu te versnellen, ik denk vooral door gebrek aan ambtenaren om te ontslaan (in deze cyclus daalde de werkgelegenheid bij de overheid ongekend sterk, maar de laatste maanden is er een heel aarzelende kleine stijging te zien).
 
Nu klaagt men liever over de lage en dalende participatiegraad, de hoofdreden waarom Yellen het niet in haar hoofd moet halen ooit de rente te verhogen volgens velen. Deze keer dus tot verrassing van velen een kleine stijging van de participatiegraad.
Mooie cijfers en je zou verwachten dat de rente hierop steeg. Nee, de rente knalde omlaag op deze cijfers die toch Yellen tot het oordeel moet brengen dat de arbeidsmarkt sneller verbetert dan gedacht en het eerder tijd wordt voor een renteverhoging. De beurs ging een heel klein beetje omlaag. Niet bepaald wat je zou verwachten, maar na de mooie stijgingen van de afgelopen paar weken wel goed om de overbought conditions af te zwakken.

7 november 2014

winstverwachtingen VS omlaag op lagere olieprijs

Bovenstaande plaatjes van Morgan Stanley laten zien dat winstverwachtingen gewoonlijk gedurende het jaar afbrokkelen.
Vol goede moed zet men de winst 14% hoger aan het begin van het jaar en aan het eind van het jaar is daar nog 5% van over. In de voorgaande jaren was de inflatie meestal veel hoger, dus de 7% van 2014 is in reële termen zo gek nog niet.
Er zit een stevige deuk in de winstvoorspellingen voor 2015 door de plotseling lagere olieprijs en de noodlottige gevolgen hiervan voor de oliemaatschappijen.


6 november 2014

werkloosheid VS nu lager dan in 1994

De gewone werkloosheid (U3) en de brede werkloosheid (U6, de werkloosheid die Yellen er vaak bijsleept als illustratie dat de werkloosheid nog te hoog is) zijn nu lager dan in 1994. Toen vond de FED de werkloosheid laag genoeg om de rente eens stevig te gaan verhogen. Even later was de rentekrach van 1994 een feit.
Ik heb er ook de werkloosheid van getrouwde mannen bij gezet. Dat is de groep met 'bargaining power'. Als hun werkloosheid duidelijk onder 3% komt, dan gaan ze even later met looneisen komen. Dat is nu het geval en een van de indicatoren dat er meer loonstijging gaat komen in de VS.

Amerikanen stemmen tegen Obama: helpt dit de beurs

Het is een traditie aan het worden dat de partij van de zittende partij flinke verliezen lijdt bij de tussentijdse verkiezingen. Vooral deze keer waren de kiezers zeer ontevreden, ze hadden volgens een enquête voor 2/3 het geloof in de Amerikaanse droom verloren (met antwoorden als dat hun kinderen het slechter zullen heben dan ze zelf). Het overkwam zelfs populaire presidenten als Reagan en Clinton.
Bij de herverkiezing van Obama zei men dat de republikeinse partij een enorm probleem had, omdat er steeds minder witte Amerikanen kwamen en steeds meer zwarte en Hispanics en dat de republikeinen daarom wel op hun buik konden schrijven ooit nog een verkiezing te winnen.
Het kan dus verkeren.
Wat gaat er nu gebeuren? De markt hoopt op een soort aanpak à la Clinton die met veel charme heel veel dingen dreigde te vetoën (175 wetten) en er daadwerkelijk 35 vetode, maar uiteindelijk goed wist samen te werken met de republikeinen.

Obama wordt meer gezien als iemand die alleen op de rem gaat trappen, ook al zit hij aan de rechterzijde van de democraten (net als Clinton) en belooft hij stellig zich constructief op te gaan stellen. Hij gaat als een echte Nobama vasthouden aan stokpaardjes van democraten als tegenhouden van de Keystone pijplijn en immigratievoorstellen, zo denkt men.

Er is een heel verlanglijstje, zoals TPA samenwerking Azië

Curieus is dat men nu meer samenwerking ziet, een meer constructieve houding van het congres en de senaat

Zo'n verdeelde regering heet gridlock in de VS en voor de beurzen was het in het verleden de beste combinatie als je een democratische president had en een republikeins huis, de nieuwe situatie dus, zie tabel Bianco.

http://www.businessinsider.com/monday-scouting-report-november-3-2014-2014-11
Van de laatste 18 keer was in alle gevallen de S&P hoger na 6 en 12 maanden.

5 november 2014

de afgelopen week in Frankrijk en Weesp

Ik heb vorige week enige dagen in Frankrijk (Villefrance, een dubbelstad met Saulmory van samen 150 inwoners) vertoefd en genoten van de gastvrijheid van Hans.

En op de terugweg langs het kasteel van Bouillon gekomen.


Weer helemaal tot rust gekomen heb ik me daarna op de postzegels van de Nederlandsche Postzegelveling in Weesp geworpen. Al enige jaren heeft menigeen zich verbaasd over de hoge opbrengstprijzen die vooral buitenlandse handelaren wilden betalen. Je krijgt dan een soort varkensstaartcyclus. Iedereen wilde ineens zijn postzegels daar verkopen, terwijl de Nederlandse verzamelaars voor een groot deel wegbleven. Ook de Russen zongen een toontje lager. Deze keer was er te veel om te bekijken en de prijzen waren deze keer dus veel lager. Toch ben ik niet helemaal in mijn nopjes over mijn aankopen, ik kocht o.a. een kavel met o.a. vervalste Chinese postzegels (niet erg duur, maar toch, ik zag het pas bij thuiskomst) en dat gaf toch een vervelende bijsmaak.

Nu ben ik weer terug in de wondere wereld van oneindig opkopende centrale banken van deze keer Japan, ruzie in de ECB over de egotripperij van Draghi, die arme Obama die wel heel erg een lame duck wordt, all time highs voor de S&P (nu wel wat overbought), slachtpartijen in Irak, Syië, Libië, maar toch dalende olieprijzen, Rousseff die het toch weer haalde, maar de Braziliaanse beurs bleef overeind, de mooie ISM, de eindelijk verlaagde groeiverwachtingen van de Europese commissie, de FED die toch wat havikachtiger was dan verwacht.

4 november 2014

ISM steeg meer dan iedereen verwachtte

De ISM steeg meer dan de grootste optimist had voorspeld. Enige stijging lag eigenlijk voor de hand gezien het economisch herstel na augustus, ook al wezen de indicatoren voor de ISM (retail sales, intial claims, output gap) op een lagere ISM.
Eigenlijk is de ISM al tijden hoger dan de economische groei en winstgroei aangeeft. Bianco denkt dat er een survival bias in zit sinds de kredietcrisis.
Andrew Lapthorne van Socgen  denkt dat het komt door de lage (producentenprijs)inflatie.
Ik vind dit een plausibel verhaal. De ISM is een indruk van de reële economie, niet van de nominale economie. Winsten lijden onder lage inflatie, overigens vind ik de winststijgingen wel mooi gezien de lage groei

gaat de rente in de VS stijgen? Ja, maar...

Bovenstaand plaatje van Gao Qi maakt plausibel dat hogere (reële) loonstijging gaat leiden tot een hogere rente. De loonstijging loopt iets voor op de rente. De loonstijging is aan het versnellen in de VS, zoals vorige week bijvoorbeeld bleek uit de ECI,de empoyment cost index die 0,7% steeg over het derde kwartaal. Er is overigens genoeg anecdotal evidence dat niet op loonstijging wijst (zoals de tarieven van Randstad in de VS), maar er zijn toch meer andere aanwijzingen dat de loonstijging iets hoger wordt, vooral in reële termen (door de lagere olieprijzen).

Bovenstaand plaatje laat zien dat de rente onder de dots ligt, zelfs onder die van Yellen. De markt prijst de markt in volgens de voorspellingen van Yellen en Fischer (de vierde en vijfde meest duifachtige voorspelpunten), niet het gemidelde van de voorspelpunten. Die dots van de niet permanente leden van de FED kun je wegdenken, die zijn vaak slechts een statement en ze weten dat ze nooit hun zin gaan krijgen met hun extreme voorspellingen. Het blok van de permanente stemmers stemt altijd met elkaar mee en zij bepalen dus wat er gebeurt. De rest zit er bij voor spek en bonen.
 
Dat zijn twee plaatjes die wijzen op rentestijging. Waarom kan de rente toch dalen? Door de fratsen van Draghi die Europese banken miljarden cadeau wil geven via verbeterde voorwaarden voor TLTRO, wardoor de rente tot vijf jaar in de Eurozone op 0 wordt vast gespijkerd. En de Amerikaanse rente danst dit jaar uitzonderlijk veel naar de pijpen van de Europeanen.
 
Verder voorspelt iedereen een stijgende rente. Men positioneert zich wel steeds minder op een stijgende rente, men vindt het veel veiliger om te gokken op een stijgende dollar of, iets riskanter, dalende olieprijzen en stijgende aandelenbeurzen van olie-importerende landen.
Ooit komt er een tijd dat de rente stijgt.